บทที่ 1

"เอมิลี วินด์เซอร์ ตอนที่คุณลงมือฆ่าชายคนนั้น เขายังมีทางสู้หรือเปล่า? ชีวิตของคุณกำลังตกอยู่ในอันตรายร้ายแรงใช่ไหม?"

"คุณต้องคิดให้รอบคอบก่อนตอบคำถามพวกนี้ เพราะมันจะเป็นตัวกำหนดรูปคดี—ว่านี่คือการป้องกันตัว หรือการฆาตกรรม"

ภายในห้องสอบสวน เอมิลี วินด์เซอร์ นั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้ต้องหา เธอเงยหน้าขึ้นมองแสงไฟจ้าจากโคมไฟตั้งโต๊ะที่สาดส่องลงบนใบหน้าอย่างหมดหนทาง ท่ามกลางสายตาเคร่งเครียดของเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

ปลายนิ้วของเธอกระตุกเกร็ง ทว่าการเคลื่อนไหวกลับถูกพันธนาการด้วยกุญแจมือ ริมฝีปากของเธอแห้งผากและแตกเป็นขุยขณะเค้นเสียงพูดออกมาอย่างยากลำบาก "ฉัน..."

เธอไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำใดมาเนิ่นนาน สภาพจิตใจของเธอแตกร้าวและเปราะบางอย่างเห็นได้ชัด—เส้นผมเหนียวเหนอะหนะแนบลู่ไปกับใบหน้า เสื้อผ้าหลุดลุ่ยฉีกขาดเป็นริ้วรอย ผิวหนังที่โผล่พ้นร่มผ้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและสะเก็ดแผลทับซ้อนกัน บ่งบอกถึงร่องรอยการถูกทรมานอย่างผิดมนุษย์

หากไม่ถูกกุญแจมือล็อกติดไว้กับเก้าอี้ เธอคงจะหดตัวหนีไปซุกอยู่ตรงมุมห้องนานแล้ว เหมือนกับทุกครั้งที่เธอถูกทุบตีทำร้ายนับครั้งไม่ถ้วนก่อนหน้านี้

ตำรวจสืบสวนชายหยิบแฟ้มคดีขึ้นมาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ผมมีรายงานการชันสูตรศพของชายที่คุณฆ่า สภาพศพของเขาดูไม่ได้เลย ทางเราเอนเอียงไปทางข้อหาป้องกันตัวเกินกว่าเหตุ และทันทีที่เราระบุรูปคดีได้ คุณก็จะต้องรับโทษตามกฎหมาย"

ทว่าก่อนที่เอมิลีจะได้ตอบอะไร ตำรวจสืบสวนหญิงก็ไม่อาจทนฟังได้อีกต่อไป เธอโพล่งขึ้นมาด้วยความเดือดดาล

"ไอ้สารเลวนั่นมันก็แค่สัตว์เดรัจฉาน—เป็นปีศาจในคราบมนุษย์! กับเรื่องระยำตำบอนที่มันก่อไว้ ต่อให้ตายเป็นร้อยครั้งก็ยังไม่สาสมด้วยซ้ำ!"

ตำรวจสืบสวนชายปรามเสียงเย็น "ใจเย็นหน่อย เรากำลังปฏิบัติหน้าที่ อย่าเอาอารมณ์ส่วนตัวมาปะปนกับคดี"

"จะให้ฉันใจเย็นได้ยังไง! ไอ้สวะนั่นทำร้ายคนบริสุทธิ์ไปตั้งเท่าไหร่ มันสมควรลงไปเน่าตายในขุมนรก!"

การปะทะคารมที่ดุเดือดทำให้เอมิลีเอียงคอเล็กน้อย เธอเหม่อมองคราบเลือดแห้งกรังบนสองมือ พลันหวนนึกถึงผู้หญิงคนนั้น... คนที่สิ้นใจจมกองเลือด

เธอเริ่มถ่ายทอดเรื่องราวในตอนนั้นออกมาอย่างเชื่องช้า

พวกเธอทุกคนล้วนเป็นนักโทษในห้องใต้ดินแห่งนั้น

หญิงสาวนับร้อยชีวิตถูกจับมายัดรวมกันในพื้นที่คับแคบไร้แสงตะวัน—ทั้งมืดมิด อับชื้น และไร้ซึ่งความหวัง

แก๊งอาชญากรปฏิบัติกับพวกเธอราวกับสิ่งของไร้ค่า ทุบตีและย่ำยีสารพัดตามอำเภอใจ บนผนังมีแส้หนามแขวนเรียงราย เคียงคู่กับกระบองไฟฟ้าอีกนับไม่ถ้วน

ทุกชีวิตที่ถูกจองจำอยู่ที่นั่นต่างมีใบหน้าชาชินและไร้ความรู้สึก แววตาของพวกเธอมีเพียงความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด

เธอเองก็ถูกขังรวมกับผู้หญิงพวกนั้น

ทุกวี่ทุกวัน พวกเธอจะถูกเฆี่ยนตีจนเนื้อแตกเลือดซิบ พวกมันต้องการบดขยี้จิตวิญญาณของพวกเธอให้แหลกสลาย จนกว่าจะยอมเชื่องเหมือนกับสัตว์เลี้ยง

มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ใจดีกับเธอ—ผู้หญิงร่างบอบบางที่คอยแอบแบ่งอาหารคำเล็กๆ ไว้ให้เธอในแต่ละวัน หากไม่มีผู้หญิงคนนั้น เอมิลีคงขาดใจตายไปตั้งนานแล้ว

ทว่าผู้หญิงคนนั้นกลับต้องมาตายด้วยคมมีด

แล้วหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นน่ะหรือ? เอมิลีเองก็จำไม่ได้แน่ชัดนัก

เธอจำได้เพียงสีแดงฉานที่สาดกระเซ็นไปทั่วทุกหนแห่ง—กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งถาโถมเข้ามาจากทุกทิศทาง ราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งเป็น

เมื่อได้สติกลับคืนมา เธอก็เห็นชายคนนั้นถูกแทงนับร้อยแผล นอนตายจมกองเลือดอย่างไม่อาจฟื้นคืน

และมีดที่กำแน่นอยู่ในมือของเธอ ก็คือมีดที่แย่งมาจากเขานั่นเอง

เมื่อได้ฟังเรื่องราวจากปากของเอมิลี หัวใจของตำรวจสืบสวนหญิงก็ยิ่งหนักอึ้งไปด้วยความโศกเศร้าและเวทนา

"พวกเราทราบรายละเอียดของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วล่ะค่ะ คุณกลับบ้านได้แล้วนะ ถ้ามีอะไรเพิ่มเติม ทางเราจะติดต่อไปเอง"

เอมิลียังคงเงียบงันขณะลุกขึ้นจากเก้าอี้ ตำรวจสืบสวนหญิงเดินเข้ามาไขกุญแจมือให้เธอ

วินาทีที่ก้าวเท้าออกจากสถานีตำรวจ แสงแดดสว่างจ้าก็สาดส่องลงมาจากเบื้องบน เอมิลียกมือขึ้นป้องตาตามสัญชาตญาณ

หลังจากถูกจองจำในความมืดมิดมาเนิ่นนาน เธอจึงไม่คุ้นชินกับแสงตะวันอีกต่อไป

เมื่อดวงตาเริ่มปรับสภาพได้ เธอก็ลดมือลง และสังเกตเห็นรถมายบัคคันหนึ่งกำลังขับเคลื่อนออกไปจากสถานีตำรวจ

เธอจำรถคันนั้นได้

คนที่อยู่ในรถคันนั้นคือคนที่ช่วยเธอออกมาจากขุมนรก แล้วพาเธอมาส่งที่สถานีตำรวจ

ตำรวจสืบสวนหญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยถามขึ้นว่า "ตัวคุณมีคราบเลือดแห้งกรังเต็มไปหมดเลย อยากจะล้างเนื้อล้างตัวหน่อยไหมคะ เดี๋ยวฉันหาห้องน้ำให้"

เอมิลี่ส่ายหน้าช้าๆ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ฉันอยากกลับไปอาบน้ำที่บ้านค่ะ ขอบคุณนะคะ"

ตำรวจหญิงพยักหน้า "พ่อแม่ของคุณต้องดีใจมากแน่ๆ เลยค่ะที่เห็นคุณกลับบ้าน"

ริมฝีปากของเอมิลี่คลี่เป็นรอยยิ้มบางๆ

การได้กลับบ้านคือแรงผลักดันเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้เธอหยัดยืนสู้ต่อไปได้

ระหว่างทางกลับไปยังคฤหาสน์วินด์เซอร์ หัวใจของเอมิลี่เบาหวิวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับนกที่ในที่สุดก็ได้โบยบินเป็นอิสระจากกรงขัง

ในที่สุดเธอก็จะได้กลับไปหาครอบครัวเสียที

ทว่าความฝันอันแสนสวยงามของเธอกลับต้องแตกสลายลงในวินาทีที่ได้เห็นบรรยากาศอันครึกครื้นที่คฤหาสน์วินด์เซอร์

ดูเหมือนว่าวันนี้ตระกูลวินด์เซอร์กำลังจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองครั้งใหญ่

เธอก้มลงมองรอยแส้ที่ยังคงบวมช้ำบนท่อนแขนของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

ที่นี่คือบ้านของเธอแท้ๆ แต่จู่ๆ เอมิลี่กลับไร้ซึ่งความกล้าที่จะก้าวเข้าไป สองเท้าของเธอหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว

งานเลี้ยงนั้นหรูหราอลังการเป็นอย่างยิ่ง แขกเหรื่อเดินขวักไขว่เข้าออกกันอย่างไม่ขาดสาย

ไม่นานนักก็มีคนสังเกตเห็นเอมิลี่

"ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาคุ้นๆ นะ... เหมือนลูกสาวคนโตของตระกูลวินด์เซอร์ที่ถูกลักพาตัวไปเมื่อหลายปีก่อนเลย!"

"หน้าเหมือนจริงๆ ด้วย แต่เธอตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ"

"ใช่ ฉันได้ยินมาว่าเธอติดโรคร้ายตายหลังจากถูกพวกแก๊งอาชญากรทรมานนะ"

เสียงซุบซิบนินทาแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง

ไม่นาน เวย์น วินด์เซอร์ และ เบียงก้า วินด์เซอร์ ก็เดินออกมาจากตัวบ้าน วินาทีที่ทั้งสองเห็นเอมิลี่ ความตกตะลึงและประหลาดใจก็ฉายชัดบนใบหน้าของพวกเขา

ไม่มีใครก้าวออกมาข้างหน้า ทั้งคู่เพียงแค่ยืนนิ่งงัน จ้องมองเอมิลี่ด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก

"คุณพ่อ... คุณแม่คะ" เอมิลี่ข่มความเศร้าหมองในใจแล้วเอ่ยเรียกพวกเขาก่อน

เบียงก้าเป็นคนแรกที่ดึงสติกลับมาได้ เธอตอบกลับด้วยท่าทีอึดอัดใจเล็กน้อย "เอมิลี่ ลูกยังมีชีวิตอยู่แล้วก็กลับมาบ้านจริงๆ ด้วย... เรานึกว่าจะไม่ได้เจอลูกอีกแล้วซะอีก"

แม้เบียงก้าจะพูดเช่นนั้น แต่เธอกลับไม่ยอมก้าวเท้าเข้ามาหาเลยแม้แต่น้อย

ระยะห่างระหว่างเธอและเอมิลี่ดูเหมือนจะห่างกันเพียงแค่ไม่กี่ก้าว ทว่ามันกลับให้ความรู้สึกราวกับมีหุบเหวที่มองไม่เห็นขวางกั้นอยู่

เวย์นมองเอมิลี่ด้วยสายตาที่มีความรู้สึกอันซับซ้อนปะปนกันไป

"กลับมาได้ก็ดีแล้วล่ะ... ดีแล้ว"

คำพูดของเขาดูเป็นทางการ ห่างเหิน และปัดรำคาญ

เอมิลี่คาดหวังว่าจะได้เห็นความปีติยินดีบนใบหน้าของพ่อแม่ แต่เธอกลับเห็นเพียงความรังเกียจที่วาบผ่านแววตาของพวกเขา และความอับอายที่แทบจะปิดบังไว้ไม่มิด

เธอเคยเป็นลูกรัก เป็นแก้วตาดวงใจของพวกเขา

แต่ตอนนี้เธอกลับกลายเป็นรอยด่างพร้อย... เป็นสิ่งที่จะนำความอัปยศมาสู่ตระกูลวินด์เซอร์

ในตอนนั้นเอง ลอร่า วินด์เซอร์ และ ลูคัส สมิธ ก็เดินตามออกมาจากตัวบ้านเช่นกัน

ลอร่าสวมชุดเดรสทรงเจ้าหญิงแสนสวยราคาแพงระยับ แม้เธอจะเป็นเพียงลูกบุญธรรม แต่เห็นได้ชัดว่าเธอได้รับการปฏิบัติไม่ต่างจากลูกสาวสายเลือดแท้ๆ เลยสักนิด

"คุณพ่อคุณแม่คะ ทำไมถึงมายืนอออยู่ตรงหน้าประตูหมดเลยล่ะคะ แขกในงานมีตั้งเยอะ ลูคัสกับหนูรับรองแขกกันแทบไม่ทันแล้วนะคะ"

หลังจากพูดจบ ลอร่าถึงเพิ่งสังเกตเห็นเอมิลี่ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "พี่เอมิลี่เหรอคะ"

เสียงซุบซิบรอบข้างเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ

"ตกลงว่าเป็นลูกสาวคนโตที่ถูกลักพาตัวไปเมื่อหลายปีก่อนจริงๆ ด้วย โดนจับไปขังตั้งนานขนาดนั้น ใครจะไปรู้ว่าผ่านผู้ชายมาแล้วกี่คน"

"ดูผิวพรรณเธอสิ... พวกเราอยู่ห่างๆ เธอไว้ดีกว่า เผลอๆ อาจจะมีโรคติดต่ออะไรติดมาด้วยก็ได้"

"พวกเราแค่มาร่วมงานเลี้ยงนะ ไม่ได้อยากจะมาติดโรคสกปรกๆ กลับไปซะหน่อย"

"มีลูกสาวแบบนี้รอดกลับมาได้ น่าอับอายยิ่งกว่าปล่อยให้ตายๆ ไปอยู่ข้างนอกนั่นซะอีก"

คำวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้นทำให้ใบหน้าของเอมิลี่ซีดเผือดลงเรื่อยๆ

เธอมองไปที่ลูคัสด้วยความหวังเฮือกสุดท้าย พวกเขาเป็นคนรักกันมาตั้งแต่เด็ก... ถึงขั้นเคยให้คำมั่นสัญญาว่าจะแต่งงานกันเมื่อโตขึ้น

ทว่าลูคัสกลับเบือนหน้าหนี หลบสายตาของเธอ