บทที่ 11

ความเงียบงันโรยตัวปกคลุมทั่วทั้งห้องราวกับผ้าห่มผืนหนาหนัก

ใบหน้าของเอมิลี่หันขวับไปด้านข้างตามแรงตบ เธอใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะตั้งสติรับรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ใบหน้าซีกหนึ่งชาดิก ก่อนที่ความเจ็บปวดแสบร้อนจะแล่นริ้วตามมา

เธอฝืนขยับริมฝีปากที่สั่นระริกเล็กน้อย ยกมือขึ้นแตะพวงแก้มที่ปวดตุบอย่างแผ่วเบา...