บทที่ 41 - POV ของโซเฟีย

ห้องผู้ป่วยนี่ไม่ต่างอะไรจากกรงขัง

ฉันจ้องมองเพดานสีขาว นับรอยแตกบนสีทา สี่สิบเจ็ดรอย เท่ากับจำนวนคำโกหกที่ฉันบอกดันเต้ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา เท่ากับจำนวนวันที่ฉันเพิ่งรู้ว่าออโรร่ายังมีชีวิตอยู่

โทรศัพท์ของฉันวางนิ่งอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ไม่มีสายจากดันเต้ ไม่มีข้อความถามว่าฉันรู้สึกอย่างไร ไม่มีอะไรเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ