บทที่ 47 - POV ของอีฟ

ฉันคิดว่าตัวเองเป็นอิสระแล้ว

เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ฉันได้หายใจโดยไม่ต้องรู้สึกว่ามีใครจับตาดูทุกฝีก้าว ทางเดินที่เคยให้ความรู้สึกเหมือนคุกตอนนี้กลับเงียบสงบ เกือบจะเรียกได้ว่าสันติ ไม่มีทหารยามที่หน้าประตู ไม่ต้องเจอสายตาเย็นชาของดันเต้เวลาเดินสวนกันตามมุมตึก

บางทีเขาอาจจะรู้ตัวแล้วก็ได้ว่า...