บทที่ 16 หูหนวกตาบอด

นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มมองใบหน้าเล็กที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงนุ่มภายในห้องนอน ที่หางตานั้นยังคงมีคราบน้ำตาติดอยู่ มือหนาเอื้อมขึ้นมาลูบที่ศีรษะของอิงจันทร์ด้วยสัมผัสแผ่วเบารักใคร่

หลังจากที่กลับมาจากโรงพยาบาลแล้ว เมื่อมาถึงบ้านอิงจันทร์ก็หลับไปทันที ตลอดทางภายในรถไม่มีเสียงพูดคุยกันระหว่างพ่อลูกสักนิ...