บทที่ 11 อยู่ด้วยกันก่อนได้ไหม 2

“หลบ” หากพบธรรมกลับไม่ใส่ใจ... ต่อให้หยดน้ำตาของแทนรักจะสั่นคลอนความรู้สึก แต่มันก็ไม่มากพอที่จะทำให้เขาเปลี่ยนใจ เขาอยู่คนเดียวมานานเกินไป เคยชินจนไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ในบ้านหลังใหญ่แห่งนี้มันควรเงียบและอยู่ในสภาพอย่างเคยสิ ซึ่งการมีใครก็ไม่รู้เดินพล่านอยู่ในบ้าน วุ่นวายและก้าวก่ายกับชีวิต เปลี่ยนห้องนั้นจากหน้ามือเป็นหลังมือ แม้จะพอใจในความเป็นระเบียบ แต่มันส่งผลให้เขาอึดอัดจนทนไม่ไหว

ยิ่งคิดว่าเธอเป็นคนของแม่... แม่ที่เขาอยากตัดขาดแทบเป็นแทบตาย พบธรรมก็เกินกว่าที่จะยอมรับ

ซึ่งเขาไม่รู้หรอกว่าควรจัดการกับหญิงสาวอย่างไร เมื่ออะไร ๆ มันเลยเถิดถึงขั้นที่ผูกพันทางกฎหมาย รู้แค่ว่าเขาควรถอยก่อนที่จะอกแตกตาย ก่อนที่จะอะไร ๆ มันจะแย่ไปกว่าเดิม

“พี่ธุอยู่ด้วยกันเถอะนะ รักจะไม่วุ่นวายอีกแล้วค่ะ” แทนรักอ้อนวอนพร้อมหยดน้ำตา ถึงกับเนื้อตัวสั่นตอนที่เขาเอื้อมมือมากระชากแขน กลัวเขาก็กลัว แต่ที่กลัวมากกว่าคือการอยู่บ้านคนเดียวต่างหาก

เหตุเพราะเคยชินกับการอยู่บ้านหลังใหญ่ที่มีคนเต็มบ้าน คุณป้าชิดชนกมารดาของเขานั้น แม้จะจะไม่ได้แต่งงานมีครอบครัวใหม่ แต่ก็มักจะรับเลี้ยงคนนั้นคนนี้ คอยให้ความช่วยเหลือคนอื่นอยู่ตลอดเวลา โดยเฉพาะผู้หญิงที่ไม่มีทางไป คุณแม่เลี้ยงเดี่ยว หรือใครที่ถูกสามีทำร้ายมา อย่างน้อยที่สุดก็ช่วยเหลือด้านที่อยู่อาศัยกับอาหารการกิน อย่างมากที่สุดก็หางานให้ทำ เช่นเธอกับแม่ก็เป็นหนึ่งในนั้น

เพียงแค่แทนรักเป็นเด็กที่หัวดี รักเรียน ชอบอ่านหนังสือ ท่านก็ส่งเรียนจบจบมหาวิทยาลัย ทว่าก่อนที่เธอจะเรียนจบ ท่านก็ประสบอุบัติเหตุจนเดินไม่ได้และเป็นผู้ป่วยติดเตียงอยู่นาน ดังนั้นแทนที่จะได้ออกไปหางานทำเหมือนอย่างเพื่อน เธอกลับต้องอยู่ดูแลท่านในบ้านสวนที่อัมพวา ส่วนแม่ของเธอกับผู้ใหญ่คนอื่นก็มีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบกัน เช่นงานในสวน โรงสีข้าว แล้วก็การเก็บค่าเช่าจากที่นาต่างจังหวัดกับตึกรามบ้านช่องในเมืองกว้าง เพียงเท่านี้ก็ล้นมือ

ทั้งหมดทั้งมวลเป็นเหตุผลให้แทนรักเกิดความกตัญญู...

คุณแม่ของพบธรรมนั้น แม้จะปากร้าย เจ้าคิดเจ้าแค้น และชอบบงการชีวิตคนอื่น ทว่าเป็นคนที่โอบอ้อมอารีเอามาก ๆ ซึ่งเสี้ยวหนึ่งของท่านทำให้เธอคิดถึงผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเสมอ ยิ่งเวลาที่อยู่กับคนที่ด้อยกว่า โดยเฉพาะเด็กน้อย ทั้งแม่ทั้งลูกจะแผ่รัศมีบางอย่างออกมา ให้ความอบอุ่นกับคนที่อยู่ใกล้

โดยภาพของแม่ มักจะสะท้อนถึงคนเป็นลูก ที่ผ่านมาแทนรักจึงเฝ้าวาดฝันว่าวันหนึ่ง เธอจะมีโอกาสได้อยู่ใกล้ ๆ กับพบธรรม ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ได้ทั้งนั้น เพียงแต่ไม่เคยจินตนาการถึงการแต่งงาน พอเกิดขึ้นจริงเธอจึงรู้สึกเหมือนกับตัวเองอยู่ในห้วงความฝัน ซึ่งแทนรักมีความสุขจนถึงเมื่อวาน แต่การตื่นขึ้นมาเจอหน้าสามีที่บึ้งตึง กระทั่งตอนนี้เอง... ตอนที่เขายืนยันว่าจะจากไป โลกของเธอถึงกับแหลกสลายลงตรงหน้า

“พี่ธุ รักขอร้องได้ไหม รักกลัว” แทนรักถึงกับยกมือไหว้ตอนที่เขาเอื้อมมือไปกระชากประตูรถ

ซึ่งภาพที่เห็นมันทำให้ชายหนุ่มใจอ่อน แต่จะให้ทำใจอยู่ต่อมันก็ยากสำหรับเขาเช่นกัน “อยู่คนเดียวไปก่อน เอาไว้ฉันอารมณ์เย็นเมื่อไรจะกลับมา”

ท้ายที่สุดพบธรรมจึงถอนหายใจออกมา และเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ปราศจากอารมณ์ ก่อนจะก้าวขึ้นไปโดยไม่เหลือบมองแทนรัก เพราะกลัวว่าหยดน้ำตาของเธอจะทำให้เขาเปลี่ยนใจอยู่เป็นเพื่อน ทั้งที่ข้างในอึดอัดจนแทบจะระเบิด เหตุเกิดจากความเงียบสงบที่มีมาตลอดยี่สิบกว่าปีหายไป และถูกรบกวนด้วยเด็กรับใช้ที่มีค่ามากสุดก็แค่อยู่ในหางตา

กว่าอารมณ์ของเขาจะเย็นลงได้ แทนรักคงได้กลายเป็นซอมบี้ไปเสียก่อน... เพราะหลังจากนั้นผ่านไปเกือบสองอาทิตย์ กว่าที่เขาจะกลับบ้านมาอีกครั้ง แต่เป็นการกลับมาที่ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย เขาไม่คุย ไม่ทักทาย ต่อให้เตรียมกับข้าวเอาใจก็ไม่เกิดอะไรขึ้นสักอย่าง

พบธรรมค้างแค่คืนเดียว เหมือนมาเพื่อผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าล็อตใหม่ไปก็เท่านั้น ท้ายที่สุดแทนรักก็เป็นฝ่ายที่ยอมแพ้อย่างราบคาบ คุณนายของบ้านจึงใช้เวลาทั้งหมดที่มีขลุกอยู่หลังบ้าน ปลูกพืชผักสวนครัวตามประสา และใช้เงินเก็บที่มีออกไปหาซื้อพันธุ์ไม้มาปลูกที่หน้าบ้าน โดยไม่คิดจะขออนุญาตให้โดนด่า และปล่อยให้หน้าที่ดูแลคุณผู้ชายเป็นของจุ๋มไป ระหว่างที่เฝ้ารอคอยว่างานที่ตระเวนสมัครจะมีที่ไหนตอบรับมาบ้าง

แทนรักอาศัยงานในบ้านเป็นตัวฆ่าเวลา พอเวลาผ่านไปก็เริ่มชิน จากนั้นก็รู้สึกอารมณ์ดีและมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง เพราะทุกวันเธอจะมีโอกาสได้เล่นกับลูกชายของจุ๋มในตอนเย็น เป็นเวลาหลังจากที่เด็กชายฟีฟ่าเลิกเรียน และวันเสาร์อีกทั้งวัน ส่วนวันอาทิตย์ก็เหงาหน่อยเพราะสองแม่ลูกหยุดงาน แทนรักจึงต้องวนอยู่กับการทำสวน คิดถึงเขา และเฝ้ารอต่อไป

ซึ่งการหางานทำคงไม่ใช่เรื่องง่ายหรอก เพราะเธอเป็นหญิงสาววัยยี่สิบหกย่างยี่สิบเจ็ดแล้ว แต่ยังไม่มีประสบการณ์การทำงานแม้แต่เดือนเดียวด้วยซ้ำ ด้วยวัย ด้วยอะไรหลายอย่าง ซ้ำยังไม่ได้จบมหาวิทยาลัยชื่อดัง มันคงไม่ง่ายที่จะเป็นที่ยอมรับ ยิ่งต้องแข่งขันกับคนอื่นแล้วด้วย แทนรักเข้าใจว่าอาจจะเป็นไปไม่ได้

โดยก่อนหน้านี้ เธอตั้งใจว่าจะช่วยป้านกกับแม่ของตนทำงานที่โรงสีข้าว หรือไม่ก็เป็นชาวสวนไปเลยก็ได้ แต่พอแต่งงานออกมาแล้ว จะให้กลับไปทำงานถึงที่นู่นก็คงจะใช่เรื่องใช่ราว

และอันที่จริงแค่จะกลับไปเยี่ยมบ้านแม่ยังห้ามเลย เนื่องจากว่าป้านกต้องการให้เธอกล่อมพบธรรมเสียก่อน ถ้าหากจะกลับไปก็ต้องมีเขาไปด้วยอะไรเทือกนั้น