บทที่ 4 02.2 คนในอดีต
ตัวเลขนั้นมันใกล้เคียงกับที่เธอแยกทางจากเขา
“ลูกใคร”
เธอกลืนน้ำลายฝืด เสียงในลำคอขาดห้วงก่อนตอบเบา ๆ
“ลูกของวาด…กับพี่เจตน์”
หัวใจเขารวดร้าวอย่างบ้าคลั่ง แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มเย้ยหยัน ไม่รู้ว่าเย้ยหยันใครระหว่างตัวเองกับผู้หญิงตรงหน้า หรืออาจจะทั้งสอง
“เธอท้องกับมันตั้งแต่เมื่อไหร่ วาดจันทร์...ตอนที่ยังคบกับฉันอยู่รึเปล่า?”
วาดจันทร์เม้มปาก น้ำตารื้น เธอท้องตั้งแต่ตอนนั้นแต่ไม่ใช่อย่างที่เขากำลังตั้งคำถาม
“ไม่ใช่นะคะพี่เธียร วาดไม่...”
“พอเถอะ” เขาตัดบท ดวงตาแข็งกร้าวราวหินผา “ฉันไม่อยากฟังคำโกหกของเธออีกแล้ว”
เธียรลุกพรวดขึ้นจากโซฟา ศจีสะดุ้ง รีบถอยหลบทาง ขณะที่วาดจันทร์ทรุดตัวลงกับพื้นโดยไม่รู้ตัว
“คุณศจีครับ ผมไล่แม่บ้านคนนี้ออก” เสียงเขาเย็นจัด ราวกับไม่เหลือเศษใจให้คนตรงหน้าอีก
“คุณเธียร!” ศจีอุทานอย่างตกใจกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าจนนำไปสู่คำสั่งนั้น คำสั่งที่โหดร้ายจนวาดจันทร์ต้องรีบผวาเข้าไปหา ไปนั่งขวางตรงหน้า แล้วเงยหน้าขึ้นมองอย่างอ้อนวอน
“คุณเธียรคะ วาดขอร้อง...อย่าไล่วาดเลยนะคะ วาดสัญญาว่าจะไม่ยุ่มย่าม ไม่ตีตัวเสมอ ไม่เรียกคุณเธียรแบบนั้นอีก วาดไม่เคยรู้จักคุณ วาดเป็นเพียงแม่บ้าน ได้โปรดอย่าไล่วาด วาดขอแค่มีที่ซุกหัวนอน ได้ทำงานส่งลูกเรียน วาดขอแค่นั้น...”
เสียงสะอื้นไหวในลำคอ มือยกขึ้นไหว้ขอความเมตตาอย่างไม่เหลือศักดิ์ศรี เพราะถ้าถูกไล่ออกตอนนี้ เธอก็ไม่รู้ว่าจะพาลูกไปตะลอนที่ไหนอีก
“ได้โปรด...สงสารวาดเถอะนะคะ”
เธียรมองเธอด้วยสายตาที่เยือกเย็น ริมฝีปากขยับช้า ๆ ราวกับทุกคำถูกบีบออกมาจากใจที่แข็งกร้าวแบบคนไร้ความรู้สึก
“ทำไมฉันต้องสงสารเธอ”
เสียงนั้นเรียบเฉย บางเบา แต่หนักพอจะทุบให้หัวใจของหญิงคนหนึ่งแตกละเอียด วาดจันทร์ชะงักราวกับถูกตบซ้ำ ๆ เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนเลือดซึม ไม่กล้าสบตา
“เพราะวาดน่าสงสาร...”
เธออยากจะพูดออกไปอย่างนั้น แต่เสียงกลับติดอยู่กลางอก น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงข้างแก้ม เธอรีบเช็ดมันทิ้งอย่างรวดเร็ว เพราะรู้ดีว่าผู้ชายตรงหน้าไม่มีวันอ่อนโยนกับเธออีกแล้ว นับตั้งแต่วันนั้นวันที่เธอจากมา
เขามองภาพนั้นนิ่ง ดวงตาเรียวคมที่เคยจ้องเธอด้วยความรัก บัดนี้มีเพียงความเย็นชาและแววบางอย่างที่ฟ้องความเกลียดชังอย่างเหลือคณนา
และก่อนที่เขาจะพูดอะไรต่อ เสียงเล็ก ๆ เสียงหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามา...
“แม่จ๋า...!”
เสียงใส ๆ ของเด็กหญิงวัยแปดขวบดังขึ้นจากประตูทางเข้า ก่อนร่างเล็กจะวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ปรายฟ้าพุ่งเข้ากอดเอวของวาดจันทร์แน่น เงยหน้ามองทั้งน้ำตา
“แม่จ๋า ทำไมแม่ร้องไห้...”
โลกทั้งใบของเธียรเหมือนหยุดหมุน เด็กคนนั้น...เด็กที่เขาเห็นหัวเราะกับเจ้าดีโด้เมื่อครู่ ตอนนี้อยู่ในอ้อมแขนของผู้หญิงที่เขาเคยรักสุดหัวใจ
หัวใจเขากระตุกแรงโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังใบหน้าของเด็กคนนั้น ยิ่งมองก็ยิ่งชัด แก้มกลม ดวงตากลมโต และคิ้วเป็นระเบียบ เหมือนใครบางคนจนเขาต้องสูดหายใจลึก
แต่ลึกลงไป... บางมุมของแววตา ความดื้อเงียบ ความใสซื่อ ความรักที่มุ่งมั่นหนักแน่น มันกลับสะกิดใจเขาอย่างรุนแรง ราวกับได้มองเงาตัวเองในกระจก
“ใครอนุญาตให้เข้ามาในห้องนี้”
เสียงเขาเย็นจัดจนปรายฟ้าสะดุ้ง เธอรีบหลบหลังแม่ วาดจันทร์ยกมือลูบศีรษะลูกเบา ๆ พยายามกลั้นสะอื้น
“วาดขอโทษค่ะคุณเธียร วาดจะให้พี่นิดพาแกออกไปเดี๋ยวนี้”
หญิงสาวหันมาทางลูก อยากให้นิดพาแกออกไปก่อน เพราะเธอยังอยากขอร้องให้เธียรเห็นใจ แต่เด็กหญิงกลับส่ายหน้า
“ไม่เอา! หนูไม่อยากให้แม่ร้องไห้ หนูจะอยู่กับแม่!”
เสียงเล็กนั้นสั่นไหวแต่หนักแน่น ถ้อยคำที่ควรจะน่ารักกลับเหมือนคมมีดเฉือนหัวใจของผู้ใหญ่สองคนในห้อง
เธียรขบกรามแน่น มองแม่ลูกตรงหน้า ภาพที่เขาเคยเฝ้าฝันอยากมีในอดีต แต่วันนี้กลับกลายเป็นสิ่งที่เขาอยากลบล้าง เพราะภาพนั้นมันกรีดหัวใจเขาได้มากกว่าที่เคยคิดไว้เสียอีก
“ออกไปทั้งคู่ ฉันไม่อยากเห็นหน้า” เสียงของเขาแหบพร่า แต่ยังคงแข็งกร้าว
“คุณเธียร...” วาดจันทร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ
“ฉันให้เวลาครึ่งชั่วโมง ถ้ายังเห็นเธอสองคนแม่ลูกอยู่ในบ้านฉันอีก ฉันจะบอกให้รปภ. มาลากออกไป”
เจ้าของบ้านพูดเสียงกร้าว ก่อนจะก้าวดุ่ม ๆ ออกจากห้อง ขึ้นไปยังชั้นสอง ทิ้งไว้เพียงเสียงสะอื้นของผู้หญิงต่างวัยสองคน ซึ่งเขาไม่คิดจะเหลียวมองแม้แต่เงา
“ไปกันเถอะลูก...”
วาดจันทร์ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม ไม่รู้จะไปทางไหน รู้แค่ว่าต้องไป เจ้าของบ้านไล่เหมือนหมูเหมือนหมาขนาดนี้แล้ว หากลำพังเธอตัวคนเดียวคงไม่ยากเย็นเท่านี้ แต่ตอนนี้เธอมีอีกหนึ่งชีวิตที่ต้องห่วง
เธอเพิ่งทำเรื่องย้ายโรงเรียนลูกเมื่อไม่กี่วัน ไหนจะเรื่องที่พัก ที่ยังไม่รู้จะไปพึ่งพาใครได้อีก โลกทั้งใบของเธอตอนนี้มืดมิดไปหมด มีเพียงเสียงร้องไห้ของลูกที่สะท้อนอยู่ในอกเท่านั้น ที่ย้ำเตือนว่า...เธอยังต้องเข้มแข็งต่อไป
