บทที่ 7 04.1 ผลผลิตของความทรยศ
04
ผลผลิตของความทรยศ
บรรยากาศในคฤหาสน์หลังใหญ่ในวันหยุดยังคงร่มรื่นอย่างปกติ แสงแดดยามเช้าทอดผ่านกิ่งไม้ลงบนสนามหญ้า หากเป็นเมื่อก่อนวันทั้งวันน่าจะเงียบเชียบ มีเพียงความเคลื่อนไหวของคนในบ้าน แต่วันนี้เปลี่ยนไป สนามหญ้าหน้าบ้านมีชีวิตชีวาขึ้น
เสียงหัวเราะของเด็กหญิงตัวเล็กกับสุนัขพันธุ์ใหญ่วิ่งไล่กันอยู่ท่ามกลางกลิ่นหญ้าสด ปรายฟ้าหัวเราะคิกคักเมื่อดีโด้กระโจนเข้ามาแย่งลูกบอลจากมือ เธอล้มกลิ้งไปกับมันแล้วหัวเราะอย่างไม่ถือสา ความสดใสนั้นอบอวลอยู่ทั่วสนามราวกับมันเป็นบ้านของเธอเอง
รถยุโรปสีดำแล่นเข้ามาช้า ๆ ก่อนจอดนิ่งตรงทางเข้า มานิดาเปิดประตูรถลงมาพร้อมแก้วกาแฟในมือ สวมแว่นกันแดดแบรนด์หรู กลิ่นน้ำหอมราคาแพงเตะจมูก เธอหยุดมองภาพเด็กหญิงกับสุนัขตัวโตอย่างไม่ละสายตา
เธอมาที่นี่บ่อยครั้งในฐานะแฟนสาวของเธียร ย่อมรู้ดีว่าดีโด้ไว้ตัวแค่ไหน การที่ดีโด้ยอมเล่นกับเด็กหญิงคนนั้น แสดงว่าเด็กคนนั้นต้องมีอะไรพิเศษสินะ
เด็กคนนั้น...ลูกใคร?
ทำไมหน้าตาน่าเอ็นดูและมีชีวิตชีวาได้ขนาดนั้น เหมือนคนที่มีความสุขกับสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ รอบตัว
หรือนั่นเป็นปกติของเด็ก แต่เด็กทุกคนก็ไม่ได้ทำให้ใครบางคนหยุดมองได้ขนาดนี้หรือเปล่า อย่างเธอเองที่ไม่ใช่ประเภทคนรักเด็ก ก็ยังหยุดมองอยู่ตอนนี้
“ว้าย! อะไรกันเนี่ย”
มานิดากรี๊ดออกมาเสียงดัง เพราะในจังหวะที่เธอกำลังจมปลักอยู่กับความคิดตัวเอง ปรายฟ้าและดีโด้ก็วิ่งใกล้เข้าหา ปรายฟ้ามัวแต่มองเหลียวหลัง เลยชนเข้ากับมานิดาเข้าอย่างจัง กาแฟในแก้วที่แม้จะปิดผาไว้ ยังหลุดกระเด็นออกมาโดนเสื้อผ้าและกระเป๋าแบรนด์เนมใบละเกือบล้านของเธอจนเปื้อนไปหมด
เสียงนั้นดังไปถึงข้างใน ทำให้คนในบ้านต่างรีบออกมาดู วาดจันทร์รู้เข้าก็ตกใจมากรีบเข้าไปขอโทษมานิดาทันที
“ขอโทษนะคะ ขอโทษแทนยัยหนูด้วย”
วาดจันทร์ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้หญิงสวยคนนี้เป็นใคร แต่เธอก็รีบยกมือขึ้นไหว้แทนลูกสาว ที่ตอนนี้กำลังยืนอึ้งเหมือนตกใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป
เสียงเอะอะนั้นทำให้เธียรก้าวออกมาจากในบ้าน เขาไม่ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด แต่จากเสื้อผ้าและกระเป๋าที่เปรอะเปื้อนของมานิดากับการยืนตัวสั่นงันงกของเด็กคนนั้น ก็พอเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น
“บอกให้ลูกเธอมากราบขอโทษแฟนฉัน”
เธียรหันไปสั่งวาดจันทร์เสียงเย็น ประโยคนั้นทำให้หัวใจของวาดจันทร์ปวดแปลบ ที่แท้ผู้หญิงที่สวยจนเหมือนไม่มีอยู่จริงคนนี้ก็คือแฟนของเธียร
“ได้ค่ะ”
วาดจันทร์หันไปทางลูกสาวแล้วบอกให้มาขอโทษมานิดา ปรายฟ้าขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่ายด้วยสีหน้าเจื่อนๆ
“หนูขอโทษค่ะ”
ปรายฟ้ายกมือขึ้นไหว้มานิดา แต่นั่นยังไม่ทำให้เธียรพอใจ จึงดุปรายฟ้าเพื่อกระทบแม่ของเธอ
“ฉันบอกให้กราบขอโทษ เธอเข้าใจคำว่ากราบไหม หรือแม่เธอไม่เคยสอน”
เด็กน้อยสะดุ้งเฮือก หน้าเบะด้วยความกลัว เพราะไม่เคยเจอคนอารมณ์รุนแรงขนาดนี้ ร่างเล็กค่อย ๆ ย่อตัวลงนั่งและกราบเท้ามานิดา น้ำตาไหลเปื้อนพื้นหญ้า วาดจันทร์ได้แต่ยืนตัวสั่น สองมือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าฝ่ามือ เธออยากจะปกป้องลูก แต่ทำไม่ได้ เพราะคนที่เหยียบศักดิ์ศรีเธออยู่ตรงหน้า คือผู้ชายที่เธอเคยรักหมดหัวใจ
“ใครคะ” มานิดาถามขึ้นหลังจากสองแม่ลูกหายเข้าไปหลังบ้านแล้ว
“แม่บ้านคนใหม่ คุณศจีเพิ่งรับมา”
“จริง ๆ มีนก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก ทำไมพี่เธียรดุเด็กแรงขนาดนั้น หรือว่าพี่เธียรเกลียดเด็ก”
“แค่อยากสั่งสอนให้หลาบจำ”
เธียรตอบเรียบ ๆ แต่แววตาขึ้งเคียด ยามมองไปยังหลังบ้าน เขาไม่ใช่คนเกลียดเด็ก ครั้งหนึ่งเคยอยากมีลูกด้วยซ้ำ แต่สำหรับเด็กคนนี้เป็นข้อยกเว้น เพราะเธอเป็นผลผลิตจากผู้หญิงเลว ๆ กับชายชู้
เสียงสะอื้นของเด็กหญิงยังไม่ทันจางหาย วาดจันทร์ปิดประตูห้องเบา ๆ แล้วทรุดตัวลงข้างลูก พลางรวบร่างเล็กมากอดแน่น
“ไม่ร้องนะลูก คนใจดีต้องไม่ร้องไห้แบบนี้นะ” เธอกระซิบเสียงแผ่ว มือหนึ่งลูบผมนุ่ม ๆ ของลูก อีกมือคอยกรีดไล่น้ำตาที่เปรอะเต็มแก้ม
ปรายฟ้าส่ายหน้าเบา ๆ แล้วพูดทั้งเสียงสะอื้นอย่างคนเสียขวัญ ตั้งแต่เติบโตมาถึงแปดขวบ เธออยู่ท่ามกลางความรัก แม้บ้านจะจนแต่ทั้งแม่ ย่าทวด และครูที่โรงเรียนก็ไม่เคยดุด่ารุนแรงขนาดนี้ เธอไม่เคยถูกบังคับให้กราบใคร นอกจากเต็มใจทำเองทุกครั้ง ประสบการณ์ครั้งนี้จึงเลวร้ายเหลือเกินสำหรับเด็กที่เป็นดั่งผ้าขาวมาตลอด
“หนูไม่ได้ตั้งใจชนเขาเลยนะคะแม่ หนูแค่วิ่งเล่นกับดีโด้ หนูไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ” เสียงสะอื้นยังมีเป็นระยะ ขณะพยายามอธิบายกับแม่ แม่ที่เป็นเซฟโซนเดียวของเธอ
“แม่รู้ลูก แม่รู้ว่าหนูเป็นเด็กดี ไม่เคยทำร้ายใคร” เสียงของวาดจันทร์สั่นพร่า น้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นในตาอีกครั้ง แต่ก็พยายามกลืนมันลง ไม่อยากให้ลูกเห็นว่าแม่อ่อนแอ
“แล้วทำไมเขาต้องให้หนูกราบ... หนูผิดมากเลยเหรอคะแม่”
คำถามนั้นเหมือนคมมีดกรีดลึกเข้าไปในหัวใจ เธอพยายามยิ้มทั้งน้ำตา
“เขาไม่ได้ตั้งใจหรอกลูก แค่... แค่เขาโกรธที่เสื้อผ้ากับกระเป๋าเขาเลอะ แม่จะไม่ให้หนูเจอแบบนี้อีกแล้วนะ”
