บทที่ 73 บทที่ 73

มือบอบบางรองน้ำเย็นชะโลมใบหน้าตนเป็นครั้งที่เท่าไรก็จำไม่ได้เสียแล้ว ลิลิตกระทำซ้ำๆ ย้ำๆ ดังเป็นผู้ป่วยจิตเวช

เธอกำลังปลอบตนเองด้วยสายน้ำเย็น หวังทั้งให้ความเย็นช่วยดึงสติ ทั้งหวังให้สายน้ำช่วยกลบร่องรอยน้ำตา

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบกับเงาในกระจก เธอบนนั้นคิ้วลู่ ตาบวม ริมฝีปากเม้มแน่น 

ช่างดูไม่ได้เอาเ...