บทที่ 48 กลัว...

ชั่วขณะที่คาริสากำลังจับจ้องเขม็งอยู่ที่เหนือเมฆ ลำเภาก็อาศัยจังหวะนั้นใช้ศอกกระทุ้งกลับไปทางด้านหลังอย่างแรง แม้มือจะถูกจับมัดไพล่หลังไว้แต่ร่างกายก็ยังขยับได้

“โอ๊ย!” คาริสาที่ไม่ทันได้ตั้งตัวถึงกับเซถลาตัวงอ

ลำเภาไม่รอช้าใช้ฟันกัดซ้ำไปที่ท่อนแขนบางที่กำลังโอบล็อกคอของเธอไว้อีกทีจนจมเขี้ยว และเม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ