บทที่ 11 05.2 เยื่อใย
ร่างสูงทรุดตัวลงบนโซฟา แต่สายตายังจับจ้องอยู่ที่เศษกระจกและกรอบรูปที่กองอยู่บนพื้นดังเดิม เศษแก้วสะท้อนเงาหน้าของเขาแตกพร่าหลายเสี้ยว เหมือนหัวใจที่ไม่อยากยอมรับว่ามันยังสะเทือนอยู่
ใจพลันประหวัดคิดถึงแผลบนมือของแม่บ้านคนนั้น แผลนั่นไม่เล็กเลย ไม่รู้ว่าปลาสเตอร์แผ่นเดียวจะเอาอยู่ไหม จะติดเชื้อหรือเปล่า หรือเธอจะรู้จักฉีดยาป้องกันบาดทะยักบ้างไหม… ผู้หญิงที่ดำเนินชีวิตยับเยินอย่างเธอจะดูแลตัวเองได้มากแค่ไหนกัน
ช่างปะไร มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเขาสักนิด จะติดเชื้อเพราะไม่รู้จักดูแลตัวเองก็เรื่องของผู้หญิงคนนั้น ต่อให้เป็นคนในปกครองของเขาก็เถอะ
ใจคิดแบบนั้น แต่สมองกลับสั่งให้ลุกและก้าวตรงดิ่งไปยังห้องครัว รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เผชิญหน้ากับนิด และถูกนิดมองด้วยสีหน้าเหมือนกับเจอสิ่งประหลาดจากนอกโลกก็ไม่ปาน
“คุณเธียรมีอะไรหรือเปล่าคะ” นิดทำหน้าเหลอหลา เพราะปกติเจ้านายแทบไม่เคยย่างกรายเข้ามาในครัว
“ฉันทำกรอบรูปแตก นิดไปเก็บกวาดให้หน่อย”
“ได้ค่ะ... อยู่ไหนคะคุณเธียร”
“ที่ห้องนั่งเล่นน่ะ แล้วนี่วาดจันทร์ไปไหน”
“เมื่อกี้เห็นเดินไปทางห้องซักรีดนะคะ”
“ไปตามวาดจันทร์ไปพบฉันที่หน้าบ้าน”
ออกคำสั่งเสร็จก็ก้าวไปรอ ไม่อยากเห็นสายตาของนิดที่มองเขาอย่างประหลาดใจกึ่งหวาดระแวง คงกลัวว่าเขาจะดุหรือลงโทษวาดจันทร์อีกสินะ
เขายืนรออยู่หน้าบ้านเพียงไม่นาน ร่างบอบบางของวาดจันทร์ก็เดินตัวลีบมาหา ก้มหน้าจนแทบแตะพื้น มือที่ปิดปลาสเตอร์ไว้ยังมีรอยเลือดซึมบางจุดให้เห็น
“คุณเธียรมีอะไรให้วาดทำคะ” เธอถามเสียงแผ่วติดสั่นด้วยซ้ำ
“มือเป็นแผลอยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมไปซักผ้า”
“ไม่ได้โดนน้ำค่ะ ซักเครื่อง”
“แล้วเวลาตากล่ะ ผ้ามันแห้งสนิทเลยหรือไง เดี๋ยวก็ติดเชื้อให้ฉันเดือดร้อนอีก ขึ้นรถจะพาไปฉีดยากันบาดทะยัก”
“อะไรนะคะ” วาดจันทร์อึ้งกับคำสั่งนั้น ไม่แน่ใจว่าตัวเองหูฝาดหรือเปล่า”
“แค่มือเป็นแผล คงไม่ได้ทำให้ประสาทหูเธอพังไปด้วยหรอกนะ”
เขาว่าเสียงเข้ม แล้วเดินไปขึ้นรถก่อน ไม่รอให้เธอตอบ วาดจันทร์ยืนนิ่งงันไปอึดใจ ก่อนจะรีบก้าวตาม กลัวว่าจะทำให้เขาหงุดหงิดอีก
เธอยืนละล้าละลังอยู่ข้างรถ ไม่กล้านั่งหน้าคู่เขา แต่ก็ไม่กล้านั่งหลังเหมือนกัน สถานะของเธอมันทำให้เลือกไม่ถูกว่าอะไรควรไม่ควร ทำให้เธียรต้องเปิดกระจกรถลง แล้วเอ่ยเสียงดุ ๆ
“ขึ้นมานั่งหน้า”
คราวนี้เธอรีบปฏิบัติตามแทบจะทันที มือเย็นเฉียบขณะจับประตู เปิดเข้ามานั่งอย่างเกร็งสุดขีด ความหรูกับความเงียบในรถเหมือนบีบอากาศให้เหลือน้อยลงทุกที เธอรู้สึกว่าถูกขังให้อยู่ในที่แคบ ๆ ตามลำพังกับเธียรเป็นครั้งแรกในรอบเกือบสิบปี ทั้งหัวใจทั้งประสาทจึงเต้นอย่างสับสนไปหมด
“ทำไมทำหน้าแบบนั้น จะเป็นลมหรือไง” เขาท้วงหลังจากขับรถออกมาได้พักหนึ่ง
“วาดไม่ชิน”
“ไม่ชินกับอะไร กับความหรูของรถสินะ” คำถามนั้นเหมือนจะเจือมากับความเย้ยหยัน
“ค่ะ วาดไม่เคยนั่งรถแบบนี้ เคยชินแต่กับมอเตอร์ไซค์”
“แต่ฉันลืมความรู้สึกนั้นไปแล้ว ไม่เคยแตะมาเป็นสิบปี” เธียรตอกย้ำว่าเขาลืมแล้ว ลืมว่าเมื่อก่อนเขาเคยขับมอเตอร์ไซค์ให้เธอนั่งซ้อนท้าย
วาดจันทร์นั่งเงียบ เธอไม่อยากตอบโต้ เพราะใจเจ็บร้าวไปหมด ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขาจะทำเหมือนเมตตาเธอทำไม ในเมื่อสุดท้ายก็ยังเลือกจะทำร้ายกันอยู่ดี
เธียรขับรถมาถึงคลินิกเอกชนชื่อดัง ตัวอาคารสีขาวสะอาดดูหรูหรา มีลานจอดรถกว้างขวางและผู้คนสัญจรเข้าออกตลอดเวลา
สายตาหลายคู่จับจ้องมายังเขาทันที ดาราหนุ่มระดับซูเปอร์สตาร์ที่มาพร้อมหญิงสาวแต่งตัวเรียบง่ายราวกับคนละโลก วาดจันทร์พยายามเดินเว้นระยะ ไม่อยากให้ใครเข้าใจผิดหรือมองเขาไม่ดีเพราะเธอ
เขาเดินไปติดต่อที่เคาน์เตอร์อย่างคุ้นเคย ทุกอย่างถูกจัดการเรียบร้อยภายในไม่กี่นาที เธียรเพียงพยักหน้าให้เธอเข้าไปฉีดวัคซีน วาดจันทร์ทำตามอย่างเงียบงัน ไม่กล้าพูด ไม่กล้ามอง
หมอและพยาบาลทำแผลให้ใหม่ เสร็จแล้วก็ฉีดวัคซีนบาดทะยัก พอกลับออกมารับยาแก้อักเสบ เธอจะควักเงินจ่าย แต่เขากลับชิงจ่ายให้ก่อน น้ำเสียงเย็นแต่เฉียบขาด
“ไม่ต้อง ฉันจ่ายแล้ว”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจเธอหวิววาบอย่างประหลาด มันไม่ใช่เรื่องเงิน แต่มันคือการเป็นหนี้บุญคุณเขาอีกครั้ง
“ขอบคุณค่ะ” เธอพูดเพียงเท่านั้น ก่อนจะเดินตามเขาไปยังลานจอดรถโดยไม่เอ่ยอะไรอีก
บรรยากาศควรจะจบลงเรียบง่าย... แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะเปิดประตูรถ เสียงเครื่องมอเตอร์ไซค์ดังแผดเข้ามาจากมุมถนน วาดจันทร์เห็นก่อน ใจหายวาบ ไม่ทันคิด เธอรีบกระโจนเข้าไปดึงแขนเขาสุดแรงจนร่างทั้งคู่เซเข้าหากัน
แรงกระแทกทำให้ร่างสูงโอบรัดร่างบางไว้โดยอัตโนมัติ ลมหายใจของทั้งคู่กระทบกันใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่เขาใช้ปะปนกับเหงื่อจาง ๆ ของเธอ วาดจันทร์ตัวแข็งทื่อ ก่อนจะรู้สึกเหมือนกระแสไฟแล่นวูบไปทั่วร่าง ใจเต้นรัวจนน่ากลัวว่าเขาจะได้ยิน
“เธอกำลังอ่อยฉันเหรอ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นช้า ๆ แฝงรอยเย้าแต่มีบางอย่างในแววตาเขาที่สั่นไหวไม่แพ้กัน
“วาดเปล่า... วาดแค่ช่วยคุณ” เธอตอบเสียงเบา ไม่กล้าสบตา
“ช่วยยังไง ถึงต้องให้ฉันกอดไว้แน่นขนาดนี้”
หญิงสาวรู้ตัวในวินาทีนั้น รีบแกะมือเขาออกเป็นพัลวัน ใบหน้าแดงก่ำ
“ปล่อยค่ะ รู้แบบนี้วาดน่าจะปล่อยให้รถชนเลย” เสียงเธอสั่นน้อย ๆ แต่มีแววประชดที่ไม่อาจปิดได้
“แล้วทำไมไม่ทำ” เขาย้อนถามเรียบ ๆ
“เพราะวาดใจดำไม่พอมั้งคะ”
เธอผลักเขาออกเต็มแรงก่อนจะรีบเดินอ้อมไปเปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง เธียรยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง มองตามร่างบางที่สั่นสะท้านด้วยอารมณ์ปนกลัวปนโกรธ ริมฝีปากเขาเผลอยกยิ้มจาง ๆ พร้อมกับภาพหญิงสาวหน้าตาสดใสในชุดนักศึกษาเด่นชัดขึ้นในความทรงจำ
วาดจันทร์ตรงดิ่งเข้าครัวทันทีที่ถึงบ้าน คิดว่าจะเตรียมอาหารไว้ให้ปรายฟ้า เผื่อกลับมาจากโรงเรียนหิว ๆ จะได้มีอะไรกินรองท้อง จังหวะนั้นนิดกำลังแยกขยะเพื่อไปทิ้งพอดี
“ไปไหนมาวาด” นิดทักขึ้น
“ไปฉีดวัคซีนจ้ะ วาดทำกรอบรูปคุณเธียรแตก เขาก็เลยพาไปฉีดวัคซีนป้องกันบาดทะยัก” พยายามตอบให้เป็นน้ำเสียงปกติ กลัวนิดจะคิดไม่ดี สำหรับเธอไม่มีปัญหาเพราะไม่มีราคาอะไรที่ต้องจ่ายอยู่แล้ว แต่สำหรับเธียร เธอไม่อยากให้มามัวหมองเพราะเรื่องนี้
“อ้าว วาดเป็นคนทำแตกเหรอ ไหนคุณเธียรบอกว่าตัวเองทำแตก นี่ไง พี่เก็บกวาดมาแล้ว แยกขยะเพิ่งเสร็จ กำลังจะเอาไปทิ้งพอดี แต่คุณเธียรทำไมจะทิ้งรูป รูปนี้ออกจะหล่อ น่าจะหายากด้วย รูปสมัยเรียนมั้ง” นิดบ่นแล้วหยิบรูปที่อยู่ในถุงขยะมาพินิจ ก่อนจะทิ้งลงไปในถุงดำอีกครั้ง
“เอ่อ พี่นิด เดี๋ยววาดเอาไปทิ้งให้นะ”
“มือเจ็บอยู่ไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวแผลก็ติดเชื้อหรอก”
“แผลนิดเดียวเองพี่นิด อีกอย่างวาดก็ฉีดยามาแล้ว ไม่เป็นไรหรอก มา ๆ เดี๋ยววาดช่วย พี่นิดไปเก็บผ้าแล้วกันนะ”
“เออ ๆ ตามใจแล้วกัน”
นิดวางมือแล้วเดินออกจากครัวเพื่อไปเก็บผ้าที่ตากไว้ลานหลังบ้าน พอเสียงฝีเท้านิดห่างออกไป วาดจันทร์ก็รีบปรี่ไปหยิบรูปจากถุงขยะออกมา ปัดเศษฝุ่นเบา ๆ ก่อนจะกอดแนบอกไว้แน่น รอยยิ้มบางผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ ราวกับได้ของสำคัญกลับคืนมาในชีวิต เธอถือมันขึ้นห้อง เก็บซุกไว้ใต้หมอนอย่างทะนุถนอม แล้วจึงยกถุงขยะไปทิ้งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
คืนนั้น ยามราตรีกาลสยายตัวมาครอบครองทุกพื้นที่ ภายใต้หลังคาสูงของห้องพักคนงานหลังบ้าน ปรายฟ้านอนซุกอยู่ในอ้อมแขนของแม่ วาดจันทร์โอบลูกแน่นขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหลุบลงช้า ๆ พร้อมกับรอยยิ้มจางบนใบหน้า
ความสุขที่โหยหาแผ่ซ่านอยู่ในอก อยากบอกลูกเหลือเกินว่า คืนนี้...เป็นคืนแรกที่ลูกได้นอนพร้อมกัน พ่อ แม่ ลูก แต่ก็ไม่กล้าเอื้อนเอ่ย ด้วยรู้ว่าไม่มีสิทธิ์แอบอ้าง ได้เพียงแต่เก็บงำความอิ่มเอมนั้นไว้ในใจเงียบ ๆ เพียงลำพัง ดังเช่นบรรยากาศที่ห้อมล้อมอยู่ตอนนี้
