การแก้แค้นของราชินีมาเฟีย

บทที่ 1: เจ้าสาวเปื้อนเลือด

~ออโรร่า เดลูก้า

ดวงตาของฉันกะพริบเปิดขึ้นช้าๆ ภาพที่เห็นพร่ามัว และชั่วขณะหนึ่ง ฉันมองอะไรไม่เห็นชัดเจนเลย ศีรษะปวดตุบๆ อย่างรุนแรง รู้สึกเหมือนกำลังเมายาอย่างหนัก

แล้วฉันก็นึกขึ้นได้ แชมเปญที่สาวใช้คนหนึ่งในบ้านยื่นให้ฉันตอนที่กำลังจะขึ้นไปที่ห้อง แชมเปญแก้วนั้น ฉันน่าจะรู้ตั้งแต่ตอนที่แชมเปญให้ความรู้สึกอุ่นๆ ขณะไหลลงคอ ฉันน่าจะรู้ตั้งแต่ตอนที่สาวใช้คนนั้นคะยั้นคะยอให้ฉันดื่ม ฉันน่าจะรู้ตั้งแต่ตอนที่ฉันจำไม่ได้ว่าสาวใช้คนนั้นเป็นคนของเรา

ทำไมฉันถึงถูกวางยา? ทำไมฉันถึงถูกขังในห้องมืดๆ นี่? ทุกคนไปไหน?

แล้วความเงียบก็ทำให้ฉันฉุกคิดขึ้นมา บ้านทั้งหลังเงียบเกินไป ความเงียบนี้มันแปลกประหลาดสำหรับบ้านที่กำลังมีงานเลี้ยงฉลองสมรส งานเลี้ยงฉลองสมรสของฉันเอง ก่อนที่ฉันจะหมดสติไป ทุกคนยังวุ่นวายอยู่กับการจัดเตรียมสถานที่สำหรับงานเลี้ยงมื้อค่ำ ฉันได้แต่งงานกับชายผู้เป็นรักแท้ของชีวิต และทุกอย่างก็กำลังไปได้ด้วยดี

แต่สำหรับตระกูลที่ทรงอิทธิพลซึ่งกำลังฉลองการแต่งงานกับอีกตระกูลมาเฟียที่ทรงอำนาจ ความเงียบนี้มันช่างหนาแน่นเกินไป หนักอึ้งเกินไป

ฉันพยายามจะลุกขึ้นยืน รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ ฉันรู้สึกอ่อนแอและสะบักสะบอม มันเป็นความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย ฉันถูกฝึกมาให้เป็นผู้หญิงที่แข็งแกร่ง ดังนั้นการรู้สึกอ่อนแอเช่นนี้จึงเป็นครั้งแรกสำหรับฉัน

ขณะที่ลุกขึ้นยืน ฉันก็ล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง กลายเป็นว่าฉันอยู่ในห้องมืดๆ นี่มานานหลายชั่วโมงจนขาเป็นเหน็บ ฉันเอื้อมไปที่ขาและถอดรองเท้าส้นสูงที่สวมมาตั้งแต่เช้าก่อนจะเดินเข้าสู่พิธี ฉันขยับนิ้วเท้าช้าๆ ราวกับว่ามันจะช่วยให้ฉันกลับมามีแรงได้ และน่าประหลาดใจที่ฉันสามารถลุกขึ้นยืนได้หลังจากนั้น

ฉันเดินโซซัดโซเซออกจากห้องพักแขกเล็กๆ มืดๆ ที่พวกเขาขังฉันไว้ ทั้งมึนงง สับสน และเท้าเปล่า มีบางอย่างรู้สึกแปลกๆ ถ้าพวกเขาต้องการซ่อนฉันไว้ ทำไมถึงไม่ล็อกประตู? คนที่วางยาฉันกำลังเล่นตลกอะไรอยู่? ชั่วขณะหนึ่ง ฉันสงสัยว่านี่อาจเป็นอุบายอะไรบางอย่างที่พวกเขาเล่นกับฉันเพื่อทำให้ฉันกลัว

แสงไฟจากโคมระย้ากะพริบอยู่เหนือศีรษะราวกับไม่แน่ใจว่าอยากจะสว่างอยู่หรือไม่ ชุดราตรีของฉัน...ผลงานชิ้นเอกที่ทำจากผ้าไหมและลูกไม้...ลากอยู่ข้างหลังราวกับวิญญาณของสิ่งที่ค่ำคืนนี้ควรจะเป็น

เมื่อมองย้อนกลับไปว่าฉันมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร ฉันควรจะได้เป็นเจ้าสาว ฉันควรจะได้ทานอาหารค่ำกับสามี ครอบครัวของฉัน และครอบครัวของเขา งานเลี้ยงควรจะจัดขึ้นที่บ้านของตระกูลฉัน และเรากำลังรอเพียงแค่ครอบครัวของสามีเดินทางมาถึง ฉันไม่เห็นสามีมาพักหนึ่งแล้ว จึงขึ้นไปชั้นบนเพื่อตามหาเขา แล้วก็รับแชมเปญจากสาวใช้ที่ไม่คุ้นหน้า ตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวในห้องพักแขกมืดๆ และตอนนี้ฉันก็มายืนอยู่นอกห้อง สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่คำถามของฉันก็ได้รับคำตอบในไม่ช้า ฉันก้าวออกห่างจากห้องไปอีกก้าว และภาพที่เห็นนั้นน่าสยดสยอง มีร่างคนอยู่ทั่วทุกที่ในบ้าน ร่างที่ไร้วิญญาณ

แล้วมันก็แผ่ซ่านปกคลุมตัวฉันเหมือนควัน...เกาะติดผิวหนัง คลานลงไปในลำคอ กลิ่นคาวเหล็กที่ไม่อาจเข้าใจผิดได้ กลิ่นโลหะ กลิ่นฉุน กลิ่นเลือด

ยิ่งเดินไปไกลเท่าไหร่ ภาพก็ยิ่งชัดเจนขึ้น สาวใช้ส่วนตัวของฉันนอนขดตัวอยู่ข้างบันได ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวที่ไร้ซึ่งชีวิต ลำคอของเธอถูกปาดเป็นแผลฉกรรจ์ หัวใจของฉันกระแทกกับซี่โครงอย่างรุนแรง หัวใจของฉันแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ

ไม่

ไม่ ไม่ ไม่

ฉันทรุดลงคุกเข่า เขย่าไหล่ของเธอ "ลูเซีย! ลูเซีย! ได้โปรด อย่า..."

แต่ร่างของเธอก็ไม่ขยับ ร่างกายของเธอเย็นชืดไปแล้ว

รสชาติขมปร่าของความกลัวแผ่ซ่านไปทั่วปาก ฉันยืนขึ้น โงนเงน พยายามทำความเข้าใจกับทุกสิ่งที่เห็น ภาพที่เห็นซ้อนกัน ศีรษะของฉันปวดตุบๆ มันไม่เหมือนอะไรที่ฉันเคยเห็นในโลกมาเฟียนี้เลย ฉันเคยเห็นเรื่องบ้าๆ มาก็มาก แต่เรื่องนี้? นี่มันบ้าคลั่งชัดๆ ใครกันที่สามารถสังหารหมู่พนักงานของเราได้ทั้งหมด

ครอบครัวของฉัน!

ฉันเดินโซซัดโซเซไปตามโถงทางเดิน ผ่านร่างไร้วิญญาณอีกหลายร่าง—ทั้งยาม ทั้งคนรับใช้ ผู้คนที่ฉันรู้จักมาตั้งแต่เด็ก ถูกสังหารราวกับไม่ใช่มนุษย์ เลือดเปรอะเปื้อนกระเบื้องสีขาว ฉาบทาภาพวาดของเหล่าบรรพบุรุษที่เฝ้ามองอย่างเงียบงันจากบนผนัง

“พ่อคะ?” ฉันเค้นเสียงแหบแห้ง “แม่คะ?”

ไม่มีคำตอบ

เสียงสะอื้นไห้หลุดรอดจากริมฝีปากขณะที่ฉันผลักบานประตูหนักอึ้งของห้องอาหารเข้าไป กลิ่นปะทะเข้าจมูกเป็นอย่างแรก มันไม่ใช่แค่กลิ่นเลือด—แต่มันคือกลิ่นของความตาย

แล้วฉันก็เห็นพวกเขา

ครอบครัวของฉัน มีคนอื่น ๆ ที่ฉันไม่รู้จักอยู่ด้วย และฉันสรุปได้ว่าพวกเขาคือส่วนหนึ่งของพวกที่บุกเข้ามา

แม่ของฉันฟุบอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาปิดสนิทราวกับท่านแค่เผลอหลับไป—แต่รอยกระสุนที่ขมับและคราบเลือดบอกเล่าเรื่องราวที่ต่างออกไป มัตเตโอ น้องชายของฉัน นอนแผ่หลาอยู่บนพื้น มีดเล่มหนึ่งปักคาอก คุณป้า ลูกพี่ลูกน้องของฉัน ทุกคน... ทุกคนจากไปหมดแล้ว

ยกเว้นคนเดียว

“ปะป๊า!” ฉันถลาเข้าไปอยู่ข้างกายท่าน ท่านนอนอยู่บนพื้น พิงอยู่กับโต๊ะอาหารตัวยาว บาดแผลฉกรรจ์ที่ช่องท้อง เลือดชุ่มโชกเสื้อเชิ้ตสีขาวของท่าน และลมหายใจของท่านก็แผ่วเบา... แผ่วเบาเกินไป ท่านกุมมีดทำครัวไว้ในมือแน่น และมือของท่านก็ชุ่มโชกไปด้วยเลือด เป็นหลักฐานชั้นดีว่าท่านได้ต่อสู้กับคนร้ายจำนวนหนึ่งและสังหารพวกมันไป

ท่านหันหน้ามาทางฉันช้า ๆ ดวงตาเลื่อนลอยแต่ยังคงมีสติ “ออโรร่า...”

ฉันประคองศีรษะของท่านไว้บนตัก ตัวสั่นเทา “หนูอยู่นี่แล้วค่ะ หนูอยู่นี่แล้ว พระเจ้า เกิดอะไรขึ้น—ใครทำเรื่องแบบนี้คะ?!”

“พ่อดีใจที่ลูกปลอดภัย ฟังพ่อนะ” ท่านพูดเสียงแหบพร่า บีบข้อมือฉันด้วยเรี่ยวแรงน้อยนิดที่เหลืออยู่ “ลูกต้อง... รอด”

“อย่าพูดแบบนั้นสิคะ” ฉันร่ำไห้ โยกตัวท่านไปมา “เราจะไปตามคนมาช่วย—อยู่กับหนูก่อนนะคะ ได้โปรด—”

“ไม่!” น้ำเสียงของท่านเฉียบขาดฉับพลัน เหมือนที่เคยเป็นมาตลอด “ไม่มีเวลาแล้ว อย่าไว้ใจใครนะ ออโรร่า แม้แต่คนที่ลูกคิดว่ารู้จักดี”

ฉันตัวแข็งทื่อ ดวงตาของท่านจ้องลึกเข้ามาในตาฉัน “พวกเขาถูกหักหลัง เราถูกหักหลัง... จากคนข้างใน”

ท่านล้วงเข้าไปในเสื้อแจ็กเกตที่ชุ่มเลือดและดึงสร้อยล็อกเกตอันเล็ก ๆ ที่ดูเก่าแก่โบราณออกมา ของสืบทอดประจำตระกูลของเรา ชิ้นที่ส่งต่อกันมารุ่นสู่รุ่นของตระกูลเดอลูคา

“รับไปสิ” ท่านกระซิบ “ตอนนี้ลูกคือคนสุดท้ายแล้ว ซ่อนมันไว้ ปกป้องมันไว้ และมีชีวิตอยู่ต่อไป”

“ไม่—ได้โปรด อยู่กับหนูก่อน—”

“พ่อรักลูกนะ... ลูกพ่อ” ท่านพูดแผ่วเบา ลมหายใจสุดท้ายของท่านเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่าน

แล้วท่านก็จากไป

เสียงกรีดร้องของฉันทำลายความเงียบสงัดที่ยังหลงเหลืออยู่จนสิ้น

ฉันกอดร่างของท่านไว้ ร่ำไห้ราวกับอกจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ฉันยังไม่พร้อม ฉันยังไม่พร้อมที่จะสูญเสียทุกอย่าง

แต่เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่กระทบพื้นตรงโถงทางเดินทำให้ฉันสะบัดหน้าพรืดขึ้นมา

พวกมัน... พวกมันกำลังกลับมา

ฉันวางร่างของพ่อลงอย่างนุ่มนวล จุมพิตหน้าผากที่เย็นชืดของท่าน หยิบมีดที่ท่านเคยใช้ขึ้นมาแล้วลุกขึ้นยืน ฉันฉีกชายกระโปรงชุดแต่งงานของตัวเองทิ้งเพื่อให้เคลื่อนไหวได้สะดวก มือของฉันสั่นเทา แต่ฉันกำหมัดแน่น

ให้พวกมันมาเลย

ฉันจะทำให้พวกมันชดใช้

คนแรกที่เข้ามาโดนหมัดฉันเสยเข้าที่กรามเต็ม ๆ คนที่สองถูกฉันจับทุ่มข้ามไหล่ แต่ฉันยังเชื่องช้า ฤทธิ์ยายังไม่หมดสิ้น แขนขาของฉันหนักอึ้งดั่งตะกั่ว และในจังหวะที่ฉันพยายามจะเตะ หนึ่งในนั้นก็คว้าขาฉันไว้กลางอากาศแล้วกระแทกฉันลงกับพื้น

“ยัยตัวเล็กนี่พยศดีจริง” มันพึมพำ เลียริมฝีปากที่แตกของตัวเอง “ยังไม่ตายอีกเหรอ หืม?”

ฉันถ่มน้ำลายใส่หน้ามัน

มันหัวเราะ—แล้วแทงมีดเข้ามาที่สีข้างของฉัน

ฉันสะดุ้งเฮือก ความเจ็บปวดระเบิดพล่านไปทั่วร่างราวกับไฟแผดเผา ฉันรู้สึกถึงเลือดอุ่น ๆ ที่ไหลอาบชุดราตรี ย้อมมันให้กลายเป็นสีแดงเข้มขึ้นไปอีก ภาพตรงหน้าพร่าเลือน แขนของฉันทิ้งดิ่งลงอย่างหมดแรง

ทุกอย่างเริ่มหมุนคว้าง ขอบภาพมืดลงเรื่อย ๆ

แต่ในขณะที่โลกทั้งใบกำลังจะเลือนหายไป ฉันก็ได้ยินเสียงนั้น เสียงที่แว่วมาจากแดนไกล... เสียงที่ร้อนรน... และเกรี้ยวกราด

“ออโรร่า!”

เสียงนั้น... ฉันรู้จักเสียงนั้น