บทที่ 27 13.1 ความลับที่ไม่ลับอีกต่อไป

13

ความลับที่ไม่ลับอีกต่อไป

“วาดไปเก็บของแล้วกลับบ้านกับพี่เถอะ อย่าอยู่ที่นี่ให้เขาโขกสับอีกเลย”

เสียงของเจตน์นุ่มและอ่อนลงกว่าปกติ ยิ่งตอนนี้ ทั้งสองนั่งอยู่ใต้ต้นปีบที่ลมเย็นพัดผ่าน กลิ่นดอกไม้ที่ร่วงลงพื้นทำให้บรรยากาศยิ่งหม่นลง และยิ่งทำให้วาดจันทร์รู้สึกหนักในหัวใจ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเธอลื...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ