บทที่ 6 03.2 ดีแล้วที่ลืม

“ช่วยเอาอาหารจานใหม่มาให้ผมด้วย จานนี้ผมไม่ทาน...มันสกปรก!”

คำพูดเรียบ ๆ นั้นดังพอที่จะเฉือนหัวใจได้ลึกกว่าเสียงตะโกนใด ๆ

คุณศจีหน้าเสีย แต่วาดจันทร์กลับชาวาบไปทั้งตัว มือเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง ไม่มีใครในบ้านไม่รู้ว่าน้ำเสียงนั้นหมายถึงอะไร อาหารไม่ได้สกปรก แต่คนที่ยกมาต่างหากที่สกปรกในสายตาเขา

“ได้ค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะไปเปลี่ยนให้เดี๋ยวนี้”

คุณศจีรีบดึงแขนวาดจันทร์กลับเข้าไปในครัว สีหน้าทั้งตำหนิทั้งสงสาร

“ทำไมถึงยกอาหารไปเอง แล้วนิดไปไหน”

“พี่นิดปวดท้องค่ะ ก็เลยให้วาดยกไปแทน”

“เฮ้อ...นิดนะนิดรู้ตัวไหมเนี่ยว่าตัวเองสร้างเรื่องไว้แค่ไหน คราวหน้าเธอก็อย่าเข้าไปเลยนะ วาด รู้ว่าคุณเธียรไม่ชอบอะไรก็เลี่ยง ๆ หน่อย”

“ค่ะ วาดจะจำไว้”

หญิงสาวรับคำเสียงเบา ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องรีดผ้า

เสียงเตารีดเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันกลบเสียงสะอื้นของเธอไม่ได้เลย วาดจันทร์รู้ดีว่าพี่เธียรคนเดิมไม่มีอีกแล้ว เหลือเพียงคุณเธียรที่เกลียดเธอจนไม่อยากแม้แต่จะมองหน้า

หากเลือกได้ เธอเองก็ไม่อยากอยู่ให้รกหูรกตาเขาหรอก แต่เธอยังต้องอาศัยชายคาบ้านหลังนี้ ยังต้องการเงินไว้ใช้หนี้และส่งลูกเรียน ยังต้องการความปลอดภัยจากรั้วรอบขอบชิดที่นี่

ศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด จึงต้องวางลงบนพื้นให้เขาเหยียบซ้ำ เพื่อแลกกับชีวิตที่ยังดำเนินต่อได้ แม้จะต้องกลืนน้ำตาอีกกี่ครั้งก็ตาม

หยดน้ำใสไหลลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาว วาดจันทร์รีบเช็ดออก ก่อนใช้เตารีดกดซ้ำ แต่รอยยับบางรอย...ต่อให้พยายามแค่ไหน ก็ไม่มีวันรีดให้เรียบได้อีกเลย

ใช้เวลารีดผ้าร่วม ๆ ชั่วโมงจึงเสร็จ ปกติเวลานี้เธอต้องเข้าไปทำความสะอาดในบ้าน แต่เพราะวันนี้เจ้าของบ้านอยู่ และเขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่ารังเกียจเธอ วาดจันทร์จึงไม่กล้าเหยียบเข้าไปแม้แต่หน้าประตู

เมื่อหมดงานจึงออกมาเดินเล่นรับลมที่สนามหญ้า ดวงตาแววเศร้ามองศาลากุหลาบเลื้อยที่บานสะพรั่งอยู่เงียบ ๆ ความงามของดอกไม้สีชมพูอ่อนนั้น เหมือนเยียวยาหัวใจที่แหลกละเอียดของเธอได้เพียงนิดเดียว

เธอหยิบสายยางสีเขียว เปิดก๊อกน้ำเบา ๆ ฉีดไปที่แปลงกุหลาบ น้ำใสสะท้อนแสงแดดยามบ่ายราวกับหยาดน้ำตา เธอพยายามหางานให้ตัวเองทำ เพราะถ้าอยู่เฉย ๆ เธอจะได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองชัดเกินไป

“นี่เธอตามฉันมาเหรอ”

เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นจากในศาลา ทำให้เธอสะดุ้งวาบ ก่อนร่างสูงในชุดลำลองจะก้าวออกมาจากเงาไม้ เธียร… เขายังเหมือนเดิมทุกอย่าง ยกเว้นแววตาที่ตอนนี้เย็นชาและกล่าวหา

“คุณเธียร...” เสียงเธอสั่น

“คิดว่าพาตัวเองมาให้ฉันเห็นบ่อย ๆ แล้วฉันจะมองเธอในแง่ดีขึ้นมาเหรอ” เขาเย้ย เย็นยะเยือกในน้ำเสียง

“ปะ...เปล่านะคะ วาดไม่รู้ว่าคุณอยู่นี่ ถ้าวาดรู้ วาดคงไม่มา”

“หึ” เธียรแค่นหัวเราะในลำคอ “คิดว่าฉันดูมารยาเธอไม่ออกเหรอ แบบนี้ใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก”

“วาดไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นจริง ๆ”

“งั้นเหรอ?” ดวงตาคมกริบหรี่ลง “แต่ต่อให้มี ฉันก็ไม่ชายตาหรอก ดูสภาพตัวเองสิ โทรม กร้าน ผอมกะหร่อง ไม่แปลกที่ผัวจะทิ้ง”

คำพูดนั้นเหมือนคมมีดที่บาดลึกถึงกระดูก วาดจันทร์ขบริมฝีปากแน่นจนเลือดซึม แต่เธอก็ยังเงยหน้าขึ้นอย่างสงบ

“วาดรู้ตัวดีค่ะ”

“เลิกกับมันตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ตั้งแต่ยัยหนูเกิด”

“ทำไมล่ะ รักกันมากไม่ใช่เหรอ ถึงขนาดกล้าเอากันในห้องที่เคยนอนกับผัวเก่า”

“เรื่องนั้น วาดไม่ขอพูดถึง มันเป็นเรื่องส่วนตัวของวาด” เสียงหวานสั่นแต่เด็ดเดี่ยว ความสงบนั้นยิ่งจุดไฟในตาเขาให้แรงขึ้น

“ฉันก็ไม่ได้อยากรู้หรอกนะ” เขากัดฟันแน่น “แค่ถามไปงั้น เพราะเรื่องของเธอมันไม่อยู่ในหัวฉันมานานแล้ว”

“ดีแล้วค่ะที่ลืมเรื่องของวาด ชีวิตคุณกำลังรุ่งเรือง วาดดีใจด้วยจริง ๆ”

คำพูดแผ่วเบานั้น เธียรกลับได้ยินเป็นการแดกดัน เขาก้าวพรวดเข้ามา บีบคางเธอแน่นจนใบหน้าสวยบิดเบี้ยว

“เธอกล้าแดกดันฉันเหรอ”

“วาด...เปล่านะคะ”

“จำไว้นะวาดจันทร์” เสียงเขาต่ำลึก “เธอไม่มีสิทธิ์พูดถึงชีวิตฉัน คนใช้ก็อยู่ส่วนคนใช้ อย่าเผยอ”

เขาผลักเธอจนเซถลา น้ำจากสายยางกระเซ็นใส่พื้นดิน กลีบกุหลาบปลิวร่วงตามแรงลม เธียรเดินกลับเข้าบ้านโดยไม่เหลียวหลัง

วาดจันทร์ได้แต่มองตามอย่างเจ็บปวด ยกมือขึ้นกอดตัวเองไว้แน่น ความหนาวแล่นผ่านหัวใจจนขาแทบทรุด เธอทรุดนั่งลงตรงพื้นหญ้า ปล่อยให้น้ำตาไหลปนกับหยาดน้ำจากสายยางที่ยังเปิดอยู่อย่างนั้น

เธียรก้าวพรวดเข้ามาในบ้านโดยไม่หันกลับไปมอง ร่างสูงตรงเข้าห้องทำงาน ปิดประตูเสียงดังจนภาพวาดบนผนังแทบสั่น

เขาทิ้งตัวลงนั่งพิงพนัก มือข้างหนึ่งยกขึ้นกดขมับแรง ๆ พยายามจะขับไล่ภาพที่ยังวนเวียนอยู่ในหัว ดวงตาของเธอคู่นั้นที่มองเขาด้วยความปวดร้าว ไม่โต้ ไม่ด่า ไม่แก้ต่าง

มีแต่ความเงียบ... เงียบเสียจนเหมือนคำตัดพ้อ

“ดีแล้วค่ะที่ลืม วาดดีใจด้วยจริง ๆ”

เสียงนั้นยังดังชัดในหู ทั้งที่เขาควรจะสะใจไม่ใช่หรือ ที่ได้เห็นเธอในสภาพนั้น ผู้หญิงที่เคยทำลายหัวใจเขาจนไม่เหลือชิ้นดี

แต่เปล่าเลย ในอกกลับมีบางอย่างขยับ... หนักและร้อนราวกับควันไฟที่ซ่อนอยู่ใต้เถ้า เธียรหัวเราะเย้ยตัวเองแผ่ว ๆ

“โง่สิ้นดี…”

เขาลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง มองเห็นลานหญ้าด้านล่าง เห็นเธอยังคงนั่งกอดตัวเองอยู่ตรงนั้น ไม่หนี ไม่กล้าแม้แต่จะเช็ดน้ำตา สายยางยังเปิดอยู่ น้ำยังไหลไม่หยุด รินลงดินเป็นทาง

ภาพนั้นทำให้หัวใจเขากระตุกวูบ อยากลงไปบอกให้เธอปิดน้ำ อยาก... เดินไปเช็ดน้ำตาให้ แต่เขาทำไม่ได้ เพราะแค่คิดจะทำ ก็รู้สึกเหมือนกำลังทรยศตัวเองอีกครั้ง

“อย่าบังอาจมาทำให้ฉันใจอ่อนนะวาดจันทร์ ไม่อย่างนั้นเธอจะเจ็บยิ่งกว่านี้…” เขาพึมพำ มือกำแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดขึ้น

แผลเก่าที่เขาพยายามปิดมันมานาน กลับเริ่มเต้นตุบ ๆ อีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ง่ายแบบนั้นหรอก เขาจะไม่มีวันเชื่อหรือสงสารผู้หญิงใจร้ายคนนั้นอีก สิ่งเดียวที่เธอจะได้รับจากเขาคือความเจ็บ เจ็บเท่ากับหรือมากกว่าที่เขาเคยเจ็บ

บทก่อนหน้า
บทถัดไป