บทที่ 15 Ep.15
“ผมทำได้เสมอยอดรัก และผมก็ไม่ใช่คนเจ้าชู้อย่างที่คุณเข้าใจ” ทรงแย้มพระโอษฐ์ก่อนจะก้มลงหอมแก้มนวลอีกครั้ง
“ปล่อยเพคะฝ่าบาท เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า หม่อมฉันคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน” โชติรสผลักพระอุระกว้างแรง ๆ
“ซุกไว้ที่อกผมก็ได้พระนาง”
“ทรงรับสั่งสมกับเป็นหนุ่มสังคมจริง ๆ เพคะ” โชติรสส่งค้อนให้ท่านชายพร้อมกับออกแรงผลักพระอุระอีกครั้ง
“สัญญากับผมก่อนว่าคุณจะแต่งงานกับผมเดือนหน้า ไม่อย่างนั้นผมไม่มีวันปล่อยคุณไปแน่ ๆ ลูกแมวน้อย”
“ไม่สัญญาเพคะ ทรงเอาแต่พระทัยเกินไปแล้ว ให้เวลาหม่อมฉันเพียงแค่เดือนเดียวทั้งที่หม่อมฉันเพิ่งได้พบ ฝ่าบาทเพียงแค่สี่ครั้ง หม่อมฉันไม่เคยเห็นใครเอาแต่ทัยเท่าฝ่าบาทมาก่อน” โชติรสตอบเสียงดุ
“โธ่ ลูกแมวน้อย ผู้ชายอื่นไม่ได้ตกหลุมรักคุณแบบผมนี่” ท่านชายไม่ทรงยอมคลายพระกรออกจากเอวบาง ทรงกอดเธอไว้แนบพระอุระ
“ถ้าไม่ทรงปล่อยหม่อมฉันก่อน หม่อมฉันจะหนีฝ่าบาทไปให้ไกลทีเดียวและหม่อมฉันก็จะไม่สนใจคำสั่งของพ่อเรื่องการแต่งงานในครั้งนี้อย่างเด็ดขาด” โชติรสเม้มริมฝีปากแน่น
“ผมคิดว่าคุณอยากเป็นหม่อมของผมเสียอีกลูกแมวน้อย” ท่านชายทรงก้มพระพักตร์จนพระนาสิกสัมผัสแก้มนวล
“หม่อมฉันไม่เคยคิดอยากเป็นชายาของฝ่าบาท ที่หม่อมฉันต้องการพบฝ่าบาทในครั้งนี้ จริง ๆ แล้วหม่อมฉันแค่อยากจะมาตกลงกับฝ่าบาทให้ยกเลิกพิธีอภิเษกสมรสเสียมากกว่า”
“ลูกแมวน้อยจ๋า ผมจะยกเลิกได้ยังไงกัน ผมติดพันธะสัญญาจากพินัยกรรมของท่านพ่ออย่างนั้น”
“ถ้าหม่อมฉันขอให้เป็นแค่การแต่งงานในนามเพื่อปลดพันธะสัญญานั้นเสียล่ะเพคะ ฝ่าบาทจะว่าอย่างไร”
“ฮึฮึ ถ้าคุณเป็นผู้หญิงอื่นที่ไม่ใช่ลูกแมวน้อยขี้อ้อนแบบนี้ผมคงยินยอมทำตามข้อตกลงที่คุณเสนอ แต่นี่เพราะเป็นคุณ ผมยินยอมทำตามคำสั่งท่านพ่อทุกประการไม่มีบิดพลิ้วแน่นอน” ท่านชายทรงพระสรวลเบา ๆ
“ฮึ ทรงได้เปรียบหม่อมฉันทุกทาง” โชติรสส่งค้อนคมให้ท่านชายที่ทรงกำลังแย้มโอษฐ์พระเนตรพราวดูกรุ้มกริ่ม
“หลังแต่งงานผมยอมให้คุณได้เปรียบผมทุกทางแทนก็ได้ลูกแมวน้อยคนดี”
ท่านธเนศวรทรงยอมคลายพระกรพร้อมฉุดรั้งร่างเพรียวนั่งลงเคียงวรกายสูงสง่าบนโซฟาตัวใหญ่ พระหัตถ์หนายังคงกระชับอยู่กับมือเรียวของเธอ พระเนตรคมจ้องมองดวงตากลมหวานนั้นอย่างหลงใหล เพียงครั้งแรกที่พบกันก็ยังไม่มีสักวินาทีที่จะทรงลืมเธอได้ลง โชคดีที่ทรงตัดสินพระทัยที่จะเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับเธอแทนพระเชษฐา เพราะหากต้องพบกันในคืนวันอภิเษกของเธอกับพระเชษฐา ท่านยังไม่รู้เลยว่าจะต้องทำเช่นไร แต่ที่แน่ ๆ ท่านไม่มีวันปล่อยให้โชติรสเป็นชายาของท่านนัฏแน่ มีหวังท่านต้องแย่งเข้าหอแทนพระเชษฐาแน่นอน
“หม่อมฉันได้ข่าวว่าฝ่าบาทมีพระอนุชาฝาแฝด นี่ถ้าหม่อมฉันได้พบพระอนุชาของฝ่าบาทหม่อมฉันจะแยกออกหรือไม่นะว่าองค์ไหนคือท่านชายนัฏ องค์ไหนคือท่านชายธัน” โชติรสถามเมื่อท่านชายทรงยอมให้เธอนั่งดี ๆ
“ไม่ยากเลยลูกแมวน้อย เพราะผมจะอยู่ไม่ห่างคุณแบบนี้ ส่วนคู่แฝดผมไม่มีวันจะได้อยู่ใกล้คุณ” ท่านชายรับสั่ง
“ฝ่าบาทกับพระอนุชาทรงเหมือนกันมากเพียงใดเพคะ” โชติรสไม่สนใจคำตอบส่อแววเจ้าชู้นั้น เธอเอียงคอเล็กน้อยพร้อมเพ่งพิศพระพักตร์คมอย่างสำรวจหาตำหนิที่พอจะสังเกตได้
“จะว่าเหมือนก็เหมือน แต่ผมกับคู่แฝดต่างกันที่นิสัยมากกว่า”
“ยังไงเพคะ”
“ถ้าคุณพบเขาคุณจะรู้ว่าผมหมายความว่าอย่างไร แต่คงอีกนานเพราะตอนนี้เขาไม่อยู่” ท่านชายทรงสรวล
“พระอนุชาเสด็จไหนล่ะเพคะ”
“เขาไปทำไร่ของเขา และผมไม่ชอบให้คุณพูดถึงผู้ชายอื่นแม้คน ๆ นั้นจะเป็นฝาแฝดของผมก็ตาม” ท่านชายธเนศวรทรงรวบเอวบางขึ้นซ้อนพระเพลารวดเร็วจนโชติรสตั้งตัวไม่ทัน
“ปล่อยหม่อมฉันลงนั่งดี ๆ เพคะหม่อมฉันอึดอัด” โชติรสประท้วง
“นั่งตักผมนี่แหละดีแล้วลูกแมวน้อย”
“ไม่เพคะ พระหัตถ์ไวนัก จับนั่นแตะนี่จนหม่อมฉันหวั่นใจ ขนาดเพิ่งได้พบกันหม่อมฉันยังเสียเปรียบฝ่าบาทขนาดนี้”
“คุณเป็นคนแรกที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้”
“เชื่อยากเหลือเกินเพคะ หม่อมฉันว่าอยู่กับหญิงอื่นฝ่าบาทก็คงอ้อนพวกเธอแบบนี้เช่นกัน”
“ใส่ไคล้ผมแบบนี้ต้องทำโทษ”
เสียงต่อล้อต่อเถียงของโชติรสเงียบหายไปเมื่อพระโอษฐ์ร้อนประกบทับริมฝีปากนุ่มประทานจุมพิตแก่เธออย่างดูดดื่ม พระหัตถ์หนาที่เธอค่อนขอดไว้เมื่อสักครู่ว่าไวนักปัดผ่านอยู่แถวทรวงอกสาวพานทำให้หัวใจของเธอสั่นสะท้านขนอ่อนลุกชันไปทั้งตัว เสื้อคลุมเนื้อหนาหลุดร่วงจากบ่าเคลื่อนหล่นลงกองอยู่บนโซฟา พระหัตถ์ลูบไล้เว้าวอนจนเธอสั่นไปทั้งตัว
“พอเถิดเพคะฝ่าบาท ให้หม่อมฉันได้เหลือความภูมิใจไว้บ้าง” โชติรสประท้วงเสียงพร่า ยังพยายามขืนตัวออกจากพระกรที่โอบรัดเธอไว้แน่นเท่าที่เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ของเธอจะทำได้
“คุณทำผมแทบคลั่งจริง ๆ ลูกแมวน้อย”
