บทที่ 94 ยิ่งกว่าฝันร้าย

เหนือเมฆหลับตาลงช้า ๆ จากนั้นก็ค่อย ๆ ลืมตากลับขึ้นมา “สุดท้ายก็เป็นคุณจริง ๆ สินะ... คุณณเรศ”

ณเรศชะงักไปเล็กน้อย คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน “คุณรู้?”

“ใช่ ผมรู้ว่าคุณเป็นหนอน และก็ยังเป็นคนวางหมากทุกอย่างเพื่อให้ผมเดินมาถึงจุดนี้”

“แล้วทำไม...”

“ทำไมผมถึงยังให้คุณอยู่ข้าง ๆ ผมน่ะเหรอ... ก็เพราะว่าผมยังอย...