บทที่ 9 Ep.9
“ผมขอทราบชื่อคุณได้ไหมครับ” ท่านชายไม่ทรงยอมถอยง่าย ๆ
“ไม่จำเป็นค่ะ เราคงไม่ได้พบกันอีก” โชติรสกล่าวพร้อมกับหันหลังเดินออกจากร้านหนังสือผ่านหน้ารินรดาไปโดยไม่สนใจคนทั้งคู่อีก ทิ้งให้สายพระเนตรคมวาวจ้องตามเธออย่างมาดหมาย ความหยิ่งของหญิงสาวทำให้ท่านทรงรู้สึกท้าทายเป็นอย่างยิ่ง
“ลูกแมวน้อย วันหนึ่งผมจะทำให้คุณมานอนอ้อนอยู่บนตักของผมให้ได้” ท่านชายทรงทอดเนตรมองตามหญิงสาวไปอย่างมาดหมาย
“ดูฝ่าบาทจะทรงสนพระทัยเธอไม่น้อยนะเพคะ” รินรดาเดินกระฟัดกระเฟียดเข้ามาหาท่านพร้อมกับเม้มริมฝีปากแน่น
“นั่นมันเรื่องของผม ผมจะสนใจหรือไม่สนใจใครมันก็ไม่ใช่เรื่องอะไรของคุณรินรดา” ท่านชายธเนศวรทรงรับสั่ง
“ฝ่าบาท!!” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น
ท่านชายธเนศวรทรงส่ายพระพักตร์และเสด็จจากไปโดยไม่ใส่พระทัยรินรดาซึ่งยืนหน้าบึ้งตึงอยู่หน้าร้านหนังสือที่ทำให้ท่านมีโอกาสได้ปะทะคารมกับหญิงสาวที่ทำให้ทรงเริ่มมีพระทัยเสน่หาในตัวเธอขึ้นอย่างรุนแรง
ส่วนหญิงสาวที่ทรงสนพระทัยอย่างโชติรสกำลังตัดสินใจว่าจะเข้าไปขอพบท่านชายนคเรศที่ตำหนักเพื่อคุยกับท่านตรง ๆ โดยเธอจะอ้างตัวเป็นชินานางเพราะหากต้องบอกว่าเธอเป็นพี่สาวของชินานาง เธอไม่แน่ใจว่าท่านชายจะยอมคุยกับเธออย่างเปิดใจหรือไม่ บางทีเหตุการณ์ในครั้งนี้อาจจะมีทางแก้ไข เท่าที่เธอทราบมา บิดาต้องการให้ชินานางแต่งงานกับหม่อมเจ้านคเรศเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ หากน้องของเธอเป็นผู้ชายบิดาคงไม่เป็นห่วงจนต้องบังคับให้แต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางการค้า แต่เพราะชินางนางเป็นผู้หญิง บิดาจึงอยากให้น้องสาวของเธอได้แต่งงานกับท่านชายนคเรศ คนที่บิดาไว้ใจว่าจะช่วยส่งเสริมให้กิจการงานของอัครเกตุเจริญก้าวหน้าต่อไปได้ในอนาคตแม้ในวันที่ท่านต้องจากลา
“ไปวังวิษณุรังสรรค์” โชติรสสั่งทันที
“ครับคุณหนู” นายเสนาะค่อย ๆ เคลื่อนรถออกจากลานจอดตรงไปยังวังวิษณุรังสรรค์ตามคำสั่งของเจ้านายสาว
ท่านชายธเนศวรเสด็จมาทันเห็นสาวน้อยที่ทรงพอพระทัยก้าวขึ้นนั่งบนรถคันหรูตรงหน้า ทรงแย้มพระโอษฐ์ด้วยความพึงพระทัยก่อนจะนำรถของท่านออกตามเธอไปทันที ท่านอยากทราบว่าผู้หญิงที่หยิ่งแต่สวยบาดตาอย่างเธอเป็นใคร และคนอย่างท่านชายธเนศวรก็ไม่มีวันยอมปล่อยเธอให้คาดเนตรแน่นอน
หลังจากตามติดรถของหญิงสาวมากระทั่งท่านชายธันทรงแปลกพระทัยเมื่อรถยนต์บีเอ็มดับเบิ้ลยู ซีรี่ย์7 สีดำของหญิงสาวตรงไปทางเดียวกับตำหนักของท่านกับพระเชษฐาก่อนจะจอดเทียบตรงหน้าตำหนัก ท่านจึงชะลอรถจอดและดูเธออยู่ห่าง ๆ กระทั่งทอดเนตรเห็นหญิงสาวเดินเข้าไปในตำหนัก ทรงหยิบโทรศัพท์โทรติดต่อพระเชษฐาทันที
“ตอนนี้เจ้าพี่อยู่ที่ไหนหม่อม” ท่านชายธเนศวรทรงรับสั่งถามเมื่อท่านนัฏทรงรับสาย
“แม่ฮ่องสอน” ท่านนคเรศทรงรับสั่งตอบพระอนุชา
“เจ้าพี่เสด็จตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกหม่อมก่อน” ท่านชายธเนศวรทรงถามเพราะแปลกพระทัย
“พี่ขึ้นมาดูไร่ แล้วก็มาเมื่อคืน นายมีอะไรหรือเปล่า” ท่านชายนคเรศทรงรับสั่งถาม
“หม่อมคิดว่าเจ้าพี่อยู่บ้าน เห็นมีสาวมาหาที่บ้าน แค่แปลกใจว่าสาวที่ไหนมาหาเจ้าพี่”
“ใคร! นายไม่รู้จักหรอกหรือ”
“ไม่ หม่อมนึกว่าเธอรู้จักเจ้าพี่ซะอีก”
“นายลองถามเธอดูก็แล้วกัน”
“อย่างนั้นเดี๋ยวหม่อมโทร.กลับ แค่นี้นะเจ้าพี่”
“อื้ม”
ท่านชายธเนศวรทรงวางสายจากพระเชษฐาพร้อมกับนำรถเคลื่อนเข้าไปจอดหน้าพระตำหนักและเร่งเสด็จเข้าไปในห้องรับแขกเมื่อมหาดเล็กรายงานท่านว่าชินานาง อัครเกตุ มาขอพบพระเชษฐา พระพักตร์คมกระจ่างรอยแย้มสรวลด้วยความพอพระทัย
ทรงก้าวบาทช้าลงเมื่อใกล้ถึงห้องรับแขกเพื่อแอบทอดเนตรร่างโปร่งซึ่งยืนหันหลังให้ประตูทางเข้า พระขนงเข้มยกเฉียงแสดงความแปลกพระทัยเมื่อทอดเนตรมองตามสายตาคู่หวานที่กำลังให้ความสนใจพระรูปวัยเด็กของท่านกับพระเชษฐา
“สวัสดีครับ คนสวย” ทรงรับสั่งทักทายร่างบางที่ยืนหันหลังให้ด้วยพระสุรเสียงยั่วแหย่
“คุณ!” โชติรสอุทานอย่างตกใจเมื่อหันมาพบผู้ชายที่เธอเพิ่งเดินหนีมาถึงสองครั้งในวันนี้ที่นี่
“ผมนคเรศ วิษณุรังสรรค์ ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะครับคุณชินานาง” ท่านชายธเนศวรทรงรับสั่ง
“คุณคือ...ท่านชายนคเรศ!” โชติรสตกใจเมื่อทราบว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือคนที่เธอมาขอพบ
“ครับ มหาดเล็กบอกผมว่าคุณชินานางมาพบผม ถ้าอย่างนั้นคุณก็คือ ชินานาง อัครเกตุว่าที่เจ้าสาวคนสวยของผม”
ท่านชายธเนศวรทรงดำเนินตรงเข้าหาหญิงสาวซึ่งเอาแต่ยืนกะพริบตาปริบมองพระพักตร์เหมือนไม่อยากจะเชื่อในรับสั่ง ถึงดูท่าทางตระหนกแต่เธอก็เก่งที่สามารถควบคุมตัวได้อย่างรวดเร็ว ทำให้ทรงแย้มสรวลเล็กน้อย ทรงรู้สึกพระทัย ไม่ว่าหญิงสาวตรงหน้าจะแสดงกิริยาเช่นใดก็ดูเป็นธรรมชาติชวนมองอย่างน่าแปลก ขนาดรู้ว่าท่านเป็นใคร เธอยังเก็บกริยาไม่แสดงท่าทีตื่นตระหนกจนเกินเหตุ ทั้งที่เคยทำกิริยาไม่งามไว้กับท่านตั้งมากมายในวันนี้
“หม่อมฉันขอประทานอภัยที่ล่วงเกินฝ่าบาทเมื่อสักครู่ รวมถึงเรื่องเมื่อเช้าด้วยเพคะ”
