บทที่ 81 บทที่ 81

ลิลิตไม่ได้ตอบทันที ดวงตากลมโตมองออกไปที่หน้าต่าง ที่ที่แสงดวงอาทิตย์สว่างจ้า ลมรำเพยพัดต้องใบไม้ไหว สีเขียวสดสดชื่นหยอกล้อกับความร้อนแรงของแสงร้อน

"เขาน่ากลัวนะ..."

แม่กลืนน้ำลายอึกอัก ส่งสายตามองหาลูกน้องคีรินทร์ พอไม่เห็นมีใครเฝ้าอยู่ในห้องรับแขกอีกจึงพรูลมหายใจยาว ก่อนพูดต่อ

"ตอนลูกน้องเขาเผลอ แ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ