บทที่ 103 หัวใจที่แสนจะอบอุ่น

“คะ คุณเหนือ...” ลำเภามองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยดวงตาแดงก่ำ น้ำตาที่พยายามกักเก็บและอดกลั้นเอาไว้มาตลอดค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมาตามแก้วนวลช้า ๆ

“เภา... ร้องไห้ทำไม” ร่างสูงสง่าก้าวเข้าไปใกล้ร่างบอบบางก่อนที่นิ้วเรียวจะยกขึ้นมาเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้อีกฝ่ายแผ่วเบา “ไม่ดีใจเหรอที่เฮียกลับมา”

“ฮึก... ดีใจ ฮึก... ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ