บทที่ 26 12.2 เพียงแค่ความสงสาร ก็จะไม่มีให้แล้ว

“แม่คะนั่นอะไร”

เสียงเล็กใสเจื้อยแจ้วขึ้นในตอนเช้า หลังจากที่คนเป็นแม่ถักเปียให้เรียบร้อย เด็กหญิงเดินไปจับสิ่งของที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วยกขึ้นดูด้วยแววตาเป็นประกาย

“เป็ดน้อยค่ะ”

“ของใครคะ”

“ของแม่เอง”

“ยกให้เป็นของน้องฟ้าได้มั้ยคะ”

ปรายฟ้าถามด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ดวงตากลมใสไม่ละจากเป็ดตัวนั้นเลยสักน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ