คนสุดท้ายของเหนือเมฆ

“คุณเหนือคะ… อื้ออ อ๊า เจนไม่ไหวแล้วคะ แสบไปหมดแล้ว”

“อ่า... อดทนหน่อยสิเจน ถ้าคิดจะเสนอตัวให้ผมแล้วก็ต้องรับให้ไหวนะ” มือหนาทั้งสองข้างของเหนือเมฆจับยึดสะโพกกลมกลึงตรงหน้าไว้แน่นก่อนจะเร่งจังหวะขยับเอวสอบกระแทกเข้าออกไม่ยั้ง ทำให้ร่างบอบบางที่อยู่ในท่าโก่งโค้งซุกหน้าลงกับหมอนพร้อมกับครางออกมาลั่นห้อง

“อ๊าา เจนจุก อื้ออ คุณเหนือขา” เจนจิราร้องเรียกชื่อชายหนุ่มเสียงหวานแม้จะถูกจับกระแทกมาเป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วโมงแล้วก็ตาม

“ไว้ฉันจะขึ้นเงินเดือนให้คุณ ซี้ด~” ใบหน้าหล่อเหลากัดสันกรามแน่นเมื่อรู้สึกได้ถึงช่องทางด้านในที่บีบรัดตัวตนของเขาจนมันแทบจะหลั่งออกมาอยู่รอมร่อ

“อ๊า อ๊า~ จะ จริงเหรอคะ อ๊า” ยิ่งใกล้ถึงปลายทางมากเท่าไรท่อนเอ็นร้อนจากคนด้านหลังก็ยิ่งส่งกระแทกเข้ามาลึกมากขึ้นเท่านั้น เจนจิราถูกเหนือเมฆกระชากเส้นผมยาวสลวยขึ้นมาอย่างแรง พร้อม ๆ กับที่เต้าสวยอวบอิ่มนั้นก็ถูกฝ่ามืออีกข้างบีบเคล้นไปมาจนขึ้นรอยแดง

“โอ๊ย! อื้ออ คุณเหนือขา~”

“อ๊า เจน คุณสุดยอดไปเลย” ดวงตาคมเข้มก้มลงมองแก่นกายของตัวเองที่กำลังผลุบเข้าออกกระแทกก้นขาวเนียนจนกระเพื่อมสั่นไหว

“อื้ออ เจนจะเสร็จแล้ว อะ อ๊า~”

“อ๊า” เหนือเมฆได้ยินแบบนั้นก็เร่งจังหวะตอกอัดกระแทกเร็วขึ้นไปอีก เส้นเลือดที่แขนก็ปูดโปนด้วยความเกร็ง เหงื่อกาฬไหลอาบทั่วหน้าและร่างกำยำสมส่วนที่ขึ้นซิกแพ็กเป็นลอนสวย... และเมื่อสวรรค์กำลังมาจ่ออยู่ตรงหน้าของคนทั้งคู่

ติ๊ด!

ประตูห้องของคอนโดถูกคีย์การ์ดเปิดเข้ามาจากด้านนอกพร้อมกับเสียงของคนที่เหนือเมฆนั้นหวาดกลัวมากที่สุดและไม่คิดที่จะให้มาปรากฏตัวในเวลานี้ด้วย

“ปะป๊าขา~ น้องอิงมาหาปะป๊าแย้วค่ะ ปะป๊าอยู่ไหนคะ”

และแทบจะไม่ต้องรอช้า ร่างสองร่างที่กำลังบรรเลงเพลงรักกันอย่างถึงพริกถึงขิงจำต้องสะดุ้งผละออกจากกันทันที

“ฉิบหายแล้ว” นี่คือคำแรกที่เหนือเมฆอุทานออกมา ส่วนคนที่อยู่บนเตียงนั้นก็ยังคงมีท่าทางงุนงงเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ดูตกใจมากนัก

“ใส่เสื้อผ้าซะ แล้วไปหาที่ซ่อนเดี๋ยวนี้” เสื้อผ้าที่ถูกถอดกองไว้ที่พื้นถูกชายหนุ่มกวาดขึ้นมาแล้วจับโยนให้เจนจิราอย่างลวก ๆ

“ทำไมต้องซ่อนด้วยล่ะคะคุณเหนือ” หญิงสาวหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่แต่ก็ไม่ได้รีบร้อนจนเกินไป เธอยังคงทำตัวสบาย ๆ ราวกับว่านี่เป็นเรื่องธรรมดา ๆ ทั่วไป

“คุณก็รู้นะว่าถ้าอิงจันทร์มาเห็นว่าคุณอยู่กับผมสองต่อสองในห้องแบบนี้มันจะเกิดอะไรขึ้น” เหนือเมฆพูดเสียงเข้ม และแน่นอนว่าเขาไม่ชอบคนที่พูดไม่รู้เรื่องและอยู่ไม่เป็น

เจนจิราแอบเบ้ปากโดยที่ไม่ให้คนตรงหน้าเห็น ทำไมหญิงสาวจะไม่รู้ล่ะว่าลูกสาวคนเดียวของคุณเหนือเมฆผู้เป็นเจ้านายของเธอน่ะแสบทรวงขนาดไหน ที่ผ่านมาก็ออกเดชแผลงฤทธิ์มามากมายจนใครต่อใครต่างก็เข็ดขยาด ทั้ง ๆ ที่ก็แค่ห้าขวบแต่กลับร้ายกาจได้อย่างน่าเหลือเชื่อ แต่ทว่าเจนจิราเองก็อยากจะลองดูสักตั้ง บางทีสำหรับพี่เลี้ยงคนโปรดอย่างเธอแล้วยัยเด็กนั่นอาจจะไม่ว่าอะไรก็ได้ เพราะที่ผ่านมาก็คอยดูแลมาตลอดหลายเดือนนี่ ตำแหน่งแม่เลี้ยงอาจจะเป็นของเธอก็ได้ใครจะไปรู้

“เจน” เหนือเมฆที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วเดินเข้ามากระชากแขนของหญิงสาวให้ลุกขึ้นจากเตียง “อย่าทดสอบความอดทนของผมนะ ผมบอกว่าให้รีบไปหาที่ซ่อน”

หญิงสาวขมวดคิ้วเข้าหากันพลางนิ่วหน้าเพราะเริ่มรู้สึกถึงแรงบีบที่ต้นแขน “คะ ค่ะ เจนรู้แล้วค่ะ”

และในขณะที่หญิงสาวเข้าไปหลบอยู่ในห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดเข้ามาพอดี

“ปะป๊าขา!” เด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาน่ารักผมเป็นลอนสีน้ำตาลราวกับตุ๊กตาบาร์บี้พุ่งเข้ามากอดเหนือเมฆทันที

“น้องอิง มาได้ยังไงคะ” เหนือเมฆเองก็อุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมากอด จมูกโด่งหอมเข้าที่แก้มกลมซาลาเปาฟอดใหญ่

“คิกคิก” อิงจันทร์หัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ “มีคนพามาค่ะ น้องอิงคิดถึงปะป๊ามั่กมาก ทำไมปะป๊าถึงทิ้งน้องอิงไว้ที่ไร่คะ”

“ปะป๊าไม่ได้ทิ้งค่ะ ปะป๊าแค่ออกมาซื้อของแล้วก็แวะมาเอาของที่คอนโด นี่ก็กำลังจะกลับไปหาน้องอิงที่ไร่ไงคะ”

อิงจันทร์เอียงคอเล็กน้อยจ้องผู้เป็นพ่อตาแป๋ว “ทีหลังปะป๊าอย่าทิ้งน้องอิงไว้อีกนะคะ น้องอิงเหงาค่ะ พี่เจนก็กลับบ้านไม่อยู่ ไม่มีใครเล่นเป็นเพื่อนน้องอิงเลยค่ะ”

เหนือเมฆหอมไปที่ศีรษะของลูกสาวอีกครั้งหนึ่งด้วยความรักใคร่  “โอ๋ ๆ ปะป๊าขอโทษนะคะ ทีหลังปะป๊าจะไม่ทิ้งน้องอิงไว้คนเดียวนาน ๆ อีกแล้วค่ะ”

เด็กน้อยพยักหน้างึกงึก มือสั้น ๆ ก็โอบกอดไปที่รอบคอของผู้เป็นพ่อแน่น

“ไปกันค่ะ กลับไร่กันดีกว่า แล้วตกลงใครพาน้องอิงมาที่นี่คะ” เหนือเมฆถามลูกสาวอีกครั้ง

“อาน่านค่ะ อาน่านพาน้องอิงมา แต่ว่าอาน่านกำลังซื้อกาแฟอยู่ค่ะ น้องอิงคิดถึงปะป๊ามั่กมากก็เลยแอบอาน่านขึ้นมาก่อง คิกคิก” เสียงหัวเราะคิกคักนั้นบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังสนุกมากที่แอบผู้ใหญ่ขึ้นมาก่อนได้

เหนือเมฆส่ายหน้า “ทีหลังไม่ทำแบบนี้นะคะ ถ้าน้องอิงจะไปที่ไหนก็ต้องรอผู้ใหญ่ก่อน มันอันตราย”

“แต่น้องอิงเก่ง ๆ แล้ว พวกพี่ดีนเคยบอกน้องอิงว่าพวกเราโตแย้ว แถมเก่ง ๆ มากด้วย” เด็กน้อยยังคงเถียงตาแป๋ว

“เฮ้อ~ ห้าขวบนี่ยังไม่เรียกว่าโตนะคะน้องอิง” นี่เจ้าพวกหลาน ๆ ที่อยู่โซนยุโรปสอนอะไรเจ้าอิงจันทร์เนี่ย

“งื้อ ปะป๊าขาไม่ดุน้องอิงนะคะ น้องอิงอยากกินหนมแล้ว” สุดท้ายก็ใช้ไม้ตายออดอ้อนผู้เป็นพ่อจนได้

“โอเคค่ะ ๆ งั้นเรากลับกันเถอะ” เมื่อรู้ตัวว่าสู้แรงออดอ้อนของผู้เป็นลูกสาวไม่ได้ เหนือเมฆจึงไม่คิดจะบ่นอีก เขาอุ้มอิงจันทร์เดินไปที่ประตูเพื่อจะออกไปจากห้อง แต่แล้วเสียงหวีดร้องของคนที่แอบซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของเจนจิราที่วิ่งตามออกมาด้วย

“ว๊าย! หนูค่ะ ในห้องน้ำมีหนู!”

เหนือเมฆหยุดชะงักทันที ส่วนเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนก็หันขวับไปมองบุคคลแปลกหน้าที่เข้ามาอยู่ในห้องนอนของผู้เป็นพ่อ

“อุ้ย! คุณเหนือ เจนขอโทษค่ะ พอดีว่าเมื่อกี้ในห้องน้ำมันมีหนู เจนก็เลยตกใจ” เจนจิราทำเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองนั้นทำอะไรลงไป เธอส่ายหน้าไปมาราวกับไม่ได้ตั้งใจ

เหนือเมฆหรี่ตาลงพลางจ้องคนตรงหน้านิ่ง ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเจนจิราจงใจ อย่างคอนโดหรูราคาเป็นสิบ ๆ ล้านใจกลางเมืองแบบนี้น่ะเหรอจะมีหนูอยู่ หญิงสาวต้องการแสดงตัวให้ลูกสาวของเขานั้นรับรู้

เจนจิรา... เป็นเธอที่หาเรื่องใส่ตัวเองนะ

อิงจันทร์ดิ้นขลุกขลักเพื่อให้พ่อนั้นปล่อยตัวเองลง จากนั้นก็เดินไปยังพี่เลี้ยงคนที่เท่าไรก็ไม่รู้ทันที ใบหน้าน่ารักราวกับตุ๊กตาแหงนคอขึ้นไปมอง “พี่เจนมาอยู่ที่ห้องของปะป๊าได้ยังไง”

“เอ่อ...” เจนจิราทำท่าทางอึกอึกอย่างคนมีพิรุธสุด ๆ “คือพี่เจน...”

“น้องอิงถามว่ามาอยู่ในห้องนอนของปะป๊าได้ยังไง” เสียงเล็ก ๆ เริ่มเพิ่มระดับดังขึ้น

เจนจิราย่อตัวลงมานั่งยอง ๆ ตรงหน้าอิงจันทร์ ก่อนจะเอื้อมมาจับมือของร่างเล็ก ๆ ไว้ “น้องอิงคะ พี่เจนแค่มาดูแลคุณพ่อของน้องอิงเท่านั้นค่ะ”

“เจน” เหนือเมฆเอ่ยปรามเสียงเข้ม แต่เวลานี้หญิงสาวก็ไม่คิดที่จะสนใจอะไรแล้ว ขอแค่เพียงพิชิตใจเด็กหญิงตัวน้อยได้ ทุกอย่างก็ราบรื่นแล้ว

“คุณพ่อของน้องอิงน่ะทำงานเหนื่อยมาก ๆ พี่เจนก็เลยมาช่วยดูแลให้ ดีไหมคะ”

“ดูแลหยอ?”

“ใช่ค่ะ ต่อไปนี้นอกจากดูแลน้องอิงแล้วพี่เจนขอดูแลปะป๊าของน้องอิงด้วยได้ไหมคะ”

บรรยากาศในห้องนอนเงียบลงไปหลายนาที อิงจันทร์ยังคงมองคนตรงหน้าราวกับกำลังใช้ความคิด และในขณะที่เจนจิราคิดว่าทุกอย่างกำลังจะราบรื่นสำเร็จ มือป้อม ๆ ก็ถูกกระชากออกจากการจับกุม จากนั้นก็เปลี่ยนมาผลักคนตรงหน้าอย่างแรงจนล้มกระเด็นก้นจ้ำเบ้า

“นี่แน่ะ! คิดจะมาแย่งปะป๊าไปจากน้องอิงหยอ!”

“โอ๊ย! น้องอิง ผลักพี่เจนทำไมคะ พี่เจนเจ็บนะ!” พี่เลี้ยงสาวอย่างเจนจิราที่ถูกผลักก็โมโหจนลืมตัวขึ้นเสียงใส่ แต่ทว่าเธอก็ไม่มีโอกาสจะลุกขึ้นมาเมื่อร่างเล็กของอิงจันทร์กระโดดพุ่งเข้าใส่พร้อมกับรัวกำปั้นน้อย ๆ เข้าใส่เธอจนเจ็บไปหมด

“นี่แน่ะ ๆ ยัยผู้หญิงร้ายกาจ อย่ามายุ่งกะปะป๊าของน้องอิงนะ น้องอิงจะตุยท้องให้หงายเยย นี่แน่ะ ๆ”

“โอ๊ย ๆ ยัยเด็กบ้า! หยุดเดี๋ยวนี้นะ”

“ว่าน้องอิงบ้าหยอ! ตัวเองนั่นแหละบ้า จะมาแย่งปะป๊า! นี่แหน่ะ ๆ ออกไปเยยนะ ออกไปเยย!”

“โอ๊ย! หยุดนะ” ช่วงจังหวะที่กำลังชุลมุนนั้น เจนจิราที่ทนเจ็บต่อไปอีกไม่ไหวจึงลุกขึ้นแล้วผลักอิงจันทร์ออกไปทันที แรงเหวี่ยงของคนที่โตกว่าทำให้ร่างน้อย ๆ กระเด็นหงายหลังทันที

เหนือเมฆที่กำลังจะเข้ามาแยกเมื่อเห็นแบบนั้นก็ร้องลั่น“น้องอิง!”