บทที่ 22 ข่มใจ

เข้าใจที่ผมพูดไหมงั้นเหรอ...

เข้าใจก็บ้าแล้ว!

นี่คงนับเป็นครั้งที่ร้อยได้แล้วมั้งที่ลำเภานั้นพลิกตัวไปมาอยู่บนที่นอน โชคดีที่เด็กหญิงตัวน้อยที่นอนอยู่ข้าง ๆ เหนื่อยจากการเดินทางจนหลับลึกมาก ไม่เช่นนั้นด้วยแรงโยกไหวของเตียงที่ยวบไปยวบมาอาจเป็นการปลุกให้อิงจันทร์ตื่นขึ้นมาได้

“เฮ้อ~” ลมหายใจถูกพ่นอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ