บทที่ 52 ฆ่ามัน...

แต่ทว่าอิงจันทร์กลับก้าวถอยหลังสองก้าวพร้อมกับส่ายหน้ารัว ๆ “ไม่เอา น้องอิงกลัว”

เสียงปืนยังคงดังอย่างต่อเนื่องเป็นระยะ และดูเหมือนว่ามันก็ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แล้ว

ลำเภาเดินเข้าไปหาอิงจันทร์ก่อนจะย่อตัวนั่งลงตรงหน้า สองมือจับที่แขนของเด็กหญิงเอาไว้ จากนั้นก็ค่อย ๆ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ไม่ต้องกล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ