บทที่ 45 ลมหายใจหวิว

ชายหนุ่มกลัวหญิงสาวเมื่อยแขน เพราะเธออุ้มมาตลอดทาง เนตรนภารู้สึกประหม่า เธอบีบมือตัวเองเดินตามหลังชายหนุ่ม สายตาหลายคู่ของเหล่าแม่บ้านมองมายังหญิงสาว

“คุณแม่เป็นยังไงบ้าง” เหนือตะวันถามแม่บ้าน

“คุณนมเฝ้าอยู่โรงพยาบาลค่ะ”

“ขอบคุณครับ”

“อ้อ ช่วยตั้งโต๊ะอาหารให้ผมหน่อยนะครับ”

“ได้ค่ะ ว่าแต่รับเป็น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ