บทที่ 10 05.1 เยื่อใย

05

เยื่อใย

เสียงจานกระทบกันเบา ๆ ในครัวเงียบลงหลังอาหารเช้าผ่านไป เด็กหญิงปรายฟ้าไปโรงเรียนเรียบร้อย นิดก็ยกถาดกับข้าวกลับเข้ามาล้าง วาดจันทร์นั่งนิ่งอยู่ตรงมุมโต๊ะ ยกผ้าขึ้นเช็ดมือพลางเงี่ยหูฟังเสียงรถที่แล่นออกจากหน้าบ้าน พอแน่ใจว่าเธียรออกไปแล้ว หัวใจที่ห่อเหี่ยวอยู่ตลอดเช้าก็คล้ายได้ผ่อนลมหายใจ

“คุณเธียรออกไปหรือยังพี่นิด” เธอถามย้ำเมื่อเห็นนิดยกถาดกลับเข้ามาในครัว

“น่าจะออกไปแล้วนะ เมื่อกี้ได้ยินเสียงรถขับออกไป”

“งั้นวาดไปทำความสะอาดก่อนนะคะ”

เธอพูดเสียงเรียบ แต่แววตาแฝงความระวังขณะเดินไปหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดในตู้ ก่อนจะก้าวเข้าสู่ตัวคฤหาสน์อันเงียบสงบ

ห้องนั่งเล่นคือที่แรกที่เธอเข้ามา หลังจากที่ไม่ได้เหยียบมาหลายวันในช่วงที่เขาอยู่บ้าน ฝุ่นบางเบาเกาะอยู่บนพื้นผิวเฟอร์นิเจอร์ราคาแพง เธอจึงรีบลงมือทำความสะอาด กลิ่นไม้และกลิ่นน้ำยาถูพื้นผสมกันคล้ายกลิ่นของความทรงจำที่หลงเหลืออยู่ในอากาศ

หลังจากจัดการกับพื้นเสร็จ วาดจันทร์ก็เดินไปที่ตู้โชว์เพื่อเช็ดฝุ่นของที่อยู่ในตู้โชว์ แต่แล้วตาก็สะดุดกับกรอบรูปใบหนึ่งที่เหมือนจะถูกนำมาวางใหม่ รูปนั้นทำให้เธอยื่นไปจับออกมาพินิจอย่างเผลอไผล เป็นภาพเธียรสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ใส่เสื้อช็อปวิศวะสีน้ำเงินเข้มทับเสื้อยืดสีดำเรียบ ๆ เป็นภาพที่เธอคุ้นเคยตลอดสองปีที่อยู่ด้วยกัน

พี่เธียรหล่อมาก ตัวสูง หน้าคมละมุนแต่แฝง ดวงตาสีเทาน้ำแข็งฉายแววลึกลับราวกับเก็บงำบางสิ่งไว้ในใจอยู่เสมอ เส้นผมสีดำขลับปรกลงเหนือหน้าผากเล็กน้อย บางเส้นหล่นลงมาข้างแก้ม ต่างหูเงินรูปไม้กางเขนเล็ก ๆ ที่ห้อยอยู่ข้างหนึ่งขับให้ใบหน้าคมนั้นดูมีมิติและมีบุคลิกเฉพาะตัว สร้อยคอเส้นดำที่มีจี้รูปเฟืองเหล็กห้อยอยู่ตรงกลางอก ยิ่งทำให้พี่เธียรดูมีเสน่ห์แบบดิบ ๆ ของผู้ชายที่เคยผ่านทั้งความลำบากและความแกร่งมาก่อน

ริมฝีปากได้รูปเรียบเฉยแต่ให้ความรู้สึกร้อนแรงมากเวลาที่เขาจูบเธอ ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนกระจกใสเบา ๆ วาดตามแนวกรามและรอยยิ้มที่เคยอบอุ่นในวันวาน ทั้งที่รู้ว่าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดถึง แต่ความคิดถึงกลับไหลย้อนมาอย่างไม่อาจห้าม

“นั่นเธอทำอะไร”

เสียงเข้มที่ดังขึ้นกะทันหัน ทำให้ร่างบางสะดุ้งเฮือก กรอบรูปในมือหล่นกระแทกพื้นดัง เพล้ง! เสียงแก้วแตกสะท้อนก้องไปทั่วห้อง

“ขะ...ขอโทษค่ะ”

เธอลนลานย่อตัวเก็บเศษแก้วลงที่ตักผง มือสั่นระริกด้วยความตกใจ และในชั่วขณะนั้น เศษแก้วแหลมบาดเข้าเต็มฝ่ามือ เลือดแดงฉานไหลออกมาทันที

“ทำบ้าอะไรวะ”

คำสบถหลุดจากปากเขาอย่างหัวเสีย แต่ขาของเขากลับก้าวเข้าไปหาทันที เธียรคว้าแขนเธอไว้ก่อนจะดึงผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าออกมากดแผลให้ เลือดซึมผ่านเนื้อผ้าสีขาวอย่างรวดเร็ว

“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ วาดทำเองได้”

“อวดดี กดไว้ เดี๋ยวฉันไปเอายามาให้”

เขาจับมืออีกข้างของเธอมากดผ้าแทน แล้วหมุนตัวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นสะท้อนในห้องราวกับเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงร้อนรนขนาดนั้น

ไม่นานเขาก็กลับมาพร้อมกล่องยา เปิดล้างแผล ใส่ยา และติดปลาสเตอร์อย่างคล่องแคล่ว นิ้วมือของเขาใหญ่ แข็งแรง แต่สัมผัสกลับระมัดระวังจนหัวใจของเธอสั่นไหว

“ขอโทษนะคะ วาดทำของคุณเสียหาย วาดจะเอาไปซ่อมให้นะคะ” เธอพูดเสียงเบา พยายามไม่เงยหน้า เพราะกลัวจะเห็นสายตาเย็นชาเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

“ช่างแม่งเถอะ ฉันกำลังจะเอามันไปทิ้งอยู่แล้ว”

“แต่นั่นมันรูปคุณนะคะ”

“แล้วยังไง ก็นั่นมันรูปฉัน ฉันจะทำยังไงกับมันก็ได้”

คำตอบสั้น ๆ ทิ่มใจจนแทบหายใจไม่ออก เธอเงียบ เงยหน้าขึ้น อยากจะขอเก็บรูปนั้นไว้ แต่ไม่กล้าพอจะเอื้อนเอ่ย อีกทั้งรู้ดีว่าเขากำลังจะแต่งงาน เธอไม่ควรจะทำแบบนั้น แม้ใจจะอาลัยอาวรณ์แค่ไหน ก็รู้ดีว่าไม่มีสิทธิ์อีกแล้ว

“เสร็จแล้ว ระวังอย่าให้โดนน้ำ” เขาพูดพลางเก็บกล่องยา

“ค่ะ”

“คราวหลังก็ระวังหน่อยสิ” น้ำเสียงเหมือนจะดุ แต่กลับแผ่วลงในท้ายประโยคจนเธอต้องเงยหน้ามองอย่างไม่แน่ใจ

“ค่ะ...ขอบคุณนะคะ”

วาดจันทร์เอ่ยแผ่วเบา ก่อนจะรีบลุกเดินออกไปจากห้องอย่างเจียมตัว กลัวว่าความอ่อนโยนชั่ววูบของเขาจะทำให้เธออ่อนแอไปมากกว่านี้

เธียรมองตามร่างบอบบางนั้นไปจนลับตา ความรู้สึกบางอย่างแล่นวูบในอก ไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความรังเกียจ แต่เป็นบางสิ่งที่เขาไม่อยากเรียกชื่อ

ร่างสูงก้มมองผ้าเช็ดหน้าที่เปื้อนเลือดสีจาง รอยเลือดเพียงนิดกลับสร้างรอยปริแตกในใจที่พยายามปิดไว้แน่นหนาเกือบสิบปี หรือเขาอาจจะใจดำเกินไป บีบคั้นจนเธอลนลานไปหมด

เขากำมือแน่น หวังจะบดกลบความรู้สึกที่ไม่ควรมี แต่ยิ่งพยายามเท่าไร ภาพใบหน้าที่มีรอยน้ำตาก็ยิ่งชัด ริมฝีปากบางที่สั่นเครือยามพูดคำขอโทษนั้น มันติดอยู่ในห้วงคิดจนไล่ไม่ออก

เมื่อกี้แค่ได้ยินเสียงเขาด้วยซ้ำ เธอก็ทำของร่วงหล่นและรีบเก็บเศษแก้วจนตัวเองบาดเจ็บ ถ้าไม่ใจมืดบอดเกินไป ก็คงรับรู้ดีว่าเธอน่าสงสารแค่ไหน

ทำไมไม่ลืม ๆ ไปซะ ปล่อยเธอไปตามยถากรรม ดูสภาพเธอตอนนี้ก็รู้แล้วว่าสิ่งเลวร้ายที่เธอเคยทำกับเขาไว้ในอดีตมันตอบสนองเธอแล้ว ในขณะที่เขากำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงที่ทั้งดีและเพียบพร้อมอย่างมานิดา จากนั้นก็จะมีลูกด้วยกัน คงหน้าตาน่ารักน่าชังกว่าเด็กปรายฟ้านั่นเสียอีก

เธียรขบกรามแน่น สะกดความรู้สึกแปลกประหลาดที่เริ่มแทรกซึมเข้ามาอย่างดื้อดึง คำเปรียบเทียบนั้นกลับทิ่มลึก เขาหลับตาลงช้า ๆ อย่างเจ็บหน่วง เพราะรู้ว่าหัวใจของตัวเอง...มันยังไม่เป็นอิสระเลยสักนิด

บทก่อนหน้า
บทถัดไป