บทที่ 1 01.1 เศษดิน
รักครั้งนั้นที่พังลง
01
เศษดิน
เธอกำลังจะเป็นดาวที่ลอยคู่เดือน ส่วนฉันเป็นเพียงเศษดินไร้ค่า
แสงแดดยามบ่ายคล้อยส่องแผ่วผ่านซอกตึกสูงของกรุงเทพฯ เฉกเช่นทุกวัน วาดจันทร์จูงมือเล็ก ๆ ของลูกสาว พากันย่ำเท้าไปบนทางเดิน ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความเหนื่อยอ่อนและกลิ่นไอของความจน วาดจันทร์ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกกี่ก้าวข้างหน้าจะเจองานที่เธอตามหา หรือเพียงแค่กำลังเดินวนอยู่ในวังวนของความสิ้นหวัง
ท่ามกลางแดดเปรี้ยง ๆ ในตอนกลางวัน เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดพรายขึ้นเต็มหน้าและแผ่นหลัง แสงเจิดจ้าแผดเผาถนนจนร้อนระอุ สะท้อนมาเข้าตาจนต้องยกมือขึ้นป้อง เหนื่อย ร้อน กระหายน้ำ แต่ก็ยังหยุดเดินไม่ได้ เพราะไม่มีร่มเงาของต้นไม้ใหญ่พอให้ซุกตัวได้เลย
“ร้อนมั้ยลูก”
“ร้อนค่ะแม่”
“หนูดื่มน้ำก่อนนะ อดทนอีกนิดหนึ่งได้มั้ยคะคนดี”
ว่าพลางส่งขวดน้ำที่เหลือน้ำอยู่ไม่ถึงครึ่งขวดให้ลูกสาวได้ดื่มแก้กระหาย
“ได้ค่ะแม่ ฟ้าอดทนได้”
ตากลมโตหลุบมองลูกสาวอย่างสงสารจับใจ มันไม่ใช่เรื่องที่ฉลาดเลย กับการที่ต้องพาลูกสาวมาตะลอน ๆ หางานไปเรื่อย ๆ แบบนี้ แต่ทำไงได้ เธอไม่มีทางเลือก ไม่มีวุฒิการศึกษาที่สูงพอ เธอจบเพียงแค่ม.6 งานที่พอจะเป็นไปได้ก็คืองานแม่บ้านหรืองานที่ใช้แรงเท่านั้น จะหวังนั่งบนเก้าอี้หรู ๆ ในห้องแอร์เย็น ๆ ก็คงเป็นไปไม่ได้
วาดจันทร์เป็นคนต่างจังหวัด ไม่คิดว่าจะต้องกลับมาเหยียบกรุงเทพฯ อีก ทว่าความจนบังคับ ซ้ำที่ดินของย่าก็กำลังจะถูกธนาคารยึด สุดท้ายต้องกลับมาเมืองที่ไม่อยากกลับ เมืองที่มีทั้งอดีตและบาดแผลฝังอยู่ในใจ
ยิ่งเดินลึกเข้าไปในซอย ความหวังก็ยิ่งริบหรี่ลงตามระยะทาง วาดจันทร์บอกตัวเองว่า ถ้าอีกไม่กี่ร้อยเมตรยังไม่เห็นป้ายสมัครงาน เธอคงต้องพาลูกกลับ แต่โชคชะตาก็ยังมีเมตตา เมื่อสายตาเหลือบเห็นป้ายสีขาวเล็ก ๆ เขียนว่า
'รับสมัครแม่บ้านด่วน'
หัวใจที่เหมือนก้อนหินในอกเต้นแรงขึ้นมาทันที นิ้วมือสั่นน้อย ๆ เมื่อยื่นไปแตะขอบกระดาษ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก เหมือนพยายามกลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ ก่อนจะยกสายตาขึ้นมองคฤหาสน์หลังนั้นอีกครั้งด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง ก่อนจะรีบพาลูกก้าวเข้าไปกดกริ่งหน้าคฤหาสน์ด้วยมือไม้สั่นเทา
เสียงกริ่งดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่รปภ.จะชะโงกหน้าออกมาจากป้อมเล็กหน้าบ้าน
“มาหาใครครับ”
น้ำเสียงของชายวัยกลางคนเข้มและตรงไปตรงมา สายตาเขาจับจ้องหญิงสาวกับเด็กหญิงที่ยืนตากแดดอยู่หน้าประตูรั้ว ราวกับชั่งใจว่าควรให้เข้ามาหรือไม่
“เอ่อ...เห็นป้ายรับสมัครแม่บ้านค่ะ เลยมาลองถามดู”
วาดจันทร์ตอบเสียงเบา มือเผลอบีบมือลูกสาวแน่นขึ้นกว่าเดิม เธอไม่รู้ว่าท่าทีประหม่าแบบนี้จะทำให้ถูกมองว่าไม่น่าไว้ใจหรือเปล่า แต่ก็ไม่อาจทำอย่างอื่นได้ นานแล้วที่เธอไม่ต้องยืนรอใครด้วยความลุ้นมากขนาดนี้
“รอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมแจ้งคุณศจีก่อน”
รปภ.หายเข้าไปด้านในพักหนึ่ง ทิ้งให้เธอยืนอยู่กับแดดและเสียงรถที่วิ่งผ่านเป็นระยะ ๆ จนกระทั่งประตูเหล็กบานใหญ่ค่อย ๆ เปิดออกพร้อมเสียงเอ่ยว่า
“คุณศจีอนุญาตให้เข้ามาครับ เชิญครับ”
รปภ.คนเดิมพาวาดจันทร์กับลูกเดินเข้าไปในอาณาเขตของคฤหาสน์หลังใหญ่ตรงหน้า
ทันทีที่ก้าวพ้นรั้วเข้ามา วาดจันทร์รู้สึกเหมือนหลุดเข้าอีกโลกหนึ่ง ด้านในเขียวขจีด้วยต้นไม้เรียงรายอย่างมีระเบียบ ทางเดินสะอาดจนเห็นเงาสะท้อนของพื้นหินอ่อน น้ำพุเล็กกลางสนามส่งเสียงกระเซ็นเบา ๆ เย็นตาเย็นใจ ต่างจากถนนภายนอกอย่างสิ้นเชิง
หัวใจเธอเต้นแรงอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะกลัว แต่อาจเพราะไม่เคยคิดว่าความสวยงามแบบนี้ยังจะเปิดโอกาสให้คนอย่างเธอได้ยืนอยู่ตรงหน้า
“ฟ้ารอแม่อยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ แม่ขอเข้าไปคุยกับคุณศจีข้างในแป๊บหนึ่ง แล้วแม่จะออกมาหา”
“ได้ค่ะแม่”
ปรายฟ้าพยักหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนจะเดินไปนั่งลงตรงม้าหินอ่อนใต้ต้นปีบที่กำลังออกดอกบานสะพรั่ง ร่วงหล่นจนพื้นหญ้าสีเขียวมีสีขาวแซมเต็มไปหมด
“สวัสดีค่ะ”
เธอยกมือไหว้อย่างนอบน้อมเมื่อเห็นหญิงวัยกลางคนที่ยืนรออยู่ในห้องโถง คุณศจีแต่งกายเรียบหรู สีหน้าสงบแต่แฝงความเข้มงวด
“นั่งสิ” เสียงเรียบแต่มีน้ำหนักเอ่ยขึ้น
วาดจันทร์รีบทรุดตัวนั่งลง แต่เกือบจะนั่งพื้นเสียก่อน หากคุณศจีไม่ผายมือให้เธอนั่งบนโซฟาตัวว่าง
“ขอบคุณค่ะ...”
เธอเอ่ยเสียงเบา ความประหลาดใจแทรกขึ้นมานิด ๆ ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะใจดีกว่าที่คาดไว้
“ชื่ออะไร”
“วาดจันทร์ค่ะ เรียกว่าวาดก็ได้ค่ะ”
“บ้านอยู่ที่ไหน อายุเท่าไหร่ จบอะไรมา ทำไมถึงมาสมัครที่นี่”
คำถามพรั่งพรูตามแบบฉบับของคนเจ้าระเบียบ สายตาคมกริบจ้องเธอเหมือนกำลังอ่านความจริงทุกถ้อยคำ
“บ้านอยู่จันทบุรีค่ะ ตอนนี้อายุ 29 จบม.หก พอดีที่บ้านเดือดร้อน ที่ดินกำลังจะถูกธนาคารยึด เลยออกมาหางานทำค่ะ”
คำตอบสั้นแต่ชัดเจน เสียงของวาดจันทร์สั่นน้อย ๆ ขณะพูดถึงบ้านเกิด ริมฝีปากเม้มแน่นอย่างคนพยายามกลืนก้อนสะอื้น แต่แววตากลับตรงและซื่อจนทำให้คุณศจีเงียบลงชั่วครู่
“ทำอะไรเป็นบ้าง”
“ซักผ้า รีดผ้า ทำความสะอาด ทำกับข้าว ขนมก็พอทำได้ค่ะ หนูไม่เกี่ยงงานเลยค่ะ”
“ตอนนี้พักที่ไหน”
“ยังไม่มีค่ะ เพิ่งมาถึงเมื่อเช้า เดินหางานทั้งวันเลย...”
ศจีมองหญิงสาวตรงหน้าที่นั่งหลังตรง แม้เหงื่อจะไหลซึมเต็มขมับ แต่แววตาคู่นั้นไม่ยอมแพ้แม้แต่นิดเดียว เธอวางถ้วยชาในมือลง ก่อนเอ่ยเรียบ ๆ ว่า
“งั้นพักที่นี่ก็แล้วกัน”
“อะไรนะคะ?”
วาดจันทร์เงยหน้าขึ้นมอง แววตาเบิกกว้างอย่างไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินถูกหรือเปล่า
“ฉันตกลงรับเธอเข้าทำงาน เริ่มได้เลยไหม”
“พะ...พร้อมค่ะ!”
เสียงเธอแทบหลุดหัวเราะออกมาด้วยความดีใจแต่ต้องกลั้นไว้จนหน้าแดง
“จะไม่ถามเงินเดือนหน่อยเหรอ”
“ไม่ค่ะ หนูไม่เกี่ยง ขอแค่มีที่พัก มีข้าวกิน แล้วก็มีเงินพอส่งกลับบ้านใช้หนี้บ้าง...”
สีหน้าศจีเรียบลงจากความเข้มในตอนแรก สายตาจับจ้องหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่ละไปไหน
“ดี เงินเดือนแม่บ้านที่นี่เดือนละหมื่นแปด มีข้าวสามมื้อ มีที่พัก แต่มีข้อห้ามชัดเจน ห้ามลักขโมย ห้ามดื่มสุรา และไม่ควรอยากรู้อยากเห็นเรื่องเจ้านาย ถ้าทำผิด ฉันจะให้ออกทันที เข้าใจไหม”
“เข้าใจค่ะ หนูไม่มีปัญหาเลยค่ะ แต่...ขอความกรุณาอีกเรื่องได้ไหมคะ” น้ำเสียงอ่อนลงอย่างเกรงใจ แต่สายตาสั่นไหวด้วยความหวังสุดท้าย
“ว่ามาสิ”
“หนูมีลูกสาวคนหนึ่งค่ะ อายุแปดขวบกว่า ๆ หนูอยากขอเอาแกมาอยู่ด้วยได้ไหมคะ แกเป็นเด็กดี ว่าง่าย หนูไม่มีใครให้ฝากแล้วจริง ๆ”
ห้องทั้งห้องเงียบไป คุณศจีไม่ตอบในทันที แต่สายตาที่เคยแข็งเริ่มอ่อนลง เมื่อเห็นแววร้อนรนในดวงตาของหญิงตรงหน้า
“นะคะ หนูขอความกรุณา...หนูรับรองว่าลูกจะไม่ทำให้เดือดร้อนเลยค่ะ แกช่วยงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้ด้วย”
