บทที่ 5 03.1 ดีแล้วที่ลืม

03

ดีแล้วที่ลืม

ร่างสูงทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างหงุดหงิด ทั้งที่กลับมาจากต่างประเทศด้วยสภาพอิดโรย หลังจากทำงานติดต่อกันเกือบครึ่งเดือน เขาหวังจะได้พักให้เต็มที่บนเตียงนุ่ม ๆ ของตัวเอง ทว่าแทนที่จะได้พัก กลับต้องมาเจอเรื่องที่ทำให้ประสาททุกส่วนตึงเครียดยิ่งกว่าเดิม

แต่เขาก็จัดการไล่ตัวปัญหาออกไปแล้วนี่ ไม่เกินครึ่งชั่วโมงนี้ ทุกอย่างรอบตัวเขาก็จะกลับมาเหมือนเดิม ไม่มีผู้หญิงคนนั้น ไม่มีเด็กคนนั้นอยู่ให้รกหูรกตาอีกต่อไป

...มันง่ายไปไหม?

ใจอีกด้านกระซิบถาม ทั้งที่ผู้หญิงคนนั้นทิ้งบาดแผลไว้ในใจเขามาเก้าปีเต็ม ๆ แต่พอได้เจอกันอีกครั้ง เขากลับปล่อยเธอไปอย่างง่ายดายอย่างนั้นหรือ ปล่อยทั้งที่ในอกยังคุกรุ่น ทั้งที่แค่เห็นหน้าเธอ ใจเขาก็เต้นแรงจนแทบหลุดจากอก

เขาควรสาแก่ใจกับการได้เห็นเธอตกต่ำสิ ควรหัวเราะเยาะให้สะใจที่ชีวิตเธอพังไม่เหลือชิ้นดี หรืออย่างน้อยก็ซ้ำเติมให้สาสมกับสิ่งที่เธอเคยทำไว้ก่อนไม่ใช่หรือไง

มือหนาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์อย่างไม่ลังเล คล้ายกลัวว่าถ้าช้ากว่านั้นสักวินาที ตัวเองอาจเปลี่ยนใจ

“คุณศจีครับ สองแม่ลูกนั่นไปหรือยัง”

(กำลังจะไปค่ะ เก็บของเสร็จพอดี) เสียงปลายสายตอบอย่างสุภาพ

“ผมเปลี่ยนใจแล้วครับ ไม่ไล่แม่บ้านคนนั้นออกแล้ว บอกเธอด้วย”

(อะไรนะคะ?)

“ตามนั้นครับ”

เขากดวางสาย แล้วขว้างโทรศัพท์ไปอีกทาง เสียงเครื่องกระแทกผนังดังแกรก ก่อนจะกลิ้งตกพื้น

ร่างสูงนอนหงายบนเตียง มองเพดานนิ่ง ๆ เหมือนพยายามโน้มน้าวหัวใจให้เชื่อในสิ่งที่ปากพูด เขาไม่ได้รู้สึกอะไร... ไม่ได้รู้สึกสงสาร ไม่ได้อยากช่วยเหลือ

เขาแค่ต้องการเห็นความน่าสมเพชของเธอเท่านั้น อยากให้เธอก้มหัวรับคำสั่งของเขาในทุก ๆ วัน อยากให้ลูกที่เธอพามาอยู่ด้วย ลูกที่เกิดจากความทรยศ เติบโตขึ้นท่ามกลางสายตาดูถูกของเขา

นั่นแหละ...คือสิ่งที่เขาต้องการ

“ไม่ต้องไปไหนแล้วนะวาดจันทร์ คุณเธียรเปลี่ยนใจให้เธอกับลูกอยู่ต่อ”

คำบอกกล่าวนั่นไม่ต่างอะไรกับเสียงสวรรค์ ตาที่เศร้าสร้อยของวาดจันทร์เปล่งประกายขึ้นอีกครั้ง มือที่กำลังสะพายกระเป๋าขึ้นบ่า เปลี่ยนมาเป็นกอดลูกแน่น

“จริงเหรอคะคุณศจี”

“จริงสิ”

“ขอบคุณค่ะคุณศจี”

“ไปขอบคุณคุณเธียรเถอะ แล้วนี่ยังไง เธอกับคุณเธียรเคยรู้จักกันมาก่อนเหรอ”

“เคยค่ะ” วาดจันทร์ตอบเสียงแผ่ว รู้สึกเหมือนอาจเอื้อมจนไม่กล้าตอบเต็มเสียง

“รู้จักแค่ไหน”

“เคยคบกันค่ะ แต่เลิกรากันไปตั้งแต่ตอนโน้น ทุกอย่างเป็นอดีตไปแล้ว คุณศจีไม่ต้องห่วงนะคะว่าวาดจะอาจเอื้อม เมื่อครู่นี้วาดแค่ตกใจจนลืมตัว ตอนนี้วาดรู้ตัวดีค่ะว่าวาดเป็นใคร คุณเธียรเป็นใคร”

“ดีแล้วล่ะ แล้วก็ไม่ต้องบอกเรื่องนี้กับใครล่ะ ที่พูดนี่ไม่ใช่อะไรนะ แค่อยากบอกเธอไว้ว่าตอนนี้คุณเธียรมีคู่หมั้นแล้ว กำลังจะแต่งงานกันเร็ว ๆ นี้ ฉันไม่อยากให้เธอหรือคุณเธียรมีปัญหา”

“ค่ะ วาดจะจำไว้ค่ะ ขอบคุณคุณศจีนะคะที่บอกวาด”

แววตาราบเรียบเสมือนว่าไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นมันนานมาแล้วนี่นะ มันไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน เธียรคงไม่หลงเหลือความรู้สึกอะไรให้เธอแล้ว นอกจากความเกลียดชังและดูถูก ส่วนเธอเล่าจะกล้ารู้สึกอะไร แม้จะเจ็บปวดแค่ไหน ก็ต้องกดมันเอาไว้ให้มิดชิดที่สุด

ด้วยเพราะรู้ว่าเจ้าของบ้านไม่ชอบหน้า วาดจันทร์จึงพยายามเก็บตัวอยู่แต่ด้านหลัง ไม่ย่างกรายเข้าไปข้างในระหว่างที่เธียรอยู่บ้าน เธอจะเข้าไปเฉพาะตอนที่เขาออกไปข้างนอกเท่านั้น เก็บกวาดทำความสะอาดเสร็จก็รีบกลับออกมาเสมอ

วันนี้ หลังจากส่งปรายฟ้าขึ้นรถรับส่งแล้ว วาดจันทร์กลับเข้ามาที่ห้องรีดผ้า เธอหยิบเสื้อผ้าราคาแพงที่ซักแห้งเรียบร้อยมาวางบนโต๊ะ รีดไปอย่างตั้งใจ เสียงไอน้ำจากเตารีดดังฉู่ ๆ สลับกับเสียงแผ่วของผ้าเรียบที่ไถไปตามแรงมือ เธอมองเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดนั้นด้วยแววตาอ่อนโยน

จะว่าไป นี่คืองานที่ทำให้เธอรู้สึก ‘มีค่า’ ที่สุดอย่างหนึ่ง ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้กลับมาทำหน้าที่นี้อีก เมื่อก่อน ตอนที่ยังอยู่ด้วยกัน เธอเคยรีดผ้าให้เขาทุกวัน ทั้งชุดนักศึกษา เสื้อช็อป เสื้อยืด และกางเกงยีนตัวโปรด

พี่เธียรของเธอ... หล่อ เท่ เรียนเก่ง เล่นดนตรีเก่ง และร้องเพลงเพราะ ที่สำคัญ เขาใจดีกับเธอเสมอ พี่เธียรอบอุ่นและอ่อนโยน เวลาที่เขาหันมายิ้มให้ เธอเคยรู้สึกว่าทั้งโลกสว่างขึ้น แต่นั่นมันเรื่องในอดีตไปแล้ว อดีตที่เธอเป็นคนทำลายเองกับมือ

น้ำอุ่น ๆ รื้นขึ้นบนขอบตา วาดจันทร์หลับตาแน่น กลืนก้อนสะอื้นลงคอ แล้วพยายามรีดผ้าต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“วาด ปิดไฟก่อนได้มั้ย ช่วยพี่หน่อย” นิดเอ่ยขึ้นหลังจากก้าวเข้ามาในห้องรีดผ้าอย่างเร่งรีบ

“มีอะไรเหรอพี่นิด”

“ช่วยยกอาหารเช้าไปให้คุณเธียรหน่อย พี่ปวดท้องจะไม่ไหวแล้ว”

“อะไรนะพี่นิด”

“พี่ฝากหน่อยนะ เร็ว ๆ เข้า เดี๋ยวคุณเธียรรอนานจะโมโหเอา”

พูดจบ นิดก็วิ่งปรู๊ดหายไปทางห้องน้ำ ทิ้งความหนักอึ้งไว้ในอกของวาดจันทร์ เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทั้งเครียดทั้งว้าวุ่น แต่จะไม่ไปก็กลัวพี่นิดเดือดร้อน จึงจำต้องละมือจากเตารีด หยิบถาดอาหารที่เตรียมไว้ยกไปยังโต๊ะอาหาร

เมื่อเข้าไปถึง เธอเห็นเธียรนั่งอยู่ ส่วนคุณศจียืนข้าง ๆ โต๊ะ สายตาคมของเขาเงยขึ้นมองพอดี แววตานิ่งเยียบแต่เย็นชาจนเลือดในกายเธอแทบหยุดไหล

วาดจันทร์รีบวางจานอาหารลงบนโต๊ะอย่างเบามือ แล้วขยับถอยห่างออกมาแทบจะทันที

“คุณศจีครับ”

“คะ คุณเธียร”

“ช่วยเอาอาหารจานใหม่มาให้ผมด้วย จานนี้ผมไม่ทาน...มันสกปรก!”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป