บทที่ 8 04.2 ผลผลิตของความทรยศ
เธอกอดลูกแน่นขึ้นเหมือนจะใช้ร่างตัวเองบังโลกทั้งใบเอาไว้ รู้ดีว่าสัญญานั้นอาจเป็นเพียงคำปลอบชั่วคราว เพราะเธอไม่มีที่ไป ไม่มีเงินมากพอที่จะพาลูกหนีจากสถานการณ์ตอนนี้ได้ แต่เธอก็รู้ดีว่า ทุกอย่างในชีวิตตอนนี้คือผลจากการตัดสินใจในวันนั้น วันที่เธอสูญเสียทั้งศักดิ์ศรี ความเชื่อใจ และคนที่เธอรักที่สุด
ถึงอย่างนั้น... เธอก็ยังอยากให้ลูกเชื่อ ว่าแม่จะพาไปจากที่นี่ให้ได้สักวัน
ความเงียบแผ่ซ่านอยู่พักใหญ่ มีเพียงเสียงลมหายใจขาดห้วงของทั้งคู่ ก่อนที่เสียงเล็ก ๆ จะเอ่ยขึ้นแผ่วเบาในอ้อมแขน
“หนูไม่อยากอยู่บ้านนี้แล้วแม่”
“แม่ก็ไม่อยากอยู่เหมือนกันลูก”
น้ำตาของแม่กับลูกหยดปะปนกันบนอ้อมแขน ความเงียบในห้องเล็ก ๆ มีเพียงเสียงสะอื้นแผ่วเบา ท่ามกลางบรรยากาศที่เย็นเฉียบจนหัวใจแทบแข็งตาย แต่แม้จะปวดร้าวเพียงใด วาดจันทร์ก็ยังฝืนลูบผมลูกเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ที่พยายามมอบความอบอุ่นให้ท่ามกลางความเย็นชาของโลกภายนอก
“เรากลับบ้านย่าทวดกันมั้ยคะ” ปรายฟ้าเงยหน้าขึ้นมองแม่ด้วยสายตาอ้อนวอน นั่นยิ่งทำให้วาดจันทร์เจ็บปวดหนักกว่าเดิม
“อีกไม่นานค่ะลูก แม่จะพากลับแน่นอน”
“ทำไมเรากลับตอนนี้ไม่ได้คะ”
“ถ้าหนูกลับตอนนี้ หนูจะคิดถึงดีโด้ไหมคะ”
เธอพยายามยกสิ่งที่ลูกรักมาเป็นเงื่อนไข เพื่อจะได้ลดการเรียกร้องอยากกลับบ้านของลูกลง หรืออย่างน้อยให้ปรายฟ้าลังเลก็ยังดี เพื่อที่เธอจะได้มีเวลาตั้งหลักอีกสักนิด
“คิดถึง... เราพาดีโด้กลับบ้านด้วยได้ไหมคะ”
“เราพาดีโด้กลับบ้านด้วยไม่ได้นะคะ เพราะบ้านของดีโด้อยู่ที่นี่ ดีโด้ต้องคิดถึงบ้านมากแน่ ๆ แต่ถ้าหนูกลับบ้านย่าทวด ดีโด้ก็ต้องร้องไห้คิดถึงหนูมากแน่ ๆ เหมือนกัน งั้นเราอยู่เป็นเพื่อนดีโด้ต่อก่อนดีไหมคะ ดีโด้จะได้ไม่ร้องไห้คิดถึงหนู”
ปรายฟ้านิ่งคิด ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“ก็ได้ค่ะ”
เด็กหญิงซบหน้ากับอกแม่อีกครั้ง ไม่รู้เลยว่าคำว่า ‘ก็ได้ค่ะ’ ของตน ทำให้หัวใจคนเป็นแม่แทบแตกสลาย วาดจันทร์กล้ำกลืนทุกความรู้สึก แล้วเอ่ยถามลูกด้วยเสียงแผ่วเบา
“หนูหิวมั้ย”
“หิวค่ะ”
“งั้นไปทอดไข่ดาวกันมั้ย หนูทอดเผื่อแม่ด้วยฟองหนึ่ง แม่ก็หิวเหมือนกัน”
“ได้เลยค่ะ”
รอยยิ้มจาง ๆ เริ่มกลับมาแต้มบนใบหน้าที่เพิ่งเปื้อนน้ำตาเมื่อครู่ ปรายฟ้าพยักหน้าอย่างร่าเริงขึ้นนิดหน่อย ก่อนจะลุกจากตักแม่ไปคว้ามือเธอไว้แน่น เด็กหญิงชอบทำกับข้าว โดยเฉพาะเมนูง่าย ๆ อย่างไข่ดาว ไข่เจียว หรือข้าวผัด ทั้งหมดนั้นเพราะแม่เป็นคนสอน ทั้งสอนให้รู้จักทำอาหาร รู้จักยิ้มให้กับวันใหม่ แม้ชีวิตจะไม่เหลืออะไรให้ยิ้มมากนักก็ตาม
วาดจันทร์มองลูกด้วยสายตาอบอุ่นระคนปวดร้าว เธอมั่นใจเสมอว่าสอนลูกมาดีพอ ให้รู้จักอ่อนน้อม มีน้ำใจ และไม่ทำร้ายใคร
จนกระทั่งเมื่อครู่นี้...ที่มีคนพูดว่าเธอไม่สอนลูกให้รู้จักการกราบ
เพียงแค่ประโยคเดียว ก็เหมือนเอามีดมากรีดซ้ำลงบนแผลที่ยังสด เธออยากบอกเหลือเกินว่าลูกสาวของเธอมีมารยาทมากพอ รู้จักการกราบไหว้มาเสมอ เพียงแค่ไม่เคยถูกบังคับให้กราบใคร
ปรายฟ้าผิด แต่ผิดมากขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่ใช่แค่ลูกหรอกที่ตั้งคำถาม เธอเองก็อยากจะถามออกไปเหมือนกัน ยิ่งเห็นลูกถูกทำร้ายความรู้สึกก็ยิ่งปวดร้าว อยากพาลูกหนีไปไกล ๆ ให้พ้นจากความใจร้ายนี้ไว ๆ แต่เธอทำได้เพียงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วบอกตัวเองให้อดทนเข้มแข็ง เพราะอย่างน้อย วันนี้ลูกยังยิ้มได้อีกครั้ง
กินข้าวกันสองคนแม่ลูก ข้าวสวย ไข่ดาวคนละฟอง เหยาะซอสนิด ๆ เป็นเมนูง่าย ๆ ที่วาดจันทร์รู้สึกอร่อยที่สุด เพราะลูกสาวเป็นคนทำ หลังจากอิ่มเธอก็พาลูกสาวไปนอนพัก อยากให้ลูกหลับ เพื่อจะได้ตื่นมาแล้วสามารถยิ้มเต็มดวงหน้าได้อีกครั้ง
พอลูกหลับ ร่างบางจึงออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ เดินผ่านเฉลียงไปยังสนามหญ้าหน้าบ้าน อากาศยามบ่ายคล้อยเย็นสบาย กลิ่นหญ้าชื้นลอยเตะจมูก แต่ยังไม่ทันได้สูดหายใจให้เต็มปอด เสียงหัวเราะหวานใสจากหน้าบ้านก็ดังแทรกขึ้นมา
เธอเงยหน้าขึ้น เห็นมานิดาในชุดเดรสหรูสีดำกำลังเดินตรงมาที่รถคันหรู ส่วนเธียรกำลังก้าวตามออกมา ส่งแฟนสาวขึ้นรถด้วยท่าทีอ่อนโยนจนน่าปวดใจ
ความตั้งใจจะเดินไปตากผ้าหายวับไปกับตา วาดจันทร์รีบย่อตัวนั่งลงในเงามุมพุ่มไม้ ไม่อยากให้พวกเขาเคืองขุ่นเมื่อรู้ว่าเธออยู่ตรงนี้ ไม่อยากเป็นส่วนเกินของสายตาใคร จึงเก็บตัวอยู่ตรงนั้นอย่างมิดชิด ทว่าภาพและเสียงของทั้งคู่ก็ยังเล็ดลอดเข้ามากรีดกลางใจอยู่ดี
อีบุคมาแล้วนะคะทุกคน ท่านใดไม่อยากรอ ไปโหลดได้เลย ได้อ่านถึงตอนจบแบบฉ่ำ ๆ กดตรงนี้นร๊า
https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiMzM3NDgzIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO2k6NDEzODcxO30
