บทที่ 5 ของหาย
“ไม่เป็นไรค่ะ มันเป็นอุบัติเหตุพี่เข้าใจ”
“ตอนนี้พี่ปวดท้องมากเลย น้องตามพี่มาหน่อยได้ไหม”
“ค่ะ” เนตรนภาเดินตามหลังหญิงสาววัยสามสิบปลาย ๆ
ทั้งสองหยุดหน้าห้องที่เขียนว่า ท่านประธานเหนือตะวัน จินดาเมธาวัฒน์
“น้อง พี่อยากเข้าห้องน้ำมากตอนนี้ เข้าไปเอาเสื้อสูทสีดำ ที่แขวนอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานให้พี่หน่อยนะ แล้วมารอพี่ตรงนี้” เลขานุการใช้มือกุมท้อง
“จะดีเหรอคะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ช่วยหน่อยพี่ไปห้องน้ำก่อนนะ”
จากนั้นรีบเดินลิ่วไปยังห้องน้ำ เนตรนภายืนหมุนไปมา ก่อนเข้าไปภายในห้อง สายตากวาดมองหาสิ่งที่ได้รับมอบหมาย เมื่อเห็นสิ่งที่ต้องการจึงเดินเข้าไปคว้าทันที
พรึบ… เสื้อสูทตัวหนาและหนักตกลงพื้น เนตรนภารีบคว้าขึ้นก่อนสะบัดไล่ฝุ่น แต่บางอย่างกลับตกลงพื้นกลิ้งไปคาที่ซอกตู้เอกสารด้านหลัง ขณะเดียวกันมือถือของเธอดังขึ้น จึงเอื้อมมือหวังจะคว้าขึ้นมาดูแต่เปลี่ยนใจ รีบหอบเสื้อสูทเดินออกจากห้องทันที เป็นจังหวะเดียวกันกับเลขานุการเดินมาพอดี เนตรนภารีบส่งเสื้อให้ มันหนักเอาเรื่องจนต้องสลัดแขนเบา ๆ
“ขอบใจน้องมากนะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
ทั้งสองจึงกลับไปยังที่ห้องประชุมอีกครั้ง เหนือตะวันเปลี่ยนเสื้อสูท เขาล้วงในกระเป๋าอย่างเหมือนบางอย่างหายไป เขาจำได้ว่าเอามันใส่ไว้ในกระเป๋าด้านใน ชายหนุ่มรอจนประชุมเสร็จ
วันนี้เป็นอีกวันที่การประชุมผู้ร่วมหุ้นส่วน ที่น่าเบื่อของชายหนุ่ม เพราะหน้าที่ความรับผิดชอบจึงต้องเข้าร่วมประชุมในครั้งนี้ การประชุมเริ่มเข้มข้นขึ้นอีกครั้ง โดยแผนการตลาดมีทิศทางเดียวกัน กระทั่งการประชุมล่วงเลยเข้าสู่ช่วงบ่ายโมง ก่อนการประชุมจะจบลงด้วยดี ท่ามกลางความโล่งใจของทุกฝ่าย
ภายในห้องประชุมเหลือเพียงเหนือตะวันกับเลขานุการ
“คุณเหนือจะกลับเข้าห้องทำงานหรือกลับบ้านคะ”
“ผมมีงานต้องทำอีก คุณตามผมมาด้วย”
“ค่ะ” เลขานุการแอบมองหน้าเจ้านาย เห็นสีหน้าไม่ค่อยดี เธอจึงรีบเปิดประตูให้
ภายในห้องทำงานเหนือตะวัน
“ของผมหาย” ชายหนุ่มพูดขึ้นด้วยสีหน้าตึงเครียด
“ของหาย” เลขานุการหน้าซีดเผือด
พลางนึกในใจวันนี้เป็นวันอะไรกัน ถึงมีแต่เรื่องแต่ราวให้ต้องปวดหัว ตั้งแต่อาหารพักเบรกยันของหาย
“มีใครเข้ามาในห้องทำงานผม”
“ขอโทษค่ะ ดิฉันให้น้องผู้หญิงที่มาส่งของ เข้ามาเอาเสื้อให้ค่ะ”
“อะไรนะครับ” ชายหนุ่มเค้นเสียงทุ้ม
“ดิฉันปวดท้องเลยไหว้วานน้องเขามาเอาให้ค่ะ” น้ำเสียงขาดหาย
“นี่คุณ คุณเป็นเลขานุการของผมแบบไหน ถึงได้ให้ใครก็ไม่รู้ เข้ามาในห้องทำงานของผมสุ่มสี่สุ่มห้า” เหนือตะวันโมโหที่เลขานุการสะเพร่ากล้าให้คนอื่นมายุ่มย่ามในห้องทำงาน
“ขอโทษที่ดิฉันทำหน้าที่สะเพร่าค่ะ ดิฉันจะเรียกเธอมาพบคุณค่ะ” งานนี้คงเป็นเรื่องใหญ่โตแน่นอน
“คุณควรพิจารณาตัวเอง ถึงความผิดพลาดที่เกิดขึ้นในครั้งนี้”
“ค่ะ ดิฉันจะพิจารณาตัวเอง และไม่ให้ใครเข้ามายุ่งวุ่นวายในห้องทำงานของคุณอีกค่ะ” สองมือบีบแน่นจนเหงื่อผุดขึ้น คล้ายหายใจไม่ทั่วท้อง
“เอ่อ คุณเหนือจะให้ดิฉันตามเธอมาไหมคะ”
“ไม่ต้อง ผมจัดการเรื่องนี้เอง คุณออกไปได้แล้ว”
ครั้นเลขานุการพ้นประตู เธอพ่นลมหายใจอย่างโล่งอก ไม่วายคิดถึงของหายมันคืออะไร เพราะเจ้านายไม่ยอมบอก ได้แต่สงสัย
บทที่ 4 ถูกกล่าวหาว่าเป็นหัวขโมย
ยามที่อยู่ในห้องคนเดียว เหนือตะวันเปิดกล้องวงจรปิดในมือถือ ชายหนุ่มเห็นหญิงสาวตัวเล็กเปิดประตูเข้ามา เธอหยุดยืนกับที่มองซ้ายขวาเหมือนหาของบางอย่าง ก่อนเดินมาที่เสื้อสูทของเขาห้อยอยู่หลังโต๊ะทำงาน หญิงสาวหยิบเสื้อสูท ก่อนทำมันตกลงพื้น ขณะเดียวกันเธอล้วงมือเข้าในกระเป๋าเสื้อกันเปื้อน เธอสลัดเสื้อเขาและเดินออกจากห้องทันที เหนือตะวันคิดว่าผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นคนเอาไปจริง ๆ
“เธอกล้าขโมยของฉันเชียวหรือ ฉันจะสั่งสอนหัวขโมยอย่างเธอให้สาสม” เขาขบกรามแน่น
ด้านเลขานุการ นั่งไม่ติดเก้าอี้ความซวยมาเยือนทั้งที่ไม่ได้ก่อ ไม่น่าให้ใครมาสร้างความเดือดร้อนให้เลย
“โอ๊ย ตายแน่งานนี้”
“เป็นไรพี่” เมฆาเดินมาเห็นหญิงสาวเดินกระวนกระวาย
“ตายแน่เมฆา”
“ใครตายพี่” ชายหนุ่มงงงวย
“ฉันนี่แหละจะตาย”
“ผมก็เห็นพี่ยืนอยู่นี่”
“อีกไม่นาน”
“โอ๊ย ผมจะรู้เรื่องไหมกับพี่บอกมาเร็ว ๆ ใครเป็นอะไร”
“ของคุณเหนือหาย”
“อะไรหายพี่”
“ไม่รู้ คุณเหนือไม่ได้บอก”
เลขานุการคู่ใจเจ้านาย เล่าเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบให้เมฆาฟัง ชายหนุ่มถึงกับหน้าถอดสี นึกถึงหายนะที่กำลังเกิดขึ้น
“เธอซวยแล้ว”
“ก็ใช่น่ะสิ”
“พี่ไม่เท่าไหร่หรอกครับ แต่เธอคนนั้นเต็ม ๆ” เมฆารู้จักนิสัยเจ้านายดี
“ทำไงดีเมฆา พี่ไม่ได้เป็นคนเอาไปจริง ๆ นะ” หญิงสาวยืนยันความบริสุทธิ์ใจ
“ไม่ต้องทำอะไรหรอก ห้องคุณเหนือมีกล้อง”
“เออ จริงด้วย ป่านนี้คุณเหนือคงเปิดดูแล้วแหละ” ยังพอทำให้เธอโล่งใจได้
“ถ้าเป็นเธอจริงคงลำบากแน่ ๆ” เมฆาพูด ทั้งสองหันหน้ามองกัน รู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาทันที
กริ๊ง กริ๊ง… มือถือเมฆาร้องขึ้น ขณะที่ยังคิดไม่ตก
“ครับคุณเหนือ”
“ได้แล้วรายงานฉันภายในวันนี้”
“ได้ครับ ผมไปเดี๋ยวนี้” เมฆารับคำ จากนั้นเก็บมือถือลงกระเป๋า
เลขานุการมองหน้าชายหนุ่ม
“ค่อยคุยกันพี่”
“อื้อ” ก่อนนั่งกุมขมับ เหนือตะวันเปิดประตูออกจากห้องทำงาน ในเวลาห้าโมงเย็น เลขานุการรีบลุกขึ้น
“คุณเหนือจะกลับแล้วเหรอคะ”
“ครับ”
“เรื่องที่เกิดขึ้นคุณสบายใจได้”
“ดิฉันต้องขอโทษอีกทีนะคะ ต่อไปไม่กล้าให้ใครเข้าห้องทำงานคุณแล้วค่ะ” เธอรู้สึกผิดอย่างมาก
“ผมกลับก่อน”
