บทที่ 3 02.1 คนในอดีต

02

คนในอดีต

รถแวนหรูแล่นเข้าคฤหาสน์หลังใหญ่เงียบงัน เสียงเครื่องยนต์เบาราวกับลมหายใจของเมืองที่เริ่มหลับใหล คนขับและคนนั่งคู่หน้าคือบอดีการ์ดในชุดสีน้ำเงินเข้ม หน้าตาเรียบเฉยและคุ้นเคยกับเส้นทางนี้ดี เพราะพวกเขาทำหน้าที่นี้ทุกครั้งที่ เธียร ธีรกุลธาดา กลับจากงาน

ซูเปอร์สตาร์หนุ่มชื่อดังเอนตัวพิงเบาะ ขมับพาดพนัก เหนื่อยล้าจากแสงแฟลชและเสียงตะโกนเรียกชื่อที่ดังตามหลังมาทั้งวัน โลกภายนอกเหมือนเต็มไปด้วยผู้คนที่รักเขา แต่ความจริงกลับว่างเปล่าจนได้ยินเสียงลมหายใจตัวเองสะท้อนในอก

เมื่อรถเลี้ยวเข้าบ้าน ความเคยชินทำให้เขาเงยหน้ามองผ่านกระจกข้าง สนามหญ้ากว้างที่เขียวชอุ่ม และเจ้าดีโด้ สุนัขตัวโปรด มักนอนรออยู่ตรงนั้นทุกครั้ง

แต่วันนี้...มีบางอย่างผิดแปลกไปจนทำให้เขาต้องขมวดคิ้ว

เด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งกำลังหัวเราะ วิ่งไล่กับเจ้าดีโด้อย่างสนุกสนาน ร่างเล็กในชุดเสื้อยืดกางเกงขายาว ผมที่ผูกเป็นหางม้าสะบัดไปตามจังหวะการวิ่ง แก้มแดงจัดจากแดดยามบ่าย ท่าทีของเจ้าดีโด้ตอนวิ่งไล่กัน เหมือนเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข ร่าเริง ที่ดูเหมือนจะร่าเริงกว่าตอนที่เขาพาวิ่งเล่นด้วยซ้ำ

เธียรนิ่งค้าง ดีโด้ที่ไม่เคยให้ใครเข้าใกล้ กลับยอมให้เด็กคนนั้นกอด ลูบหัวมันได้อย่างสนิทสนม รอยยิ้มสดใสของเด็กหญิงกับเสียงหัวเราะนั้นกระทบใจเขาแปลก ๆ โดยไม่รู้สาเหตุ

“กลับมาแล้วเหรอคะคุณเธียร”

เสียงของศจีดังขึ้นพร้อมร่างที่เดินมาต้อนรับอย่างนอบน้อม

“ครับคุณศจี” เขาตอบเสียงเรียบ ก่อนสายตาจะยังจับอยู่ที่สนาม “เด็กคนนั้นลูกใครครับ”

“ลูกสาวของแม่บ้านคนใหม่ค่ะ มาสมัครงานด้วยกันสองแม่ลูก ดิฉันเห็นว่าน่าสงสาร ก็เลยรับไว้ คุณเธียรคงไม่ว่าอะไรนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ ดีเหมือนกัน เจ้าดีโด้จะได้มีเพื่อนเล่น”

“แปลกใจใช่ไหมคะ ที่เห็นเจ้าดีโด้เข้ากับเด็กคนนั้นได้”

“ใช่ครับ มันไม่เคยให้ใครแตะตัวแบบนั้น”

“แม้แต่ดิฉันยังไม่กล้าเลยค่ะ” คุณศจีพยักหน้าช้า ๆ

“เด็กคนนี้ชื่อ ‘ปรายฟ้า’ ค่ะ น่ารักดี เรียบร้อย พูดจาน่าฟัง แม่เขาคงสอนมาดี เดี๋ยวดิฉันให้แม่นิดไปตามสองแม่ลูกมาพบคุณเธียรนะคะ”

เขาเพียงพยักหน้าเล็กน้อย ทว่าในใจกลับรู้สึกไม่สบายอย่างประหลาด

ศจีพยักหน้าบอกนิดซึ่งเป็นแม่บ้านอีกคน ให้ไปตามวาดจันทร์กับปรายฟ้ามาพบเจ้าของบ้าน

นิดเดินไปทางครัว วาดจันทร์กำลังเช็ดประตูตู้เย็นอยู่พอดี เสียงเรียกชื่อทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมา

“วาด คุณศจีเรียกน่ะ เอาน้ำไปด้วย คุณเธียรกลับมาแล้ว”

คำว่า คุณเธียร ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ ถาดในมือแทบหลุดร่วง นิ้วเย็นเฉียบ

ไม่...มันคงไม่ใช่เธียรคนนั้นหรอก โลกไม่โหดร้ายถึงขนาดนั้น...

แต่ก่อนที่เธอจะได้คิดอะไรต่อ นิดก็เร่งขึ้น

“เร็วสิ อย่าให้เจ้านายรอนาน เดี๋ยวโดนคุณศจีดุ พี่ไปตามปรายฟ้าก่อน วาดเอาน้ำไปเลยนะ”

เธอสูดหายใจเข้าลึก หัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะทะลุอก มือที่ถือถาดสั่นน้อย ๆ ตอนก้าวเข้าสู่ห้องโถง

“มาแล้วเหรอวาดจันทร์ นี่คุณเธียรเจ้าของบ้านหลังนี้”

เสียงคุณศจีดังขึ้น พร้อมกับที่วาดจันทร์ก้าวขาเข้าไปในห้องรับแขก เธอไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างชะงักงันในทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างราวกับถูกสาป เสียงลมหายใจสะดุดจนแทบหายไปจากอก

คนตรงหน้า ไม่ใช่ใครอื่น คือเขา คนที่เธอหนีจากมาเกือบสิบปี

“พี่เธียร…”

น้ำเสียงนั้นแผ่วจนแทบขาดห้วง เสียงที่เคยเรียกด้วยความรัก วันนี้กลายเป็นคำต้องห้ามที่หลุดจากปากด้วยแรงสะเทือนใจ

ถาดน้ำในมือสั่นระรัวจนเกือบร่วง ศจีต้องรีบเข้ามาช่วยรับไว้ ส่วนเขา เธียร ธีรกุลธาดา เพียงยืนนิ่งดวงตาเย็นเฉียบ ริมฝีปากเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง ความตกใจถูกกลบด้วยความโกรธในชั่วอึดใจ

สายตาทั้งคู่ประสานกัน ไม่มีคำพูดใด ๆ มีเพียงความทรงจำที่ตีตื้นขึ้นมาราวคลื่นโหมใส่หัวใจ

“สวัสดีค่ะ...พี่เธียร” เสียงเธอสั่นเครือจนแทบไม่เป็นถ้อยคำ

เธียรขยับริมฝีปาก เสียงของเขาเย็นจนแทบเป็นน้ำแข็ง

“ใครอนุญาตให้เธอเรียกแบบนั้น”

เสียงตะคอกนั้นฟาดลงกลางอากาศ รุนแรงพอจะทำให้คุณศจีชะงักงัน

“ขอโทษค่ะ วาด…เผลอไปค่ะ” วาดจันทร์รีบก้มหน้า น้ำเสียงสั่นระริก

“เป็นแค่ลูกจ้าง อย่าตีตนเสมอฉัน”

คำพูดนั้นทำให้วาดจันทร์เหมือนถูกตบหน้า เธอก้มศีรษะต่ำ ริมฝีปากเม้มแน่นเพื่อกลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ

เธียรกลับมองเธอราวกับคนแปลกหน้า แต่ในใจกลับปั่นป่วนอย่างไม่อาจห้าม ภาพคืนนั้นย้อนกลับมาทันที คืนที่เขาเปิดประตูเข้าไป แล้วเห็นเธอกับผู้ชายอีกคนนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน...

เธียรจ้องเธอนิ่ง ไม่ใช่เพียงเกลียด แต่เจ็บลึกในแบบที่ไม่อยากยอมรับ เขาเคยรักผู้หญิงคนนี้จนหมดหัวใจ แต่เธอกลับหักหลังเขาอย่างไม่เหลือเยื่อใย

แล้ววันนี้...เธอกลับมายืนอยู่ตรงหน้า ในบ้านของเขา พร้อมกับเด็กคนหนึ่งที่หน้าตาคุ้นแปลกจนใจเต้นวูบ

“เด็กคนนั้นใคร” เขาถามทันที น้ำเสียงเรียบแต่เย็นเยียบ

วาดจันทร์เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “ลูกสาวของวาดเองค่ะ”

“กี่ขวบ”

“แปดขวบค่ะ”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป