บทที่ 2 01.2 เศษดิน

สองมือวาดจันทร์ยกขึ้นไหว้แน่น การไหว้ของคนสิ้นทางที่ยังพอเหลือศักดิ์ศรีอยู่ในหัวใจ ซึ่งในที่สุดคุณศจีก็ถอนหายใจเบา ๆ

“เอาล่ะ เอาเถอะ ฉันอนุญาต แต่ต้องดูแลลูกให้ดี ถ้าสร้างปัญหาเมื่อไหร่ ฉันให้ออกทันที”

“ขอบคุณค่ะคุณศจี หนูสัญญาค่ะ”

น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความโล่งอก ดวงตาที่แห้งผากมาหลายวันเริ่มมีน้ำใส ๆ คลอ

“แล้วตอนนี้ลูกเธออยู่ที่ไหน”

“รออยู่ข้างนอกค่ะ”

“ไปตามเข้ามา เดี๋ยวฉันจะให้คนพาไปดูห้องพัก”

เมื่อศจีบอกเช่นนั้น วาดจันทร์ก็ไม่รอช้า รีบเดินออกไปหาลูกสาวที่เธอบอกให้นั่งรออยู่ใต้ต้นปีบ

ร่างเล็กที่ถักเปียสองข้างไม่ได้นั่งอยู่คนเดียวเหมือนตอนแรก หากแต่มีสุนัขพันธุ์โกลเด้นตัวโตนั่งอยู่ข้าง ๆ มือเล็กกำลังลูบหัวมันอย่างอ่อนโยนราวกับคุ้นเคยกันมานาน ส่วนเจ้าสุนัขตัวโตก็หูลู่และเอนหัวให้ลูบอย่างเชื่อง ๆ

“น้องฟ้า เข้าไปข้างในกับแม่นะคะลูก คุณศจีรับแม่เข้าทำงานแล้ว”

“จริงเหรอคะแม่”

“จริงสิคะ ดีใจมั้ยคะลูก?”

ใบหน้าเล็กเปื้อนยิ้มทันที เธอพยักหน้าแรง ๆ แล้วส่งมือให้แม่จูงเข้าไปในบ้าน ขณะที่สุนัขตัวนั้นก็รีบวิ่งตามไปอย่างไม่ยอมทิ้ง

“อ้าว เจ้าดีโด้ มาได้ไงเนี่ย”

ศจีมองภาพนั้นพลางขมวดคิ้ว เพราะโดยปกติแล้วดีโด้ไม่ยอมให้ใครแตะตัวง่าย ๆ นอกจากเจ้าของเท่านั้น แต่ตอนนี้มันกลับเดินแกว่งหาง หูลู่ พลางถูไถเข้าหาเด็กหญิงตัวเล็กอย่างออดอ้อน ราวกับถูกตกเข้าเต็ม ๆ

“ปรายฟ้า นี่คุณศจี เจ้านายของแม่”

“สวัสดีค่ะคุณยาย หนูชื่อน้องปรายฟ้า ชื่อจริง เด็กหญิงกานต์ชนก ปารมี เรียนอยู่ชั้น ป.สอง ค่ะ” เสียงใสเอื้อนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มไร้เดียงสา ดวงตากลมโตสุกใสเหมือนแสงดาวในคืนฟ้าใส

“ไม่ได้นะคะลูก หนูต้องเรียกว่าคุณศจีนะคะ” วาดจันทร์รีบปรามลูกด้วยความเกรงใจ

“เรียกยายน่ะดีแล้ว ไม่เป็นไร เธอไม่ต้องไปดุลูกหรอก ถ้าฉันมีหลาน หลานฉันก็คงอายุประมาณนี้ เด็กคนนี้หน้าตาน่ารักดีนะ พูดจาก็สุภาพเรียบร้อย เธอน่าจะสอนลูกมาดีอยู่พอสมควร”

ศจีหลุบตามองพลางเอ่ยชม ก่อนพยักหน้าช้า ๆ ความระแวดระวังที่เคยมีต่อคนงานใหม่เริ่มคลายลงโดยไม่รู้ตัว

“ขอบคุณค่ะคุณศจี แกเป็นเด็กดี ไม่ดื้อเลยค่ะ” วาดจันทร์ตอบเสียงนอบน้อม

“ก็ดี... เธอพาลูกไปพักเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยเริ่มงาน”

คุณศจีพยักหน้าให้แม่บ้านอีกคนพาไปยังห้องพักด้านหลังบ้าน

วาดจันทร์กวาดตามองรอบห้องพักของตัวเอง มันดีกว่าที่เธอคาดไว้มาก สะอาด มีตู้เสื้อผ้า มีพัดลมและแอร์ เตียงก็กว้างพอให้เธอกับลูกนอนสบาย ๆ

เธอไม่รู้ว่าเจ้าของบ้านเป็นใคร คุณศจีเพียงบอกว่าเจ้านายกำลังทำงานอยู่ต่างประเทศ จะกลับมาอาทิตย์หน้า แต่เพียงแค่ได้เห็นสภาพบ้านและความเป็นระเบียบ เธอก็พอจะรู้ว่าเจ้าของบ้านคงเป็นคนใจดีและมีเมตตา ไม่อย่างนั้น ห้องพักของคนงานคงไม่อบอุ่นและเรียบร้อยถึงเพียงนี้

“หนูชอบที่นี่มั้ยคะ” วาดจันทร์ถามลูกสาวเมื่อได้อยู่กันตามลำพัง ตอนนี้สิ่งเดียวที่เธออยากทำ คือให้ลูกได้อาบน้ำและพักผ่อน หลังจากตรากตรำฝ่าแดดมาทั้งวัน

“ชอบค่ะ ที่นี่สวย มีกลิ่นหอมเหมือนดอกปีบที่บ้านคุณย่าทวดเลย แต่ฟ้าคิดถึงเพื่อน ๆ คิดถึงบ้านย่าทวด...” เสียงเล็กแผ่วลง สีหน้าหงอยจนคนเป็นแม่รู้สึกปวดใจ วาดจันทร์จึงดึงลูกมากอดแน่น มือหนึ่งลูบศีรษะอย่างอ่อนโยน

มันไม่ง่ายเลยสำหรับเด็กแปดขวบที่ต้องจากบ้านและคนคุ้นเคยมาเริ่มต้นใหม่ในที่ที่ไม่รู้จัก

“อดทนหน่อยนะลูก เดี๋ยวแม่จะหาโรงเรียนใหม่ให้ไว ๆ กลางจะได้ไม่เหงา ขอแม่ทำงานเก็บเงินก่อน พอใช้หนี้หมดเมื่อไหร่ เราจะกลับบ้านเราเหมือนเดิม...อีกแค่สี่ห้าปีเท่านั้นเอง”

เด็กหญิงพยักหน้าหงึก ๆ

“ฟ้าจะช่วยแม่ทุกวันเลยค่ะ”

วาดจันทร์หัวเราะทั้งน้ำตา

“แค่หนูไม่ดื้อกับแม่ แค่นี้แม่ก็มีกำลังใจจะทำงานทั้งปีแล้วลูก... ขอบใจนะ ขอบใจที่เป็นเด็กดีของแม่”

อ้อมแขนโอบลูกไว้แน่นขึ้น ความอบอุ่นจากกายเล็กช่วยเยียวยาความเหนื่อยล้าในใจได้ชั่วขณะ ลูกของเธอ เด็กที่เกิดมาโดยไม่มีพ่อ แต่ก็ยังยิ้มได้ และนั่นคือสิ่งเดียวที่ทำให้วาดจันทร์ยังอยากมีชีวิตต่อไป

เธอกับลูกมีชะตาไม่ต่างกันนักหรอก เธอก็เติบโตมาโดยขาดพ่อ แต่ยังโชคดีที่ได้เห็นหน้าและจำรอยยิ้มของท่านไว้ในใจ ก่อนที่โชคชะตาจะพรากไป

ส่วนปรายฟ้า...ไม่มีแม้แต่ภาพจำหรือชื่อของพ่อให้เรียก ไม่มีแม้แต่โอกาสจะถามว่า ‘พ่อเป็นใคร’ แค่รู้ว่าพ่อไปสวรรค์แล้ว

ความเว้าแหว่งนั้น วาดจันทร์รู้ดีว่ามันเจ็บแค่ไหน และเธอสาบานในใจ จะไม่มีวันปล่อยให้ลูกต้องรู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนที่เธอเคยผ่านมาอีก

บทก่อนหน้า
บทถัดไป