บทที่ 11 Ep.11

“แน่นอนคนสวย แล้วพบกันใหม่ลูกแมวน้อย” ท่านชายทรงปล่อยพระหัตถ์ก่อนจะแย้มพระโอษฐ์บาง ๆ ส่งให้หญิงสาวพร้อมดันประตูรถปิดและก้าวถอยหลังเปิดทางให้รถหรูขับผ่านออกประตูหน้าพระตำหนัก

ทันทีที่ออกมาจากวังวิษณุรังสรรค์โชติรสกดโทรศัพท์ติดต่อน้องสาวของเธอด้วยความหนักใจกับปัญหาของชินานาง ดูเหมือนท่านชายนคเรศจะไม่ทรงยอมให้ความร่วมมือในการล้มเลิกการแต่งงานครั้งนี้ แต่ถ้าจะให้เธอยอมปล่อยน้องสาวเข้าพิธีเสกสมรสกับท่านชายที่ทรงร้ายกาจอย่างนี้ โชติรสไม่แน่ใจว่าน้องสาวจะรับมือท่านชายองค์นี้ได้

“พระนาง เมื่อสักครู่พี่ได้พบท่านชายนคเรศแล้วนะ” โชติรสกล่าวเมื่อน้องสาวรับสาย

“ท่านชายว่ายังไงบ้างคะ พี่พระพาย” ชินานางถามเสียงรัวเร็ว

“ท่านไม่ปฏิเสธที่จะเษกสมรสกับน้อง” โชติรสถอนหายใจแรง ๆ

“ตายจริง! แล้วทีนี้น้องจะทำยังไงล่ะคะพี่พระพาย” ชินานางตกใจ

“พี่จะจัดการเรื่องนี้เอง แต่น้องต้องโทร.ไปบอกคุณพ่อว่าน้องจะอยู่กรุงเทพฯ สักพัก เพื่อศึกษาดูใจกับท่านชาย”

“แล้วคุณพ่อจะเชื่อหรือคะ”

“ลองบอกกับท่านดูก็แล้วกัน”  โชติรสวางสายจากน้องสาวก่อนจะถอนหายใจแรง ๆ ไม่มั่นใจกับแผนการในครั้งนี้เท่าไหร่ เธอจะปิดบังบิดาได้นานสักแค่ไหนกันเรื่องการสลับตัวกับชินานาง

วังพนาลี แม่ฮ่องสอน

ร่างสูงสง่ายืนชมทิวทัศน์แห่งขุนเขาและแมกไม้ตรงหน้าแกน ๆ ทรงผ่อนพระอัสสาสะระบายความหนักหน่วงในพระทัยอยู่เช่นนี้นานกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว และหากไร้เสียงเพลงเรียกเข้าที่ทำให้ต้องทรงเอื้อมพระหัตถ์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นแนบพระโสตเพราะเลขหมายที่โชว์บนหน้าจอเป็นเบอร์ของพระอนุชา หากพระเนตรยังคงทอดมองเหม่อไร้จุดหมายเช่นเดิม พระสุรเสียงทุ้มตรัสถามเบา ๆ

“ว่าไงธัน นายมีอะไรกับฉันถึงโทร.มาสองหนสามหนอย่างนี้” ท่านชายนัฏทรงรับสั่งถาม

“หม่อมได้พบชินานางแล้วเจ้าพี่” ท่านชายธันทรงสรวลดังไปตามสาย

“แล้วไง หน้าตาคงพอดูได้กระมัง นายถึงได้หัวเราะเสียงใสแบบนี้” ท่านชายพระเชษฐาทรงตรัส

“อื้อ แล้วหม่อมก็ไม่คืนให้เจ้าพี่ด้วยนะจะบอกไว้ซะก่อน คนนี้หม่อมจองแล้ว” ท่านชายธันรับสั่งตอบ

“ฉันไม่คิดจะสนใจเธอหรอก ฉันไม่ใช่นายที่เห็นสาว ๆ เป็นไม่ได้” ท่านชายนัฏรับสั่งประชดพระอนุชา

“ฮึฮึ หม่อมก็ไม่ใช่เจ้าพี่ที่ทรงหลงอยู่แต่กับนาถ ถึงหม่อมจะเห็นสาวคนไหนก็น่าสนใจแต่คนเดียวที่หม่อมไม่คิดว่าน่าสนใจเจ้าพี่กลับสนใจเธอซะนี่” ท่านชายธันทรงสรวลเบา ๆ

“นายกับพี่มันต่างรสนิยมกัน  พี่ชอบนาถเพราะเธออ่อนหวาน สมเป็นกุลสตรี แต่นายชอบผู้หญิงก๋ากั่นอย่างแม่รินรดาแล้วพี่ก็ไม่เห็นว่าผู้หญิงแบบที่นายชอบจะน่าสนใจกว่านาถตรงไหน” ท่านชายนัฏทรงรับสั่งด้วยความระอาพระอนุชา

“โธ่ หม่อมไม่ได้จริงจังกับรดา อย่างที่เจ้าพี่ทรงจริงจังกับนาถนี่หม่อม  เอาเป็นว่าหม่อมแค่จะโทร.มาบอกเจ้าพี่ว่าหม่อมจะแต่งงานกับชินานางเอง เจ้าพี่อยู่แม่ฮ่องสอนไปก่อนดีกว่าเพราะหม่อมจะใช้ชื่อเจ้าพี่แต่งงานกับเธอ” ท่านชายธันทรงรับสั่งกับพระเชษฐา

“อื้อ ถ้านายมั่นใจว่าจะทำแบบนั้น” ท่านชายนัฏรับสั่งง่าย ๆ ตามพระอนุชา

หลังวางสายจากพระอนุชาท่านชายนคเรศทรงอดคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดอีกครั้งไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นพินัยกรรมของพระชนกที่ทรงระบุไว้ให้ท่านเป็นผู้รับผิดชอบตามหน้าที่หัวหน้าราชสกุลในการเสกสมรสกับลูกสาวคนเล็กของนายจรัญ  อัครเกตุ หน้าตาของเธอเป็นเช่นไรท่านยังไม่ทรงทราบแม้จะทรงเคยทอดเนตรภาพของเธอผ่านตามาบ้างจากสื่อต่าง ๆ เพราะหญิงสาวเป็นนักธุรกิจหญิงมีชื่อเสียงคนหนึ่ง หากท่านก็เพิ่งกลับมาอยู่เมืองไทยได้ไม่นานนักทำให้ไม่ทรงใส่พระทัย

สายพระเนตรทอดยาวผ่านแนวสนที่ขึ้นเองตามธรรมชาติเลยไปยังภูเขาที่อยู่ไกลลิบ แต่กลับไม่มีภาพใดอยู่ในความสนพระทัยของท่านเลยแม้แต่น้อยนอกจากความคิดที่ล่องลอยไปไกลขององค์เอง  ความหยิ่งทะนงในชาติตระกูลที่ทรงคิดเสมอมาต้องถูกบั่นทอนด้วยภาระหนี้สินซึ่งมากจนท่านไม่สามารถหาทางอื่นในการแก้ปัญหาได้นอกจากยอมเสกสมรมกับชินานาง ไม่ใช่เพื่อองค์เองแต่เพื่อราชสกุลและบริวารในความดูแลของวิษณุรังสรรค์ทุกคน

บรรดามหาดเล็กและสาวใช้ในวังพนาลีกำลังเดือดร้อนใจเมื่อเห็นเจ้านายของพวกตนเสวยอาหารเพียงเล็กน้อย ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา แถมยังทรงหงุดหงิดบ่อยครั้ง ทุกคนทราบเรื่องราวทุกข์พระทัยของท่านชายกันเป็นอย่างดี ปกติท่านนัฏเคยเสวยได้มาก ถ้าไม่เสวยแบบนี้ก็เป็นที่ทราบกันว่ามักมีเรื่องใหญ่ให้ทรงกังวล

คนในวังวิษณุรังสรรค์ และวังพนาลีแห่งนี้ ล้วนเป็นคนเก่าคนแก่ตั้งแต่สมัยหม่อมแม่ของท่านชายทั้งสององค์ยังคงมีพระชนชีพอยู่ บรรดาคนงานที่เป็นหนุ่มสาวก็เป็นพวกที่เกิดภายในวัง รับใช้กันมาตั้งแต่สมัยรุ่นปู่ย่า ตายาย ที่สมัครใจอยู่รับใช้ท่านชายทั้งสององค์เวลาเสด็จมาพักที่วังพนาลี ท่านชายทรงทราบว่า ทุกคนในวังต่างจงรักภักดีต่อท่านและพระอนุชา ท่านเองก็ทรงต้องเอาทัยใส่ ดูแลพวกเขาอย่างดีตอบแทน ไม่ให้ทุกคนเดือดร้อน ทำให้ทรงต้องตะหนักถึงหน้าที่หัวหน้าราชสกุล แต่องค์เองกลับโยนภาระอันหนักหน่วงให้กับพระอนุชาเป็นผู้แบกรับเพียงเพราะทรงเห็นแก่องค์เรื่องนาถนารี เป็นเหตุให้ทรงไม่สบายพระทัยกับเรื่องนี้อยู่ตลอดเวลา