บทที่ 17 08.2 ลมหายใจของลูกชู้

เสียงตอบกลับนั้นทำให้เธียรเหยียดยิ้มเย้ยหยัน

ติดต่อไม่ได้งั้นหรือ ภาพในหัวของเขาย้อนกลับไปยังวันที่เห็นผู้หญิงคนนี้เดินมากับผู้ชายอีกคน ยังจะกล้าโกหกหน้าตายอีกเหรอ…

(ฉันไม่ว่าง ถึงฉันว่างฉันก็ไม่ใช่นักบุญที่จะบริจาคเลือดให้ใครมั่วซั่ว)

“ได้โปรดเถอะนะคะคุณเธียร…” เสียงนั้นสั่นเครือจนแทบขาดใจ “มีแต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ