บทที่ 18 ยายจ๋า

ในโลกใบนี้ทำไมมันถึงไม่ยุติธรรมเอาเสียจริง ๆ สุดท้ายปริมก็ร้องไห้ตามเนตรนภาอย่างห้ามไม่ได้ สองสาวเพื่อนชี้ร้องไห้ระงม

เวลาแปดโมงเช้า

“เนตรโทรศัพท์หาเราด้วยนะ” ใบหน้าที่เศร้าหมองของปริม

“จ้ะ เธอก็โทรศัพท์หาเราบ้างนะ” เนตรนภาสะพายเป้บนหลัง เธอมีเพียงเสื้อผ้าและของใช้ไม่มาก

“อื้อ เราจะโทรศัพท์หาบ่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ