บทที่ 104 เมมโมรี่การ์ด

“ปะป๊าขา! ปะป๊ากลับมาหาน้องอิงแล้วเหรอคะ!” เสียงเจื้อยแจ้วมาพร้อมกับร่างเล็ก ๆ ของอิงจันทร์ที่กระโจนขึ้นมาบนเตียงนุ่ม จากนั้นก็โถมตัวเข้าไปกอดผู้เป็นพ่อของตัวเองแน่น มือเล็กประคองที่สองข้างแก้มจากนั้นก็ให้ปากน้อย ๆ พรมจูบไปทั่วหน้าจนน้ำลายเปื้อนไปหมด

“น้องอิง” ถึงจะกระเทือนบาดแผลไปบ้างแต่เหนือเมฆก็ห...