บทที่ 6 ข้าวใหม่ปลามัน 1

ปากก็พูดไปว่าไม่แน่ใจ... แต่เอาเข้าจริงพบธรรมก็นับวันได้ตรงกับเหตุการณ์ จะนั่งคิดหรือนอนคิด ยกนิ้วมือหรือนิ้วเท้าขึ้นมานับ คำตอบก็ยังเหมือนเดิมทุกอย่างทุกประการ คืออายุครรภ์กับช่วงเวลาที่ปฏิบัติภารกิจนั่นมันตรงกัน ถ้าช่วงนั้นแทนรักไม่ได้แอบไปหาคนอื่น เด็กในท้องของเธอคงเป็นลูกใครไปไม่ได้

นี่กูกำลังจะเป็นพ่อคนแล้วเหรอวะ?

พบธรรมถามตัวเองสั้น ๆ ด้วยประโยคนั้น ก่อนจะหวนคิดไปถึงเหตุการณ์เมื่อสามเดือนก่อน ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เขาพาเด็กรับใช้ของแม่ คนที่รู้จักมาตั้งแต่เธอเพิ่งเกิด เข้ามาเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย โดยมีเป้าประสงค์คือทำให้เธอกลายเป็นแม่ของลูกให้ได้ ในระยะเวลาที่ยิ่งเร็วเท่าไรยิ่งดีต่อตัวเขาเท่านั้น เพื่อแลกกับอิสรภาพตลอดชีวิต ตัดขาดกับยัยแก่ที่นับวันเอาแต่จะทำให้ยุ่งยากใจ คนที่ทิ้งเขาไปนับยี่สิบกว่าปี แต่กลับอยากมาพึ่งพาในวันที่แก่เฒ่าเอาการ

แต่มันไม่ง่ายเลย เพราะพบธรรมโกรธจนไม่มองหน้าเธอด้วยซ้ำ... และแน่นอนว่าความโกรธเคืองและเกลียดชัง มันดำเนินมาจนถึงทุกวันนี้เช่นกัน และดูท่าว่าจะไม่มีวันจางหาย ถ้าจะมีสิ่งใดที่เปลี่ยน ก็คงมีแค่ความรู้สึกทางด้านร่างกายเท่านั้น ที่พักหลังมันเอาแต่หวนคิดถึงความนุ่มนิ่มของเนื้อสาว หลังจากที่ผ่านคืนที่เร่าร้อนและรุนแรงราวกับพายุกระหน่ำ... คืนที่ทำให้ทุกอย่างมันมาจนถึงจุดนี้ได้

สามเดือนก่อน…

“พี่ธุ... รักทำข้าวต้มหมูไว้ให้ ทานก่อนไปนะคะ”

พบธรรมมองภรรยาหมาด ๆ ...เจ้าของร่างเล็กบางที่อยู่ภายใต้ชุด

เดรสสีนวลตา ถูกทับอีกทีด้วยผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาด วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาระหว่างที่เขากำลังนั่งใส่รองเท้า เตรียมตัวออกไปทำงานตอนที่นาฬิกาข้างฝาบอกเวลาเกือบ ๆ หกโมงครึ่ง

“ไม่อย่างนั้นก็รออีกสักห้านาทีได้ไหมคะ เดี๋ยวรักห่อใส่กล่องให้” แทนรักยังตามเข้าไปวุ่นวาย ถือวิสาสะเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าของคนที่เป็นสามีมาครอง หวังจะยึดไว้เพื่อให้เขารอคอยอย่างที่ใจต้องการ

วันนี้เป็นวันแรกของเช้าวันใหม่... หลังจากที่เธอกับเขาจดทะเบียนสมรสกัน ซึ่งแทนรักตั้งใจว่าจะทำอาหารให้เขารับประทานก่อนไปทำงาน ตื่นตั้งแต่ไก่ยังไม่ขันมาเคี่ยวน้ำซุปให้ ทำดีหวังจะเอาใจนั่นแหละ เพราะอยากให้เขาใจอ่อนกับคนที่บ้าน หรือไม่ก็ใจดีกับเธอหน่อย อย่างน้อยให้แทนรักได้ทำประโยชน์เพื่อเขาบ้าง ไม่อย่างนั้นการแต่งงานสายฟ้าแลบนี้คงสูญเปล่า

แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะไปทำงานเช้าขนาดนี้ ตั้งหน้าจะก้าวออกจากบ้านชนิดที่แดดยังไม่ทันส่องด้วยซ้ำ เพิ่งจะหกโมงครึ่งแต่พบธรรมกลับเตรียมตัวพร้อมทุกอย่าง ซึ่งปกติแล้วแทนรักไม่รู้ว่าเขามีชีวิตความเป็นอยู่อย่างไร เธอจึงตั้งใจตื่นแต่เช้าและจัดการทุกอย่างด้วยความรวดเร็ว... ทว่ายังไม่ทัน

พบธรรมไม่สนใจว่าแทนรักจะพูดอะไร ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าของอดีตเด็กรับใช้ที่ผันตัวมาเป็นเมียจดทะเบียน พร้อมกับสั่งการด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เอามา”

“รอหน่อยได้ไหมคะ รักแค่จะไปตัก...”

“บอกให้เอามานี่ไง” คราวนี้ชายหนุ่มไม่ได้พูดเฉย ๆ แต่เขายังเอื้อมมือไปกระชากกระเป๋าสะพายของตัวเองออกมาจากมือเล็ก ตวาดเสียงแข็งจนแทนรักหน้าซีดเผือด ไม่เพียงเท่านั้นยังข่มขู่ “อย่าวุ่นวายไม่เข้าเรื่อง แค่มีคนอื่นเข้ามาอยู่ด้วยก็อึดอัดจะตายอยู่แล้ว แต่เธอยังเป็นคนของยัยแก่นั่นอีก คิดว่าฉันอยากจะญาติดีกับคนอย่างเธอหรือไง”

“แต่รักแค่จะเอาของกินมาให้”

“ฉันขอให้เธอทำหรือเปล่า”

“รักอยากทำให้...”

“ฉัน... เป็นคนขอให้เธอทำหรือเปล่า” พบธรรมถามย้ำ ไม่ลืมที่จะส่งสายตาคาดคั้นคนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า และทันทีที่แทนรักส่ายหน้า ปฏิเสธว่าเขาไม่ได้เป็นคนเอ่ยปาก ชายหนุ่มก็รีบเอ่ยซ้ำ “ฉันไม่ได้ขอ ไม่ต้องสะเออะทำ... ในเมื่ออยากได้ทะเบียนสมรส ก็ให้แล้วนี่ จะวุ่นวายเพื่อเอาอะไรอีกล่ะแม่คุณ”

แทนรักหมดคำจะพูด...

ไม่มีอะไรจะเถียงเพราะถือว่าเขาเองก็ยอมให้ จนไม่รู้ว่าจะยอมได้มากกว่านี้อย่างไรแล้วล่ะ อีกอย่างพบธรรมก็ชัดเจนมาตลอดว่าไม่ชอบแม่ของตัวเอง และพานเกลียดเด็กรับใช้อย่างเธอมาตั้งแต่เด็ก ทว่าจู่ ๆ กลับต้องกลายเป็นสามีภรรยากัน มันคงเป็นเรื่องยากที่คุณหมอหนุ่มจะรับได้

ยิ่งเรื่องลูกที่เป็นเป้าหมายหลัก แทนรักก็ไม่ทราบจริง ๆ ว่าจะมีวันนั้นเกิดขึ้นไหม คนไม่เคยรักกันมาก่อน ไม่สิ... ผู้หญิงที่เขาชังขี้หน้ามาตลอด จะให้ชายหนุ่มตกลงปลงใจและมอบเลือดเนื้อเชื้อไขง่าย ๆ คงต้องรอวันที่สุนัขออกลูกเป็นไข่เสียก่อน คนที่บงการให้แทนรักมายืนที่จุดนี้ถึงจะสมหวัง

แทนรักคิดในใจ แค่คิดเธอก็ห่อเหี่ยวเศร้าหมอง ไม่เพียงเท่านั้นพบธรรมยังซ้ำเติม “ส่วนเรื่องเด็กก็ฝันหวานไปก่อนเถอะ... จะให้มีอะไรกับเธอได้ยังไง ในเมื่อหน้าเธอฉันยังไม่อยากจะมอง แค่อยู่ใกล้ก็อึดอัดจะตายชัก”

พูดจบร่างสูงก็เดินจากไปทันที โดยไม่เหลียวหลังกลับมามองเลยว่าแทนรักจะเป็นอย่างไรบ้าง หยดน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มจะทำให้ใบหน้าเศร้าหมองกว่าเดิมมากเพียงใด และมันจะน่าสงสารจนทำให้จิตใจที่แข็งกระด้างของเขาอ่อนลงบ้างหรือเปล่า

หญิงสาวน้ำตาไหลอาบหน้า ระหว่างที่เฝ้ามองประตูบานใหญ่ปิดลงเสียงดังสนั่น ด้วยน้ำมือของชายหนุ่มที่เธอแอบรัก ซึ่งวันนี้มีโอกาสได้เคียงข้างกัน เพียงแต่มันไม่เป็นอย่างที่เคยวาดฝันเลย เพราะยิ่งใกล้เท่าไร มันก็ยิ่งไกลเท่านั้น นอกจากพบธรรมไม่มีวี่แววว่าจะเปิดใจให้เธอแล้ว เขายังปิดประตู ลงกลอน และเคลือบไว้ด้วยมวลของความเกลียดชัง

ไม่เพียงเท่านั้นยังวิ่งหน้าตั้งออกไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลจากคนอย่างเธอได้ ซึ่งแทนรักมีแค่เพียงกระดาษแผ่นเดียวที่บ่งบอกว่าเราเป็นของกันและกัน และยึดเขาเป็นของเธอไว้

ทว่านอกจากนั้น แทบจะไม่มีอะไรที่เหนี่ยวรั้งเขาไว้ได้เลย