บทที่ 4 บทที่ 2.1

            แต่ละวันของนิชาดาวนเวียนอยู่กับการรับจ้างทำงานทุกอย่างที่มีคนจ้าง ถ้าวันไหนไม่มีคนจ้างก็จะทำของไปขายที่ตลาดตอนเช้าและหากมีเวลาเหลืออีกก็จะทำของไปฝากวางขายที่ตลาดตอนเย็นด้วย

แต่ชีวิตที่เป็นอยู่อย่างนี้มาตลอดสองปีหลังจากที่พ่อของหญิงสาวเสียชีวิตลงกะทันหันในวันนั้น แต่ในวันนี้ชีวิตของหญิงสาวกำลังจะเปลี่ยนไป

“นิ่ม”

“นิ่มลูก”

นิชาดาแทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าเสียงเรียกชื่อเธออย่างนุ่มนวลนี้จะออกมาจากปากของผู้เป็นแม่ที่เดินมาตามเธอถึงกลางไร่มันสำปะหลังทั้งที่แดดร้อนแบบนี้

“แม่มีอะไรหรือจ๊ะ ทำไมถึงมาหานิ่มถึงนี่ตอนนี้”

คนถูกเรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานที่ไม่ได้ยินจากคนเป็นแม่มานานรีบวางมือจากจอบเพื่อใช้มือป้องแสงแดดระหว่างเงยหน้าขึ้นไปถามแม่ด้วยความสงสัยเพราะทุกทีถ้าแวะมาบอกให้ไปซื้อข้าวให้นทีแม่เธอก็จะมาช่วงบ่ายแก่ๆ หรือช่วงเย็นๆ ก่อนเธอจะเลิกงานไม่ได้มาตั้งแต่ตอนเที่ยงแบบนี้

นงนุชไม่ได้ตอบอะไรแต่เอื้อมมือลงไปคว้ามือของลูกสาวให้ลุกขึ้นมาแทน

“ไปๆ กลับบ้านกับแม่ก่อน”

“เดี๋ยวแม่ แม่มีอะไรจ๊ะนิ่มยังทำงานไม่เสร็จเลย”

คนเป็นลูกแปลกใจกว่าเดิมที่อยู่ๆ แม่ก็ตามมาให้กลับบ้านด่วนแบบนี้เป็นครั้งแรก แต่ก็รีบขืนตัวไว้เพราะถ้าทำงานไม่เสร็จตามที่ตกลงกับเจ้าของไร่มันสำปะหลังไว้ก็จะได้ค่าแรงน้อย ตอนนี้เธอเพิ่งทำได้ครึ่งวันก็คงจะได้เงินแค่ร้อยเดียว

แต่คนเป็นแม่ดูเหมือนจะไม่สนใจลูกสาวเลยเพราะสุดท้ายแล้วนางนงนุชก็คะยั้นคะยอแกมบังคับพาลูกสาวให้รีบกลับบ้านมากับตัวเองจนได้

“แม่ยังไม่ได้บอกนิ่มเลยว่าตกลงแล้วมีอะไรกันแน่” หญิงสาวถามเสียงหอบเมื่อเพิ่งปั่นจักรยานตามแม่มาถึงบ้าน

ตอนแรกแม่เธอจะให้ทิ้งรถจักรยานไว้ที่ไร่แล้วให้นั่งซ้อนรถมอเตอร์ไซค์ของแม่กลับมาแต่เธอไม่ยอมเพราะกลัวรถหาย อีกอย่างถ้าไม่มีรถจักรยานเธอก็จะไปทำงานที่ไหนไม่ได้เพราะรู้ดีว่าแม่คงจะไม่ไปส่งเธอหรอกเพราะส่วนมากแม่ก็ชอบเอารถออกไปหาวงเล่นไพ่เป็นประจำ

“ถามเยอะจริงอีนี่หนิ ไปอาบน้ำอาบท่าก่อนไปค่อยมาคุยกัน” นางนงนุชหลุดพูดจาไม่ดีกับลูกสาวทั้งที่วันนี้ตั้งใจไว้ว่าจะพูดดีๆ ด้วยสักวัน

“อะไรกันแม่ ถ้าแม่ไม่มีเรื่องอะไรนิ่มจะกลับไปทำงานต่อแล้วนะวันนี้เพิ่งได้มาแค่ร้อยเดียวเอง”

เธอพูดพร้อมกับจะเดินกลับไปที่จักรยานเพราะถ้ากลับไปทำต่อตอนนี้ก็คงจะได้ค่าแรงอีกครึ่งวันที่เหลือ แต่แม่เธอกลับเดินมาฉุดแขนรั้งเอาไว้เสียก่อน

“เออๆ บอกก็ได้ แม่หางานใหม่ให้แกทำได้แล้ว เงินดีด้วยก็เลยรีบไปตามแกมานี่ไง”

“แล้วมันต้องรีบขนาดนั้นเลยเหรอจ๊ะแม่ ว่าแต่งานอะไรล่ะจ๊ะ”

เธอถึงกับขมวดคิ้ว อะไรมันจะรีบขนาดนั้น

“งานในไร่ชา”

“ไร่ชาไหนแม่”

“จะไร่ชาไหนล่ะ ก็ไร่ชากลางเมฆหมอกยังไงล่ะอีนี่” นางนงนุชลืมตัวเผลอเอ็ดออกไปอีกครั้งกับความช่างซักไซ้ของลูกสาว

ไม่รู้มันจะถามอะไรนักหนา! ทุกทีก็ไม่เห็นจะเรื่องมากถามมากอะไรแบบนี้

แต่เมื่อเห็นคนเป็นลูกยังคงทำหน้าแปลกใจไม่ยอมเชื่อจึงรีบพูดต่อ

“ก็ป้าดาเขารู้จักกับคนงานในไร่ แล้วคนในไร่เขาบอกมาว่าที่นั่นรับสมัครคนงานด่วนถ้าใครอยากไปทำงานก็ให้รีบไปสมัครดูก่อนเพราะสวัสดิการมันดีแถมได้กินฟรีอยู่ฟรีในไร่อีกแม่ถึงได้รีบไปตามแกนี่ไง”

“แล้วลูกป้าดาเขาจะไปสมัครด้วยกันหรือเปล่าจ๊ะ”

เธอถามถึงลูกชายทั้งสองคนของป้าดาที่อายุไล่ๆ กับเธอเพราะสองคนนั้นก็เป็นพวกหนักเอาเบาสู้และรับจ้างทำงานทุกอย่างไม่เกี่ยงงานเหมือนกับเธอนี่แหละ แต่ช่วงนี้เหมือนกับสองคนนั้นจะหายหน้าหายตาไปพักใหญ่แล้วและเธอก็ไม่มีเวลาแวะไปถามที่บ้านป้าดาด้วย

“ไอ้เปรมกับไอ้แทนมันเพิ่งได้งานประจำไปเมื่อเดือนก่อนป้าดาเขาก็เลยนึกถึงแกเลยให้แม่มาชวนแกยังไงล่ะเพราะที่ไร่นั่นรับทั้งผู้หญิงผู้ชาย”

เมื่อได้ฟังแบบนั้นหญิงสาวก็เข้าใจและก็คิดว่าถ้างานดีน่าสนใจขนาดนี้ก็น่าจะชวนนทีไปสมัครด้วยกันเผื่อว่าหากพี่ชายเธอได้ทำงานแล้วจะเลิกติดเหล้าบ้าง

“งั้นเราชวนพี่นนท์ไปสมัครด้วยกันกับนิ่มเลยดีไหมจ๊ะแม่ เผื่อจะโชคดีได้ทำทั้งสองคนเลย”

“ถ้าไอ้นนท์ไปแล้วแม่จะอยู่ยังไงล่ะ แกจะให้แม่อยู่บ้านโทรมๆ ที่จะพังวันนี้พรุ่งนี้ก็ไม่รู้นี่คนเดียวหรือไง”

ได้ยินแบบนั้นเธอก็คิดตามที่แม่พูดเพราะบ้านที่อยู่กันปัจจุบันนี้ก็ไม่ปลอดภัยอย่างที่แม่ว่าจริงๆ อย่างน้อยมีนทีอยู่ด้วยเธอก็เบาใจไปเปราะหนึ่งถ้าต้องไปทำงานที่ไหนไกลๆ

เมื่อเห็นสีหน้าคร่าตาของลูกสาวว่าเริ่มเชื่อและคล้อยตามที่พูดบ้างแล้วคนเป็นแม่จึงรีบโน้มน้าวใจต่อ

“แกก็ลองไปสมัครดูก่อนได้ไม่ได้ค่อยว่ากัน ไปๆ ไปอาบน้ำอาบท่าแต่งเนื้อแต่งตัวให้มันสะอาดสะอ้านดูดีหน่อยไป ขืนชักช้าแล้วเขาถูกใจคนที่มาสมัครก่อนจะอดได้งานดีๆ เอา”

“ก็ได้จ้ะแม่ ว่าแต่เราจะไปกันยังไงเหรอจ๊ะ”

เธอสงสัยเพราะไร่ชากลางเมฆหมอกนั้นอยู่ไกลพอสมควร แล้วอีกอย่างเธอก็ไม่คิดว่าในเวลานี้จะมีรถสองแถวไปที่นั่น

“มึงนี่ถามมากจริง อยากทำไหมน่ะงานดีๆ เงินดีๆ น่ะ ไปอาบน้ำได้ล่ะ กูพา

มึงไปได้ก็แล้วกัน”

เมื่อแม่ยืนยันหนักแน่นขนาดนั้นหญิงสาวจึงรีบไปอาบน้ำตามที่แม่บอก และเมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จแม้จะงงๆ ที่แม่บอกว่าให้เตรียมเสื้อผ้าไปด้วยเผื่อได้งานเลยเธอก็เลยต้องเตรียมไป จะถามเซ้าซี้อีกก็กลัวโดนด่าเพราะรถที่แม่วานให้คนแถวนี้ขับไปส่งที่ไร่แล้วให้ค่าน้ำมันเขาเป็นน้ำใจก็มาจอดรอแล้ว