บทที่ 33 ความทรงจำที่เลวร้าย

เขาเห็นเนตรนภาหาวบ่อยเธอคงง่วงนอน ในบ้านไม่มีคนอื่น เลี้ยงเด็กคนหนึ่งมันไม่ง่ายสักนิด เหนือตะวันอยากช่วยเนตรนภาให้เธอได้พักผ่อนบ้าง

“เนตร ฉันอุ้มลูกให้ เธอจะได้ไปพัก”

เหนือตะวันทำลายความเงียบ หลังจากที่เงียบมาหลายชั่วโมง มีเพียงเสียงเด็กน้อยร้องไห้เป็นระยะ

“ออกไปจากบ้านฉัน” เนตรนภาเค้นเสียง

“เนต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ