บทที่ 92 ปลายทางของอุโมงค์ที่มืดมิด

“คุณเหนือ… ไม่นะ ยะ อย่าไปทางนั้น” เสียงพึมพำจากคนที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงเรียกให้เด็กหญิงตัวน้อยลุกขึ้นมานั่ง มือเล็กขยี้ที่หัวตาป้อย ๆ อย่างคนสะลึมสะลือ

“แม่เภาขา แม่เภาฝันร้ายหยอคะ” อิงจันทร์เอื้อมมือไปเขย่าตัวของลำเภาเบา ๆ ก่อนจะคลานเข่าดุ๊ก ๆ เข้าไปเปิดโคมไฟที่ข้างหัวเตียง

แสงไฟสีส้มสาดส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ