บทที่ 119 สุดท้ายก็สายไป

ที่หน้าบ้านหลังใหญ่ของไร่จันทรัช ร่างสูงโปร่งของเหนือเมฆกำลังก้าวเท้าเดินเข้ามาในตัวบ้านด้วยความสะโหลสะเหล่ ใบหน้าหล่อเหลาดูอิดโรยคล้ายกับคนที่ไม่ได้นอนมาตลอดทั้งคืน ชายหนุ่มหาวออกมาเล็กน้อยก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นว่ามีใครคนหนึ่งกำลังเดินลงบันไดมาพอดี

“อ้าว น่าน ทำไมวันนี้ตื่นเช้าจังอะ” เหนือเมฆเอ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ