บทที่ 9 04.3 ผลผลิตของความทรยศ
เขาเอื้อมมือไปแตะแก้มของมานิดา ก่อนโน้มหน้าไปจูบอย่างแผ่วเบา ทว่ากลับบาดลึกลงในใจของคนที่แอบมองอยู่ในเงาใบไม้
“ขับรถดี ๆ นะ ถึงแล้วโทรมาบอกพี่ด้วย”
“เข้าใจแล้วค่ะ” มานิดาบอกกลับและยื่นหน้ามาหอมแก้มเขาบ้าง
วาดจันทร์หลบสายตากลับลงมา มองพื้นหญ้าที่ปลายเท้าอย่างคนที่ถูกตรึงด้วยโซ่ของความทรงจำ พี่เธียร…ของเธอก็เคยเป็นแบบนี้ เคยยืนส่งเธอ เคยโน้มหน้าไปกระซิบลาเบา ๆ และหอมแก้มก่อนแยกกันทุกเช้า
ความเจ็บปวดบีบรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก หลายปีที่ผ่านมา ความทรงจำเหล่านี้เลือนรางไปบ้างเพราะไม่ได้เจอกันนาน และเธอก็พยายามบอกตัวเองให้ลืม แต่พอหวนกลับมาเจอกันอีกครั้ง อดีตต่าง ๆ ก็กลับเข้ามาทำร้ายหัวใจอย่างรุนแรง
เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น รถยนต์หรูแล่นออกจากประตูรั้วไป เธียรยืนมองตามเพียงครู่ ก่อนสายตาคมคายจะเบนมาอีกทาง ตรงพุ่มไม้ที่เธอแอบอยู่พอดี
“ออกมาได้แล้ว” เสียงเข้มเรียบเย็นดังขึ้น
หัวใจของวาดจันทร์แทบหยุดเต้น เขารู้สินะว่าเธอมาแอบอยู่ตรงนี้ คงมีเรื่องดุด่าว่ากล่าวเธออีกแน่ ๆ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอด มือชื้นไปด้วยเหงื่อ ค่อย ๆ เดินออกมาจากหลังพุ่มไม้ด้วยใบหน้าซีดเผือด
เธียรยืนกอดอก มองเธอด้วยแววตาที่เคร่งขรึม โกรธ เคืองขุ่น และสะใจอยู่ลึก ๆ เมื่อเห็นสีหน้าหวาดหวั่นของคนตัวผอม เหมือนเธอจะสั่นนิด ๆ ด้วยซ้ำ
“แอบดูคนอื่นเขาจูบกัน มันสนุกนักเหรอ”
ประโยคเรียบง่ายนั้นกลับเจ็บยิ่งกว่าคำด่า เธอรีบก้มหน้าลงต่ำ พูดเสียงแผ่ว
“วาดไม่ได้ตั้งใจค่ะ วาดแค่...จะเดินไปตากผ้า”
“งั้นเหรอ เธอเคยตั้งใจอะไรบ้าง” เขาแค่นเสียงเบา ๆ แล้วก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่แทบแตะกัน
“ไม่ต้องพยายามทำตัวให้อยู่ในสายตาฉันหรอก เพราะถึงยังไงฉันก็ไม่มีทางกลับไปชายตาแล ดูเธอสิ แล้วดูมานิดาว่ามันต่างกันราวฟ้ากับเหวแค่ไหน”
“วาดรู้ตัวดี วาดไม่เคยคิดแบบนั้นจริง ๆ”
“ผู้หญิงอย่างเธอมันเชื่ออะไรไม่ได้หรอก หน้าซื่อ ๆ แต่ใจคดกว่าถนนร้อยโค้งเสียอีก”
“วาดขอโทษถ้าทำให้คุณเธียรไม่สบายใจ วาดสัญญาว่าถ้ามีที่ไปแล้ว จะรีบไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด” เสียงหวานสั่นเครือ ช้อนตาขึ้นมองอย่างอ้อนวอนขอความเห็นใจจากดวงตาที่แห้งแล้งคู่นั้น
“แล้วทำไมไม่ไปซะตั้งแต่ตอนนี้”
“เพราะยัยหนูค่ะ ยัยหนูเพิ่งย้ายโรงเรียน”
เธอบอกเหตุผลของตัวเองไปตรง ๆ ทั้งอยากได้เงิน ทั้งสงสารลูก แค่ย้ายโรงเรียนใหม่ก็หนักหนาพอแล้ว ตอนนี้ปรายฟ้ากำลังปรับตัว หากต้องย้ายอีกรอบ ไม่รู้ว่าลูกสาวเธอจะรู้สึกยังไง
“จุดอ่อนของเธอคือ...ลูกสินะ”
น้ำเสียงเยียบเย็นจนน่ากลัวนั้น ทำให้วาดจันทร์เงยหน้าขึ้นมองเธียรอย่างหวาดหวั่นกว่าเดิม เขาพูดแบบนั้นหมายความว่ายังไง หัวอกคนเป็นแม่เต้นระส่ำ กลัวความแค้นของเขาที่มีต่อเธอจะไปลงที่ลูก
“โกรธเกลียดวาดได้ แต่ได้โปรดอย่าโกรธเกลียดยัยหนูเลยนะคะ แกไม่รู้เรื่องด้วยเลย”
“ทำไมจะไม่รู้ล่ะ ในเมื่อนั่นคือผลผลิตของความทรยศ”
“วาดขอโทษ ขอโทษกับเรื่องนั้น”
“คำขอโทษของเธอมันเทียบไม่ได้กับความเจ็บของฉันในวันนั้นหรอกวาดจันทร์ วันที่ผู้หญิงที่รักมากที่สุดทรยศด้วยการพาผู้ชายชู้มาเอากันถึงเตียง!” กรามแกร่งขบเข้าหากันแน่นอย่างพยายามระงับอารมณ์ตัวเองไม่ให้ปะทุ ยามเรื่องที่เป็นบาดแผลในอดีตตอกย้ำใจจนเจ็บหนักอีกครั้ง
ความเงียบชั่วขณะเหมือนฟ้าผ่าลงกลางอก วาดจันทร์เม้มปากแน่น น้ำตาคลอในดวงตา แต่เธอกลั้นไว้ ไม่อยากให้เขาเห็น
“แต่ชีวิตของคุณตอนนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอคะ...” เธอถามเสียงแผ่ว ราวกับอยากเตือนเขาให้ปล่อยวาง
“ใช่ ดีมากด้วย” เขาตอบเสียงเรียบ
“มีบ้าน มีรถ มีเงิน มีผู้หญิงดี ๆ คอยเคียงข้าง และกำลังจะเป็นแม่ของลูกในไม่ช้านี้…ฉันคงต้องขอบคุณความมักมากของเธอสินะ ที่ทำให้ฉันมีวันนี้”
วาดจันทร์นิ่งฟังทุกคำ ราวกับแต่ละคำที่หลุดจากปากเขาเป็นมีดปลายแหลมที่กรีดซ้ำตรงจุดเดิมในหัวใจ เธอไม่เถียง ไม่แก้ตัว เพราะรู้ดีว่าทุกอย่างที่พูดออกไปยิ่งจะทำให้เขาเกลียดมากขึ้นเท่านั้น
“ขอให้คุณมีความสุขมาก ๆ นะคะ”
คำพูดนั้นแผ่วเบาจนแทบเป็นเพียงลมหายใจ แต่กลับทำให้เธียรชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาคมวูบไหวเล็กน้อยก่อนจะรีบแข็งกระด้างกลับเหมือนเดิม
“ฉันไม่รับ เธอไม่มีสิทธิ์มาอวยพรฉัน ฉันจะไม่รับคำอวยพรใด ๆ จากผู้หญิงที่เป็นเสนียดชีวิตอย่างเธอ จำไว้!”
เขาพูดเย็นชา แล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านโดยไม่เหลียวมองอีก
เสียงประตูปิดดังปัง! สะเทือนถึงขั้วหัวใจ วาดจันทร์กล้ำกลืนน้ำตาพลางยิ้มเย้ยหยันตัวเอง คำคำนั้นตอกย้ำเข้าไปฝังในหัวใจ... เสนียดชีวิต มันเจ็บกว่าและด้อยค่าตัวตนของเธอยิ่งคำไหน ๆ ที่เคยได้ยินมาทั้งหมด
ใบหน้าสวยปนเศร้าเงยหน้าขึ้นมองต้นดอกปีบที่เป็นดอกไม้โปรดของย่า
ย่าจ๋า ย่าช่วยวาดกับยัยหนูด้วยนะ ขอให้วาดมีความอดทน ขอให้วาดเข้มแข็งมากพอจะรับมือความเจ็บปวดที่เผชิญอยู่ตอนนี้ วาดเจ็บเหลือเกิน เจ็บมากขึ้นเรื่อย ๆ หรือถ้าย่าจะเมตตาก็ช่วยทำให้วาดโชคดี มีหนทางให้วาดได้พาลูกไปจากที่นี่ในเร็ววันด้วยเถิด
