บทที่ 50 บทที่ 22.2

                “ฮึก ปั่นให้มันเร็วๆ กว่านี้ไม่ได้หรือไง!”

คนเป็นห่วงแม่จนน้ำตาคลอทุบมือลงบนหน้าขาตัวเองอย่างอัดอั้น แม้จะพยายามปั่นจักรยานให้เร็วขึ้นกว่าเดิมมากแล้วแต่มันก็ยังไม่ทันใจ อีกทั้งระยะทางจากโรงงานไปจนถึงหน้าไร่ก็กินระยะทางหลายกิโลเมตร

และเพราะไม่รู้ว่าแม่จะรออยู่ตรงส่วนไหนของหน้าไร่หรื...