บทที่ 52 เกิดโรคร้ายกะทันหัน

สุภาพรกลับเข้ามาในห้องของตัวเอง ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มอันอบอุ่น แต่เธอกลับข่มตาหลับไม่ลง ในใจเหมือนมีหินก้อนใหญ่ทับอยู่จนแทบหายใจไม่ออก

เธอจึงทำได้เพียงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา จ้องมองรูปภาพบนหน้าจออย่างเหม่อลอย

ค่อยๆ ทีละน้อย ความเชื่อมั่นของเธอก็ยิ่งแน่วแน่ขึ้น

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าจะต้องใช...