บทที่ 36 พ้นปากเสือ 4

“ปล่อยฉันเถอะ” เสียงอ้อนวอนขาดหายเหมือนปลาสำลักน้ำ

“ไม่มีสิ่งใดหยุดผมได้ และผมคงไม่ปล่อยคุณไปอีกแล้ว” เสียงทุ้มปฏิเสธดังกึกก้องในหูมธุรดา  ดวงตาสีมรกตสำรวจร่างเนียนขึ้นรอยแดงจากไรฟันและไรหนวดครูดไปตามร่างกาย การเล้าโลมทิ้งรอยไว้หลายจุด เป็นการประกาศอาณาเขตของเขาบนกายเธอ ไม่ว่าใครหน้าไหนต่อจากนี้บัง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ