บทที่ 11 บทที่ 4.2

            “จะไปทำอะไรก็ไปเถอะ ไม่ต้องมาคอยยืนรับใช้แบบในละครหรอกเดี๋ยวฉันกินเสร็จค่อยมาเก็บโต๊ะแล้วเดี๋ยวมีอะไรฉันจะเรียกเธอเอง”

“ค่ะ”

นิชาดาเข้าใจได้ว่าเจ้าของบ้านอย่างเขาคงจะอึดอัดที่มีคนยืนดูเขากินข้าวจึงจะเดินออกไปจากห้องกินข้าวตามที่เขาบอกแต่กลับโดนเรียกไว้เสียก่อน

“เดี๋ยว”

เมื่อมองตามคนที่หมุนตัวเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ติณณภพจึงนึกบางเรื่องออกและเมื่อหญิงสาวหันกลับมาจึงพูดบางอย่างออกไปอย่างไม่อ้อมค้อม

“ฉันไม่ชอบผู้หญิงที่ดูแล้วไม่สะอาด”

ชายหนุ่มพูดประโยคต่อมาพร้อมทั้งกวาดสายตามองร่างบอบบางตรงหน้าไปด้วย จนคนถูกมองถึงกับหน้าชากับสภาพของตัวเองที่เป็นอยู่

“ฉันไม่นอนกับผู้หญิงที่ไม่อาบน้ำ ถึงเธอจะทำงานบ้านทำอาหารหรือทำงานอะไรให้ฉันด้วยก็แล้วแต่ แต่เธอต้องรักษาความสะอาดทุกส่วนในร่างกายรวมถึงเสื้อผ้าที่ใส่และเธอต้องพร้อมสำหรับฉันตลอดเวลาเข้าใจไหม”

ติณณภพพูดออกไปอย่างไม่กระดากปากเพราะเห็นเป็นเรื่องธรรมดาของคนที่จะนอนกับเขาที่ต้องทำความเข้าใจและต้องทำให้ได้ตามนั้นเพราะเขาก็ไม่ได้นอนกับหญิงสาวฟรีๆ เสียเมื่อไหร่ โดยไม่ได้สนใจเลยว่าคำพูดตรงๆ ของตัวเองนั้นจะทำให้คนฟังรู้สึกยังไง

“เข้าใจแล้วค่ะ” นิชาดาตอบกลับเสียงอ่อยด้วยความอับอายที่เขามองว่าเสื้อผ้าเนื้อตัวของเธอดูสกปรก ทั้งที่เธอมั่นใจว่าเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่มาเพื่อสมัครงานในวันนี้นั้นสะอาดและสุภาพที่สุดเท่าที่เธอมีแล้ว

เพียงแต่ว่ามันคงเป็นเสื้อผ้าที่ดูเก่าไปสำหรับคนรวยอย่างเขาเท่านั้นเอง

“เธอใช้ได้แต่ห้องน้ำด้านล่างนะส่วนข้างบนฉันไม่อนุญาต แล้วตอนฉันอยู่บ้านก็ห้ามขึ้นไปวุ่นวายข้างบนป้าผ่องบอกเธอหรือยัง” เขาจำต้องเน้นย้ำอีกครั้งเพราะไม่ต้องการให้คนที่เพิ่งเข้ามาอยู่ใหม่อีกทั้งยังดูไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวมารบกวนความเป็นส่วนตัวมากนัก

“บอกแล้วค่ะ”

“อืม งั้นก็ไปได้แล้ว”

“ค่ะ”

ครั้นเห็นว่าเจ้าของบ้านไม่มีอะไรจะสั่งอีก คนมาขออาศัยเช่นเธอจึงตอบรับเสียงอ่อยสั้นๆ อีกครั้งพร้อมกับเดินไปยังห้องครัวเพื่อไม่ให้เกะกะสายตาของเขา

เมื่อมาถึงห้องครัวเธอก็รีบลงมือกินข้าวที่ป้าผ่องใจดีทำกับข้าวแยกเผื่อไว้ให้เธอต่างหากตั้งแต่เย็นด้วยความหิว แม้ว่าป้าผ่องจะบอกให้เธอกินก่อนได้เลยเพราะไม่รู้ว่าติณณภพจะกลับมาตอนไหนแต่เธอก็เลือกที่จะหิ้วท้องรอกินหลังเจ้าของบ้านแม้ว่าเธอนั้นยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่มื้อกลางวันเนื่องจากโดนแม่ตามกลับบ้านกะทันหัน

เวลาเกือบสี่ทุ่มติณณภพเดินลงมาชั้นล่างของตัวบ้านตั้งใจว่าจะมาเอาเบียร์เย็นๆ สักกระป๋องขึ้นไปดื่มบนห้อง แต่เมื่อเดินผ่านส่วนกลางของบ้านที่มีชุดโซฟาตัวใหญ่ตั้งอยู่คิ้วคู่หนาเรียงตัวสวยที่รับกับใบหน้าคมสันถึงกับเลิกขึ้นอย่างแปลกใจเมื่อได้ยินเสียงเหมือนมีตัวอะไรขยับขยุกขยิกอยู่บนโซฟาเพราะเขายืนอยู่ในมุมที่พนักโซฟาบดบังสายตาพอดี ส่วนคนที่นอนอยู่บนโซฟาก็รีบเด้งตัวลุกขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้

ติณณภพมองคนผมเผ้าไม่เป็นทรงที่มองมายังเขาพลางลอบถอนหายใจ

เฮ้อ! เห็นสภาพแล้วหมดอารมณ์ ไม่รู้เมื่อตอนบ่ายหน้ามืดตามัวจนเกือบจะเอาในห้องทำงานไปได้ยังไง ทั้งที่ก็ไม่ได้ของขาดอะไรขนาดนั้น

นิชาดาเห็นสายตาคมกริบจับจ้องมาที่หัวของตัวเองจึงรีบใช้มือจัดแต่งทรงผมให้เข้าทรงอย่างรวดเร็วเพราะเมื่อกี้เธอเอาแต่นอนพลิกไปพลิกมา ไหนจะทึ้งผมตัวเองอย่างคนคิดไม่ตกอยู่หลายที

จากตอนแรกคิดว่าจะลงมาเอาเบียร์ไปกินบนห้องแต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนใจแล้วเมื่อเจอยัยจืดนอนรอที่โซฟาแม้จะเป็นการนอนรอในชุดนอนที่สภาพโทรมไปหน่อยไม่เหมือนผู้หญิงคนก่อนๆ ก็ตามแต่ก็เอาเถอะสงสัยคงอยากจะเริ่มงานเต็มแก่แล้ว นี่ก็เพิ่งสี่ทุ่มเองจัดสักยกคงไม่ดึกเท่าไหร่ แต่ไหนๆ ก็ตั้งใจจะดื่มเบียร์ด้วยแล้วก็ทำมันไปพร้อมๆ กันนั่นแหละ เผื่อยัยจืดนี่จะมีรสชาติเพิ่มขึ้นมาอย่างคนอื่นเขาบ้าง

ติณณภพคิดเองเออเองเสร็จจึงใช้ให้นิชาดาเดินไปหยิบเบียร์มาให้ส่วนตัวเองนั้นก็ทิ้งตัวนั่งบนโซฟาตัวยาวแทนที่คนเพิ่งที่เพิ่งลุกไป

นิชาดากลับมาพร้อมเบียร์เย็นหนึ่งกระป๋อง จากนั้นจึงรีบยื่นให้คนที่นั่งเอนหลังท่าทางผ่อนคลายอยู่บนโซฟา

ติณณภพขัดตากับคนที่ยืนตาแป๋วส่งกระป๋องเบียร์มาให้จึงตบมือลงบนที่ว่างใกล้ตัว

“มานั่งใกล้ๆ แล้วเปิดให้ด้วย”

เมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้นนิชาดาจึงนั่งลงแล้วเปิดกระป๋องเบียร์ยื่นให้เขาดื่ม แต่เหมือนเจ้าของคำสั่งจะยังไม่พอใจเมื่อได้ยินเสียงจิปากอย่างขัดใจแต่ถึงอย่างนั้นก็คว้ากระป๋องเบียร์ไปดื่ม

ติณณภพกระดกเบียร์อึกใหญ่พร้อมกับนึกถึงเวลาไปเที่ยวแล้วมักจะมีสาวนั่งดริ้งชอบมานั่งบดเบียดแทบจะเกยตัก ไหนจะถือแก้วเหล้าเสิร์ฟแบบแทบป้อนให้ถึงปากอีกแต่ดูคนข้างๆ ตอนนี้สิ

ปัก!

เสียงกระป๋องเบียร์วางกระแทกลงบนโต๊ะจากคนที่กระดกดื่มไปหลายอึกจนทำให้หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับสะดุ้ง จากนั้นจึงหลุดเสียงหวีดเบาๆ เมื่อโดนรวบเอวยกขึ้นนั่งทับบนตักของคนตัวใหญ่

นิดาชาตกใจกับการโดนตะโบมจูบอย่างไม่ทันตั้งตัว กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งทั่วโพรงปากและลมหายใจทำให้สมองของหญิงสาวมึนตื้อไปหมดแต่ก็รับรู้ทุกสัมผัสที่ร่างกายตัวเองได้รับ

คนที่กำลังหลับตาพร้อมทั้งเปิดริมฝีปากให้เจ้าของเงินกู้ก้อนใหญ่ของแม่บดจูบอยู่นั้นถึงกับเบิกตาโพลงเมื่อคนใจร้อนที่ล้วงมือเข้าไปบีบขยำอกอวบอิ่มของเธออยู่นั้นดึงทึ้งเสื้อนอนสีหม่นของเธอจนขาด

ติณณภพได้ยินเสียงขาดดังแควกติดกันหลายครั้งแต่ก็ยังไม่หยุดมือแม้คนตัวเล็กบนตักจะพยายามตะครุบมือเขาไว้ก็ตาม

ก็ช่วยไม่ได้เพราะเขาเป็นพวกยิ่งดื่มยิ่งคึก แล้วหญิงสาวเองก็ไม่รีบถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกแต่แรกเองนี่

ในที่สุดทั้งเสื้อใส่นอนและเสื้อชั้นในก็หลุดออกไปจากร่างบาง

เมื่อสองเต้าอวบอิ่มเปิดเปลือยเป็นอิสระ ติณณภพก็ละจากริมฝีปากบางไปตะโบมดูดยอดอกสีชมพูระเรื่อทันที

ติณณภพบีบขยำจูบฟัดทรวงอกอวบอิ่มเต่งตึงของวัยสาวอย่างพอใจกับความหอมหวานที่ได้รับ จากนั้นจึงเลื่อนมือลงไปถอดกางเกงที่เหลือของหญิงสาวที่เกะกะสายตาออก

นิชาดาตัวสั่นระริกด้วยความตกใจอีกทั้งยังหวาดกลัวกับสัมผัสอันดุดันและรวดเร็วที่ได้รับแต่เธอก็กัดฟันฝืนตัวเองไม่ให้ผลักไสเขาออก เพราะแม้จะยังทำใจไม่ได้ที่ต้องนอนกับเขาโดยใช้ร่างกายเพื่อขัดดอกเบี้ยเงินกู้ก้อนใหญ่แต่เธอก็รู้ดีว่าเรื่องแบบนี้จะต้องเกิดขึ้นในไม่ช้าเมื่อตัดสินใจเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้แล้ว