บทที่ 5 สิทธิพิเศษ

"สนใจหนังสือเล่มไหนเหรอ"

เสียงทุ้มต่ำราบเรียบดังขึ้นจากหน้าประตู ส่งผลให้ดาด้าสะดุ้งสุดตัวรีบหันกลับไปมอง รามณรงค์ยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เสื้อกาวน์สีขาวถูกถอดพาดไว้ที่แขน แขนเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มถูกพับขึ้นมาถึงข้อศอก ผมที่เคยเซตเรียบเนี้ยบมีปอยหนึ่งตกลงมาปัดผ่านหน้าผากเล็กน้อย สภาพดูอ่อนล้าลงกว่าเมื่อเช้าเล็กน้อยคงเพราะเพิ่งผ่านเคสวิกฤตมา

"อา...อาจารย์" ดาด้ารีบยกมือไหว้ด้วยความตกใจ "หนูขอโทษค่ะ"

"ขอโทษเรื่องอะไร" ชายหนุ่มก้าวเข้ามาในห้องช้า ๆ

"หนู...ไม่ได้ตั้งใจจะแอบอ่านสมุดโน้ตของอาจารย์นะคะ" เธอชี้ไปที่โต๊ะลุกนลี้ลุกลน

รามณรงค์มองตามสายตาของเธอ ก่อนจะยื่นมือไปปิดสมุดเล่มนั้นลงนิ่ง ๆ "ไม่เป็นไร มันไม่ใช่ความลับอะไร"

ดาด้าลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก "หนูเอาแฟ้มประวัติมาส่งค่ะ"

"ขอบใจมาก" ชายหนุ่มรับแฟ้มไปเปิดดูผ่าน ๆ เพียงครู่เดียวก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ "เมื่อเช้า..."

"ครับ... เอ๋? คะ?" หญิงสาวสลับสรรพนามแทบไม่ทันเพราะความประหม่า

แววตาของรามณรงค์ไหววับคล้ายแอบอมยิ้มที่มุมปากเพียงเสี้ยววินาที เร็วเสียจนดาด้าคิดว่าตัวเองตาฝาด "คุณตอบคำถามได้ดี... แต่ยังเร็วเกินไป"

"..." หัวใจที่กำลังพองโตของเธอชะงักกึกทันที

"เวลารายงานเคสหรือตอบคำถาม อย่ารีบร้อนลนลาน คิดทบทวนก่อนสักสองวินาที แล้วค่อยพูด" เขาอธิบายเสียงนุ่มทว่าจริงจัง "จำไว้... หมอที่รีบตอบ มักจะเป็นหมอที่พลาดได้ง่ายที่สุด"

ศศิดาตั้งใจฟังทุกประโยคพลางพยักหน้ารับ "ค่ะอาจารย์ หนูจะจำไว้ค่ะ"

รามณรงค์มองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดลิ้นชักโต๊ะหยิบหนังสือเล่มหนาออกมา มันเป็นตำราอายุรศาสตร์ภาษาอังกฤษ (Internal Medicine) สภาพผ่านการใช้งานอย่างหนักและมีรอยปากกาไฮไลต์อยู่เกือบทุกหน้า

"ยืมไปซะ" เขาวางมันลงตรงหน้าเธอ

ดาด้าเบิกตากว้างอย่างตกใจ "ให้หนูยืมเหรอคะ"

"อืม คืนนี้กลับไปอ่านบท Heart Failure พรุ่งนี้ผมจะถาม" ชายหนุ่มใช้นิ้วเคาะลงบนหน้ากระดาษที่เปิดทิ้งไว้

ดาด้ารีบยื่นสองมือไปประคองรับหนังสือเล่มนั้นไว้ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะได้ยินเสียงสะท้อน "ขอบคุณมากค่ะอาจารย์"

"ไม่ต้องรีบคืน อ่านให้เข้าใจก็พอ" เขาปิดแฟ้มในมือลงเป็นการตัดบท

"ค่ะ" หญิงสาวยิ้มกว้างออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบก้มศีรษะขอตัว "หนูขอตัวก่อนนะคะ"

"อืม"

ดาด้าหมุนตัวเดินออกจากห้องทว่ายังไม่ทันก้าวพ้นขอบประตู เสียงทุ้มของเขาก็ดังรั้งไว้เป็นหนที่สอง

"ศศิดา"

เธอหันกลับมา "คะอาจารย์"

รามณรงค์มองเธอนิ่ง ๆ ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนเอ่ยสั้น ๆ "เวลาหิ้วหนังสือ... ให้ใช้สองมือประคองไว้ จะได้ไม่ร่วงตกพื้นอีก"

ดาด้าชะงักกึก... เขาจำเหตุการณ์เมื่อวานซืนที่เธอทำหนังสือร่วงต่อหน้าเขาได้ ทั้งที่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย หญิงสาวยิ้มแก้มปริจนดวงตาโค้งเป็นรูปสระอิ "ค่ะอาจารย์"

เมื่อบานประตูไม้ปิดลง ความเงียบสงบก็กลับเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง รามณรงค์ยืนมองบานประตูอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าไม่กี่อึดใจเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นซ้ำ

"เข้ามา"

ศ.นพ.พิชิต เปิดประตูเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟในมือ "ราม"

"ครับอาจารย์"

"เมื่อกี้... นักศึกษาแพทย์คนนั้นใช่ไหม" อาจารย์รุ่นใหญ่เหลือบมองบานประตูที่เพิ่งปิดลงพลางยิ้มมีเลศนัย

"ครับ"

พิชิตเดินมานั่งลงบนโซฟารับแขก "นายยอมให้ยืมหนังสือเล่มโปรดเลยเหรอ"

รามณรงค์นิ่งไป หนังสือเล่มนั้นเป็นตำราเล่มสำคัญที่เขาใช้เรียนและจดบันทึกตั้งแต่ตอนไปเรียนต่อที่อังกฤษ เขาหวงมันมากและไม่เคยปล่อยให้ใครยืมเลย แม้แต่แพทย์ประจำบ้านในความดูแล

"เธอตั้งใจเรียนดีครับ" เขาตอบราบเรียบ

พิชิตหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ "ราม... หวังว่านายจะรู้ตัวก่อนนะ ว่าตัวเองกำลังเริ่มสร้าง 'ข้อยกเว้น' ให้ใครบางคนเป็นพิเศษ"

รามณรงค์ไม่ได้เอ่ยปากตอบคำคำนั้น ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับทอดมองไปยังประตูบานเดิมอีกครั้ง...

บ่ายวันเดียวกัน...

ศศิดากอดตำราอายุรศาสตร์เล่มหนาแนบอักษร เดินออกมาจากลิฟต์ด้วยหัวใจที่ยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะ ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นประตูลิฟต์ สายตาหลายคู่จากเจ้าหน้าที่และรุ่นพี่อินเทิร์น (Intern) ก็พากันหันขวับมามองเธอเป็นจุดเดียว

"นั่นน้องดาด้านี่ คนที่อาจารย์รามเรียกจี้ถามบ่อย ๆ เมื่อเช้าใช่ไหม"

"ใช่... แล้วในมือนั่นมัน..." เสียงซุบซิบกระซิบกระซาบดังแว่วมาตามทางเดิน

ดาด้าไม่ใช่คนชอบเป็นจุดสนใจ เธอรีบก้มหน้าเร่งฝีเท้าก้าวตรงไปยังห้องพักนักศึกษาแพทย์ทันที ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป มินตราก็ถลาเข้ามาหาแทบจะทันที

"ยัยดาด้า! แกไปไหนมาตั้งครึ่งค่อนชั่วโมง!"

"ตกใจหมด" ดาด้าสะดุ้งเล็กน้อย "ก็เอาแฟ้มไปส่งที่ห้องอาจารย์มาน่ะสิ พอดีอาจารย์เพิ่งกลับมาจาก ER"

มินตราหรี่ตาจับผิด ก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับหนังสือเล่มหนาขอบทองในอ้อมแขนของเพื่อน "เดี๋ยวนะ..." เธอรีบคว้ามันขึ้นมาดู หน้าปกสีกรมท่าเข้ม ตัวอักษรสีทองหรูหราสลักไว้ชัดเจน 'Harrison's Principles of Internal Medicine'

มินตราอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่หาน "แก... นี่มันหนังสือของอาจารย์ราม!"

ดาด้ากะพริบตาปริบ ๆ "แกรู้ได้ยังไง"

"จะไม่รู้ได้ไง!" มินตรารีบเปิดหน้าปกด้านในชี้ให้ดู ลายเซ็นตวัดด้วยหมึกซึมสีน้ำเงินเรียบร้อยสม่ำเสมอเขียนไว้ว่า R. Pongpipat" นี่ไง! อาจารย์แกเขียนชื่อสลักไว้ทุกเล่ม รุ่นพี่ลือกันจะตายว่าแกหวงหนังสือพวกนี้ยิ่งกว่าอะไรดี!"

เสียงอุทานของมินตราทำให้นักศึกษาแพทย์คนอื่น ๆ ในห้องหันมามองเป็นตาเดียว "เกิดอะไรขึ้นน่ะมินตรา"

"อาจารย์รามให้ดาด้ายืมหนังสือส่วนตัว!"

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบทันที ก่อนที่เสียงวิพากษ์วิจารณ์จะเซ็งแซ่ขึ้นมา "จริงเหรอเป็นไปไม่ได้น่า" "ปกติขนาดพวกพี่เดนท์ (Resident) ขอยืม อาจารย์ยังไม่ให้เลยนะ"

ดาด้ารีบโบกมือพัลวัน "ไม่ใช่อย่างที่ทุกคนคิดนะ! อาจารย์แค่เห็นว่าหนูยังไม่มีเล่มนี้ เลยให้ยืมอ่านบท Heart Failure ส่งครูเฉย ๆ พรุ่งนี้ก็ต้องเอาไปคืนแล้ว"