บทที่ 2 ตอนที่ 1.2 ลิ้มรส
“พี่จะเข้าไปคุยกับลูกให้เอง ภีย์เข้าไปทำกับข้าวเถอะไม่ต้องเป็นห่วง” วันชัยอาสาไปคุยและทำความเข้าใจกับน้ำขิง หญิงสาววัยแรกแย้ม เขามีความสนิทสนมกับลูกเลี้ยงสาวคนนี้มาก เราทั้งคู่ตัวติดกันตลอดตั้งแต่เล็กจนโต
และแน่นอนว่าเขาสามารถแตะเนื้อต้องตัวหญิงสาวได้อย่างไม่รู้สึกผิดอะไร
ก๊อก ๆ ๆ
“น้าชัย” น้ำขิงปรับสีหน้าทันทีที่เปิดประตูออกมาแล้วเห็นว่าคนที่ยืนอยู่หลังประตูคือวันชัยไม่ใช่แม่ตัวเอง
“ใช่จ๊ะ น้าชัยเอง น้ำขิงทำอะไรอยู่” วันชัยดันหญิงสาวให้เดินเข้าไปในห้อง ส่วนตัวเองก็เดินตามเข้าไปพร้อมดึงประตูปิด
“ขิงทะเลาะกับแม่ แม่ไม่เข้าใจขิง ขิงโตแล้วทำไมแม่ต้องห้ามโน่นห้ามนี่ด้วย เพื่อนขิงยังมีแฟนได้เลย” น้ำขิงรู้ว่าวันชัยมาหาเธอเพราะอะไร เธอจึงเปิดประเด็นทันทีอย่างไม่อ้อมค้อมให้เสียเวลา
วันชัยดึงหญิงสาวในชุดนักเรียนมอปลายมานั่งตัก เขาใช้ปลายนิ้วเรียวเกี่ยวปอยผมทัดหูให้หญิงสาวอย่างอ่อนโยน น้ำขิงขยับตัวไปมาอย่างไม่สบอารมณ์ เธอไม่ได้จงใจหรือคิดอะไรอกุศลเลยทว่าก้นงอนของหญิงสาวดันไปบดเบียดเสียดสีกับหว่างขาของพ่อเลี้ยง เขาจึงเผลอลูบก้นและแผ่นหลังบอบบางอย่างลืมตัว
“ที่เขาห้ามก็เพราะเป็นห่วง น้าก็เป็นห่วงน้ำขิงนะถึงได้เข้ามาคุยด้วย” พ่อเลี้ยงหนุ่มล้วงมือเข้าไปใต้กระโปรงของลูกเลี้ยงสาวลูบไล้ต้นขาอวบนุ่มนิ่ม น้ำขิงไม่ได้สนใจแม้จะรู้สึกแปลก ๆ แต่ด้วยความที่วันชัยทำเช่นนี้กับเธอเป็นปกติอยู่แล้ว หญิงสาวจึงรู้สึกเคยชิน
“ทำไมแม่ไม่เหมือนน้าชัย ทำไมแม่ไม่พูดดี ๆ กับขิงเหมือนน้าชัย ทำไมแม่ต้องดุด้วย”
“น้ำขิงก็รู้ว่าแม่ทำงานหนัก เขาคงเหนื่อย กลับบ้านมาก็ต้องมาทำกับข้าวให้เรากินกัน ขิงต้องเข้าใจแม่เขาด้วยนะ อ่อ…. อีกเรื่องต่อไปนี้น้าชัยจะเป็นคนไปรับไปส่งน้ำขิงนะครับ”
“หา!”
“ช่วงนี้ต้องทำให้แม่สบายใจไปก่อนนะไว้แม่เขาอารมณ์ดีขึ้นหรือน้ำขิงเป็นคนดีมากกว่านี้ น้าจะช่วยพูดให้”
น้ำขิงพ่นลมออกจากปาก พร้อมกับกรอกตาขึ้นด้านบน อีกแล้ว….แม่เจ้ากี้เจ้าการบงการชีวิตของเธออีกแล้ว มันน่าเบื่อมาก เธออยากจะหนีออกจากบ้านที่สุด แม้ว่าน้าชัยจะตามใจเธอ แต่สุดท้ายน้าชัยก็ตามใจแม่ก่อนเธอเสมอ
“ก็ได้ค่ะ น้าชัยไปส่งก็ยังดีกว่าแม่ไปส่ง” คำพูดของน้ำขิงทำให้วันชัยหลุดหัวเราะออกมา
เขาเริ่มลวนลามน้ำขิงมากขึ้น เขาไม่ได้คิดอะไรเลยนะแต่คงเป็นเพราะความเคยชินกระมัง ลำแขนทั้งสองโอบเอวบางไว้มั่น น้ำขิงมีหุ่นอวบอิ่มเนื้อนมไข่เหมือนสุภีย์ แต่ด้วยความที่ลูกสาวยังอ่อนวัยกว่า สดกว่าทำให้เนื้อแน่นนุ่มนิ่มกว่าคนเป็นแม่ ฝ่ามือใหญ่กอบกุมหน้าอกของหญิงสาวที่ขยายใหญ่ขึ้น
“หือ!? นมใหญ่ขึ้นหรือเปล่านะ ทำไมคราวนี้มันเต็มมือน้าจัง” เขาพูดคุยเรื่องส่วนตัวของผู้หญิงราวกับว่าเป็นเรื่องปกติ
“ก็ขิงโตเป็นสาวแล้วนี่นา ขนก็เริ่มเยอะขึ้นด้วย” วันชัยหัวเราะอีกครั้ง ก่อนดันให้หญิงสาวลุกขึ้นจากตัก เขาเดินตรงดิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้าก่อนจะค้นหาชุดน่ารัก ๆ ที่เหมาะกับน้ำขิงมาวางไว้บนเตียงนอน
เธอรู้สึกดีและชอบที่ถูกวันชัยปรนนิบัติดูแล ตั้งแต่เรื่องเล็กน้อยไปจนถึงเรื่องใหญ่ หลายครั้งที่สุภีย์ไม่ว่างต้องไว้วานให้วันชัยเป็นตัวแทนผู้ปกครองไปประชุมที่โรงเรียนให้
“เปลี่ยนชุดแล้วลงไปช่วยแม่เขาทำกับข้าวนะครับ”
“ค่ะ” หญิงสาวตอบรับสั้น ๆ
ส่วนวันชัยนั้นเดินออกจากห้องไปเข้าห้องน้ำเพื่อระบายความอึดอัดของร่างกายออก เขาต้องอดทนเป็นอย่างมากที่จะไม่ชิงสุกก่อนเวลาที่เหมาะสม แน่นอนว่าวันชัยคิดไม่ซื่อกับลูกเลี้ยงสาว ตั้งแต่น้ำขิงเริ่มโตเป็นสาว เขาเริ่มมองหญิงสาวเปลี่ยนไปวันชัยพยายามรักษาระยะห่างเพราะเกรงใจภรรยา แต่พอได้อยู่ใกล้ชิดกันเขาก็มักเผลอตัวเผลอใจปล่อยตามอำเภอใจตัวเอง
หญิงสาวในชุดกระโปรงเอี๊ยมสีชมพูน่ารักที่วันชัยเป็นคนเลือกให้ ร่างบางหมุนตัวไปมาอยู่หน้ากระจกด้วยความชอบใจเพราะชุดนี้เป็นชุดที่เธอชอบ แต่สุภีย์ห้ามไม่ให้ใส่เพราะกระโปรงมันบานและสั้น วันนี้เธอกล้าที่จะใส่มันเพราะน้าชัยเป็นคนเลือกให้เอง หากแม่รู้ว่าเขาเลือกให้แม่จะไม่กล้าบ่นหรือดุเธอ
“แต่งตัวแบบนี้จะออกไปไหน” แต่เมื่อเดินออกจากห้องนอน เสียงแม่ก็ทักขึ้นมา นั่นคือคำพูดทักทายของสุภีย์เมื่อเห็นชุดที่ลูกสาวใส่มา หล่อนมองอย่างไม่พอใจ น้ำขิงเดินลอยหน้าลอยตาเข้ามาในครัว
“น้าชัยเป็นคนเลือกให้ขิงใส่เอง ขิงไม่ได้ไปไหนแค่จะมาช่วยแม่ทำกับข้าว” เธอตอบอย่างผู้ชนะ สุภีย์โยนถุงใบโหระพาให้ลูกสาวเด็ด
“เอาไปเด็ด แล้วล้างใส่หม้อแกงเขียวหวาน”
อย่างหนึ่งที่น้ำขิงพอจะญาติดีกับแม่ได้คือเรื่องกิน สองแม่ลูกชอบแกงเขียวหวานและต้มแซ่บกระดูกอ่อนมาก น้ำขิงเมื่อรู้ว่าแม่ทำของชอบจึงยอมเก็บปากไม่ต่อล้อต่อเถียงด้วย แม่ใช้อะไรเธอก็ทำตามแม้จะทำด้วยความไม่เต็มใจก็ตาม
“แกโตแล้วนะขิง ที่แม่บอกแม่สอนก็เพราะหวังดีกับแกนะ น้าชัยเขาบอกแกแล้วใช่ไหมว่าพรุ่งนี้เป็นต้นไปเขาจะเป็นคนไปรับไปส่งแกเอง ไม่ต้องให้เพื่อนผู้ชายหน้าไหนมาส่งอีก และไม่ต้องไปไหนมาไหนกับพวกผู้ชายด้วย”
“วุ้ย! อะไรหนักหนา ยุ่งกับขิงจังเลยก็บอกว่าเพื่อนไง”
