บทที่ 10 อยู่ด้วยกันก่อนได้ไหม 1

“รักจดรายชื่อหนังสือไว้ทั้งหมด เผื่อว่าพี่ธุอยากทราบว่าตัวเองมีเล่มไหนบ้าง... ตอนแรกรักว่าจะเรียงตามอักษรเหมือนในห้องสมุด แต่พอเห็นว่าก่อนหน้านี้พี่ธุแยกเป็นหมวดสำนักพิมพ์รักก็เลยยึดตามนั้น ส่วนหนังสือภาษาไทยที่ไม่ใช่วิชาการ รักแยกมาอยู่ที่ตู้นี้ให้ค่ะ...”

ระหว่างอธิบายแทนรักก็เดินไปผายมือให้กับเจ้าของห้องได้มอง ทำตัวเหมือนกำลังนำเสนอผลงาน แถมยังทำหน้าตาแช่มชื่นเสียจนคนมองหมั่นไส้ นี่หล่อนลืมไปแล้วหรือไงว่าเมื่อกี้ถูกดุจนน้ำตาคลอ โทษฐานที่วุ่นวายไม่เข้าเรื่อง

พบธรรมเองก็บ้าจี้มองตาม ส่วนในมือของเขาก็มีสมุดสีชมพูของแทนรักวางอยู่ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่ทราบ เหนือไปจากนั้นยังเผลอมองไปรอบ ๆ ลึก ๆ แล้วก็สบายตาสบายใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะอันที่จริงเขาก็อยากให้มันเป็นอย่างนี้ เพียงแต่ไม่มีเวลาจัดการ แต่พอเห็นว่าคนที่ทำทุกอย่างให้เป็นแทนรัก... เป็นตัวแทนของแม่จอมจุ้นจ้าน พบธรรมก็โกรธขึ้นมาอีกครั้ง

“ชักจะวุ่นวายเกินไปแล้วนะ ถ้าฉันหาของไม่เจอเธอจะว่ายังไง”

“รักจดไว้ให้แล้วค่ะ” แทนรักชี้ไปที่สมุดเล่มเล็กที่เขากำลังถือ “มีทั้งรายชื่อหนังสือทุกเล่มที่อยู่ในห้องนี้ มีทั้งวารสารทางการแพทย์ระบุวันและเวลาชัดเจน เรียงให้เรียบร้อยอยู่ที่ชั้นนี้ มีทั้งสารานุกรมที่แยกเป็นหมวดหมู่อยู่ตรงนั้นค่ะ เอกสารที่วางไปทั่วรักก็รวบรวมไว้บนโต๊ะแล้วก็แปะโพสต์อิทแยกให้ละ ส่วนหนังสือที่อ่านค้างรักคั่นไว้ให้อย่างดี แล้วก็วางที่ข้างโต๊ะทำงานของพี่ธุค่ะ...”

มากไป... มันจะมากเกินไปแล้วนะ

พบธรรมถึงกับกัดฟันกรอดที่ยัยเด็กนี่เข้ามาก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเขา ในส่วนที่แม้แต่คนที่อยู่กันมานานหลายสิบปีอย่างจุ๋มยังไม่กล้า แถมพอดุเข้าหน่อยก็ทำตาละห้อย พอไม่ว่าอะไรเลยก็กลับมาเจื้อยแจ้ว ราวกับไม่รู้สึกรู้สากับคำพูดของเขาอย่างไรอย่างนั้น

“ถ้าพี่ธุหาของไม่เจอ ก็ถามรักได้” แทนรักยังคงภาคภูมิใจกับสิ่งที่ได้ทำลงไป แต่พอเงยหน้าขึ้นแล้วมองเห็นกรามที่ขบกันเป็นสันนูนของชายหนุ่ม หัวใจดวงน้อยก็หล่นไปอยู่ตรงตาตุ่ม พร้อมกับเกิดคำถามขึ้นมาในใจว่าเธออาจจะทำเกินไปจริง ๆ “แต่ถ้าไม่พอใจ รักก็ต้องขอโทษด้วยค่ะ จากนี้ไปรักจะไม่เข้ามาวุ่นวายอีก...”

“ดี!” ชายหนุ่มตอบรับประโยคนั้นด้วยการตวาดลั่นออกมา พร้อมกับฟาดสมุดที่ถืออยู่ในมือลงไปบนพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนที่จะสาธยายถึงขอบเขตที่แทนรักควรอยู่ อย่างไหนบ้างที่ควรทำหรือไม่ควรทำ “จากนี้ไปห้ามเธอเข้าห้องนี้เด็ดขาด ถ้าเป็นไปได้ก็เดินห่างออกไปให้ไกลจากที่ทางของฉัน และสิ่งที่สำคัญที่สุดคืออย่าเสนอหน้าเข้ามาให้ฉันเห็นหน้า ไม่ว่าจำเป็นหรือไม่จำเป็นก็ตาม... ไม่ต้องทำอะไรเพื่อฉันทั้งนั้น ในเมื่อความต้องการของยัยแก่นั่นคืออยากให้เธอตั้งท้อง งั้นก็จำเอาไว้เลยว่ามันจะไม่มีวันทางเกิดขึ้น ไม่ต้องพยายาม เพราะฉันจะไม่มีวันแตะต้องเธอเด็ดขาด อยากอยู่ก็อยู่ไป ถ้าอยู่ไม่ไหวก็บอก จะไปหย่าให้”

พูดจบร่างสูงก็จ้ำอ้าวเดินจากไปโดยไม่คิดจะเหลียวหลัง ทว่าแทนรักยังพูดไม่จบ เธอเพิ่งนึกออกว่ายังมีหลายสิ่งที่ต้องการขออนุญาต แม้จะเสียใจกับสิ่งที่เขาพูด กระทบจิตใจไม่น้อยยามเมื่อชายหนุ่มแสดงออกชัดเจนว่ารังเกียจเดียดฉันท์ แต่เธอก็ไม่มีเวลาเศร้าหมองนานนัก เนื่องจากว่าเรื่องนี้มันมีแค่เขาเมื่อไรล่ะที่ไม่มีทางเลือก เธอเองก็ไม่มีที่ไปเหมือนกัน

ถ้าหากว่าพบธรรมไม่พอใจจนไล่เธอออกจากบ้าน แทนรักก็ต้องระหกระเหินไปอยู่ที่อื่น ซึ่งเขาคงไม่รู้ว่าหลังจากที่จดทะเบียนสมรสกันแล้ว ทางเดียวที่เธอจะกลับไปอยู่กับมารดาของเขาได้ คือการที่มีเด็กน้อยที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาติดมือไป และต้องเป็นเด็กที่ลืมตาดูโลกแล้วด้วย ไม่ใช่เด็กน้อยที่อยู่ในครรภ์

ซึ่งมันหมายความว่าแทนรักต้องคลอดลูกเสียก่อน ให้คนที่รอคอยการเป็นย่าใจจะขาดได้อุ้มหลาน เธอถึงจะมีหน้ากลับไปอยู่ที่บ้านหลังนั้น และถึงแม้ว่าแทนรักอยากจะเลิกล้มแผนการนี้กลางคัน เช่นหนีไปอยู่ที่อื่นอะไรเทือกนั้น เธอก็ไม่สามารถทำได้ เพราะทั้งหมดทั้งมวลที่ทำไปในตอนนี้ นอกเหนือจากการตอบแทนบุญคุณของท่าน ก็ยังเป็นการปลดปล่อยอิสระให้กับแม่แท้ ๆ ของตัวเอง ผู้ซึ่งติดกับดักความกตัญญูไม่สร่างซา

คิดได้อย่างนั้นหญิงสาวจึงวิ่งตาม... ก่อนจะอ้าปากค้างอยู่หน้าห้องนอนใหญ่ เมื่อชายหนุ่มเดินออกมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบเขื่อง ตั้งท่าว่าจะออกไปจากบ้าน

“พี่ธุ...” มือเรียวพุ่งเข้าไปคว้าแขนล่ำภายใต้เสื้อเชิ้ตเนื้อดีของคุณหมอหนุ่มไว้ “จะไปไหนคะ เพิ่งกลับมาแท้ ๆ”

พบธรรมไม่ได้ตอบออกมาเป็นคำพูด แต่สิ่งที่เขาทำคือการสะบัดตัวออกจากการเกาะกุม จากนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตาเดินไปข้างหน้าโดยไม่คิดจะเปิดปากออกมาให้แทนรักได้ยิน แม้ว่าร่างเล็กบางจะวิ่งตามมาประกบ แต่เขาก็เดินเหมือนวิ่ง ท้ายที่สุดแล้วร่างสูงก็พาตัวเองมาถึงที่รถ ทว่าไม่สามารถเปิดประตูได้เนื่องจากเมียสาวยืนขวางไว้

“พี่ธุอย่าไปนะ จะให้รักอยู่ที่นี่คนเดียวได้ยังไง” คราวนี้แหละที่แทนรักเริ่มน้ำตาไหล แค่จินตนาการว่าต้องอยู่ในบ้านหลังใหญ่เพียงลำพังเธอก็หวาดกลัว ขนาดเมื่อคืนมีเขาอยู่ด้วยเธอยังนอนไม่หลับ แล้วอย่างนี้จะให้เธอสบายใจได้ยังไง