บทที่ 42 ปะป๊าสุดเท่

และไม่ต้องให้พูดซ้ำ ความเงียบงันก็เข้าครอบคลุมทั่วบริเวณราวกับมีใครมาชักปลั๊กออก

ทุกสายตาต่างจ้องมองมาที่เหนือเมฆเป็นตาเดียว ทั้งอเล็กซ์และมาติน เหล่าคนงานรอบ ๆ หน้าถอดสีกันเป็นแถว ณเรศเองก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อ เพราะนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นชายหนุ่มอยู่ในโหมดนี้ คงจะมีแค่หวังเฉินที่หยิบเมล็ดแตงโมมาน...