บทที่ 69 บทที่ 34.1

                นิชาดาหันหน้าออกไปนอกหน้าต่างรถกระบะคันเก่าพร้อมกับยิ้มบางๆ ให้กับธรรมชาติรอบตัว แต่แล้วก็อดยิ้มกว้างออกมาไม่ได้เมื่อนึกถึงใครบางคน คนที่สุดท้ายแล้วยอมให้เธอลาหยุดงาน

นิชาดานั่งรถร่วมสองชั่วโมงในที่สุดก็มาถึงหมู่บ้านมะเมาะยาซึ่งเป็นหมูบ้านชาวเขาเล็กๆ และเพราะเมื่อก่อนหญิงสาวเคยมาเที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ